1 List do Tymoteusza 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Paweł najpierw nakazuje chrześcijanom modlić się za wszystkich ludzi, a szczególnie za tych, którzy sprawują władzę. Tymoteusz miał dopilnować, by tak się działo. Paweł nie podaje mu ustalonej formuły modlitwy, jak gdyby słudzy Kościoła mieli modlić się tylko w jeden sposób. Wskazuje raczej szerokie kategorie: błagania, modlitwy, prośby i dziękczynienia. W błaganiach prosimy Boga, by odwrócił zło, w modlitwach prosimy o dobro, w prośbach wstawiamy się za innymi, a w dziękczynieniu wysławiamy Boga za otrzymane łaski.

Paweł uznał, że to wystarczy. Chrześcijanie mieli Pismo Święte, które wskazywało im drogę w modlitwie, oraz danego im Ducha modlitwy. Wiara chrześcijańska ma więc pobudzać do modlitwy, a naśladowcy Chrystusa powinni być ludźmi modlitwy. Mają modlić się zawsze i na różne sposoby (List do Efezjan 6:18). Nasze własne potrzeby wysuwają się na pierwszy plan, choć w tym miejscu jest to tylko zasugerowane. Mamy jednak modlić się także za wszystkich ludzi: za całą ludzkość oraz za konkretne osoby, które potrzebują naszej modlitwy albo o nią proszą.

Zwróć uwagę, jak daleka od zamknięcia się w wąskim gronie jest wiara chrześcijańska. Uczy tak szeroko rozumianej miłości, że każe modlić się nie tylko za ludzi z własnej wspólnoty, lecz za wszystkich. Chrześcijanie mają modlić się za królów (Pierwszy List do Tymoteusza 2:2). Nawet jeśli ówcześni królowie byli poganami, wrogami chrześcijaństwa i prześladowcami chrześcijan, należało się za nich modlić. Władza cywilna służy dobru życia społecznego, a Bóg powierza ludziom rządy, dlatego powinniśmy się za nich modlić, nawet jeśli pod ich władzą cierpimy.

Mamy modlić się za królów i wszystkich sprawujących władzę, także za urzędników niższego szczebla. Powinniśmy prosić o ich pomyślność i o pokój w ich państwach. Dlatego nie wolno nam knuć przeciwko nim. Gdy w kraju panuje pokój, my również możemy żyć w pokoju. Powinniśmy też dziękować za rządzących i za dobro, z którego korzystamy pod ich władzą. Chodzi o to, abyśmy mogli prowadzić spokojne i ciche życie w pobożności i uczciwości.

To pokazuje, o co powinniśmy prosić w odniesieniu do rządzących: aby Bóg odmienił ich serca, prowadził ich i posługiwał się nimi, tak byśmy mogli żyć pod ich władzą w pokoju. Paweł nie mówi, że mamy prosić o awans, bogactwo, zaszczyty czy władzę dla siebie. Nie. Największym pragnieniem dobrego chrześcijanina powinno być spokojne życie i przejście przez świat bez niepotrzebnych trudności, na skromnym miejscu. Powinniśmy pragnąć pokoju dla siebie i innych, ale zawsze w życiu naznaczonym pobożnością i uczciwością.

Wyrażenie „w pobożności i uczciwości” ujmuje w dwóch słowach nasz chrześcijański obowiązek. Pobożność oznacza prawdziwe oddawanie czci Bogu. Uczciwość oznacza prawe postępowanie wobec innych ludzi. Te dwie rzeczy są ze sobą nierozerwalnie związane. Nie jesteśmy naprawdę uczciwi, jeśli nie oddajemy czci Bogu. Nie jesteśmy też naprawdę pobożni, jeśli postępujemy nieuczciwie, bo Bóg nienawidzi składania ofiary z tego, co zostało zagrabione. Jeśli chcemy żyć w pokoju, musimy wypełniać swoje obowiązki wobec Boga i innych ludzi.

Wynika stąd kilka pouczeń. Chrześcijanie powinni gorliwie się modlić i korzystać z błagań, modlitw, próśb i dziękczynienia. Nasze modlitwy nie powinny ograniczać się do nas samych, lecz obejmować także innych. Powinniśmy modlić się za wszystkich ludzi i za wszystkich dziękować, nie tylko za własną rodzinę. Modlitwa ma różne części: prosimy o potrzebne miłosierdzie, dziękujemy Bogu za to, co otrzymaliśmy, i błagamy Go, by odwrócił zasłużony sąd.

