1 List do Tymoteusza 2:7 – znaczenie i zastosowanie

W 1 Liście do Tymoteusza 2:7 Paweł mówi o sobie z wyraźnym przejęciem. Stwierdza, że został ustanowiony głosicielem i apostołem, a zaraz potem dodaje: „mówię prawdę, nie kłamię”. Takie zapewnienie nie jest zwykłym wstępem. Wydaje się, że stoi za nim świadomość, że słowa o własnym powołaniu łatwo budzą wątpliwości, a człowiek niosący ciężar posłannictwa bardzo pragnie zostać zrozumiany. Słychać w tym coś bardzo ludzkiego: zależy mu na zaufaniu tych, do których pisze. Zwraca uwagę, że powołanie zostaje nazwane wprost, bez pomniejszania i bez wyolbrzymiania. Ustanowienie nauczycielem pogan to zadanie, które wymaga wierności przez całe życie, a nie jednorazowego uniesienia. Słowa „w wierze i prawdzie” łączą dwie rzeczy, które w tym liście zawsze idą razem: zaufanie do Boga i szczerość wobec ludzi. Odnoszą się też do tego, co Paweł wcześniej nazywa świadectwem, choć sam zaimek „nie” wskazuje na ten fragment tylko pośrednio. W tym krótkim wyznaniu najbardziej porusza to, że apostoł nie chowa swojej kruchości za pewnością siebie. Wie, że trzeba mu uwierzyć na słowo, i nie udaje kogoś, kim nie jest.

Werset 7 łączy świadectwo o Chrystusie z konkretnym powołaniem Pawła. Słowa „ze względu na nie” najpewniej odnoszą się do świadectwa o Jezusie, który wydał siebie na okup za wszystkich. Paweł został ustanowiony głosicielem, apostołem i nauczycielem pogan, aby tę prawdę przekazywać także poza granicami własnego narodu. Wcześniejsze wersety wyjaśniają wagę tego zadania: Bóg pragnie zbawienia wszystkich ludzi, a Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi (1 List do Tymoteusza 2:4-6). Powszechny zasięg Bożego pragnienia nie oznacza jednak, że każdy zostaje zbawiony automatycznie. Werset 7 mówi o głoszeniu prawdy, dzięki któremu ludzie mogą ją poznać. Podkreślenie „mówię prawdę, nie kłamię” nadaje wypowiedzi charakter uroczystego zapewnienia. Paweł nie przedstawia swojej misji jako prywatnej ambicji, lecz jako powierzone zadanie. „Wiara i prawda” opisują treść oraz sferę jego nauczania, nie zaś odrębne przesłania dla różnych narodów. W tym krótkim zdaniu apostolski autorytet służy więc nie wywyższeniu głosiciela, ale wiarygodnemu przekazaniu dobrej nowiny poganom.

Paweł wyjaśnia, skąd bierze się jego posługa. Pisze, że został ustanowiony głosicielem i apostołem „ze względu na nie”. Najprościej odczytać to słowo jako odniesienie do wcześniejszego wywodu, czyli do woli Boga, by wszyscy ludzie doszli do zbawienia i poznania prawdy, oraz do jedynego pośrednika, Chrystusa Jezusa (1 List do Tymoteusza 2:4-6). Powołanie Pawła nie wypływa więc z jego zasług ani z pragnienia uznania. Wypływa z przesłania, które ma nieść innym. Zaraz po tym apostoł dodaje: „mówię prawdę, nie kłamię”. Nie tłumaczy się i nie szuka dowodów na swoją wiarygodność. Wiele osób mówiących o wierze jest oceniana właśnie po zgodności słów z czynami. W rodzinie, we wspólnocie i w pracy taka zgodność buduje zaufanie szybciej niż najpiękniejsze wypowiedzi. Określenie „nauczyciel pogan w wierze i prawdzie” pokazuje, że posłannictwo wykracza poza krąg swoich. Wiara i prawda stoją tu obok siebie. Paweł nie oddziela jednej od drugiej i nie wybiera wygodniejszej połowy.

W słowach „Ze względu na nie” słychać związek między Bożym pragnieniem zbawienia ludzi a powołaniem Pawła. Wcześniej mowa o Bogu, który pragnie, by wszyscy doszli do poznania prawdy, oraz o Chrystusie, który wydał siebie jako okup za wszystkich. Paweł widzi swoją służbę w świetle tej szerokiej nadziei: został ustanowiony głosicielem, apostołem i nauczycielem pogan. Nie mówi o powołaniu jak o własnym tytule ani zasłudze. Podkreśla, że został ustanowiony, a potem z naciskiem zapewnia: „mówię prawdę, nie kłamię”. Stawką jest wiarygodność świadectwa, które przekracza granice jego własnego narodu i dociera do pogan. Wiara i prawda są tu związane z powierzonym mu zadaniem, nie z osobistą przewagą. Można dostrzec w tym obraz światła niesionego dalej niż miejsce, w którym się zapaliło. Powołanie Pawła służy temu, by także ludzie spoza jego wspólnoty usłyszeli o zbawieniu w Chrystusie. Werset nie obiecuje, że każdy przyjmie tę wiadomość; ukazuje jednak rozległość Bożego zamysłu i odpowiedzialność świadka, który ma mówić prawdę.