Powinniśmy modlić się za wszystkich ludzi, także za królów i sprawujących władzę. Potrzebują naszych modlitw, ponieważ na wysokich stanowiskach mierzą się z wieloma trudnościami i pokusami. Modlitwa za rządzących jest najlepszym sposobem, by dążyć do spokojnego życia. Żydom przebywającym na wygnaniu w Babilonie nakazano zabiegać o pomyślność miasta, w którym mieszkali jako jeńcy, i modlić się za nie, ponieważ jego pokój miał być także ich pokojem (Księga Jeremiasza 29:7).

Jeśli chcemy prowadzić spokojne i ciche życie, musimy żyć w pobożności i uczciwości. Powinniśmy wypełniać swoje obowiązki wobec Boga i ludzi. Piotr mówi, że jeśli chcemy cieszyć się życiem i oglądać dobre dni, powinniśmy powstrzymywać język od zła, a usta od kłamstwa, odwracać się od zła i czynić dobro, szukać pokoju i dążyć do niego (Pierwszy List Piotra 3:10; Pierwszy List Piotra 3:11). Wszystko to jest dobre w oczach Boga, naszego Zbawiciela. Ewangelia Chrystusa właśnie tego wymaga. Powinniśmy czynić to, co podoba się Bogu, naszemu Zbawicielowi, i czynić to obficie.

Po drugie, Paweł wyjaśnia, dlaczego powinniśmy modlić się za wszystkich ludzi: miłość Boga obejmuje całą ludzkość (Pierwszy List do Tymoteusza 2:4). Jednym z powodów, dla których powinniśmy modlić się za wszystkich, jest to, że jest jeden Bóg i że ten jeden Bóg darzy całą ludzkość dobrą wolą. Jest jeden Bóg (Pierwszy List do Tymoteusza 2:5) i tylko jeden, ponieważ nieskończony Bóg może być tylko jeden. Ten jedyny Bóg chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Nie pragnie śmierci i zagłady żadnego człowieka (Księga Ezechiela 33:11), lecz jego dobra i zbawienia.

Nie oznacza to, że Bóg postanowił zbawić każdego człowieka, bo wtedy wszyscy byliby zbawieni. Oznacza to raczej, że naprawdę pragnie zbawienia wszystkich, a nikt nie ginie inaczej niż z własnej winy (Ewangelia Mateusza 23:37). Bóg chce, aby wszyscy zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy, czyli zostali zbawieni drogą, którą On wyznaczył, a nie w żaden inny sposób. Dlatego poznanie prawdy ma ogromne znaczenie, bo jest drogą zbawienia. Chrystus jest drogą, prawdą i życiem.

Jest też jeden Pośrednik. Pośrednikiem nazywamy kogoś, kto staje między dwiema stronami, by doprowadzić do pokoju. Ten Pośrednik wydał samego siebie na okup za wszystkich. Tak jak miłosierdzie Boga obejmuje wszystkie Jego dzieła, tak daleko sięga również pośrednictwo Chrystusa. Zapłacił cenę wystarczającą do zbawienia całej ludzkości. Sprawił, że ludzkość zyskała nową pozycję przed Bogiem: nie podlega już Prawu jako przymierzu uczynków, lecz jako regule życia. Ludzie są pod łaską, nie pod dawnym przymierzem niewinności, lecz pod nowym przymierzem.

„Wydał samego siebie na okup”. Śmierć Chrystusa była okupem, zapłatą złożoną zamiast kogoś innego. Zasługiwaliśmy na śmierć, lecz Chrystus umarł za nas, aby ocalić nas od śmierci i piekła. Dobrowolnie wydał samego siebie na okup za wszystkich, dlatego cała ludzkość znajduje się w lepszym położeniu niż diabły. Umarł, aby otworzyć wszystkim drogę do zbawienia. W tym celu przyjął urząd Pośrednika między Bogiem a ludźmi. Pojęcie pośrednictwa zakłada istnienie sporu. Grzech wywołał niezgodę między nami a Bogiem, a Jezus Chrystus przyszedł jako Pośrednik, aby zaprowadzić pokój i pojednać Boga z ludźmi, jak rozjemca lub arbiter, który kładzie rękę na obu stronach (Księga Hioba 9:33).

Okup ten miał zostać ogłoszony we właściwym czasie. Oznacza to, że w Starym Testamencie zapowiadano cierpienia Chrystusa i następującą po nich chwałę jako rzeczy, które miały się objawić w czasach ostatecznych (Pierwszy List Piotra 1:10–11). We właściwym czasie zostały objawione, a sam Paweł został ustanowiony głosicielem i apostołem, aby oznajmiać poganom dobrą nowinę o odkupieniu i zbawieniu przez Jezusa Chrystusa.

Pawłowi powierzono głoszenie tego orędzia wszelkiemu stworzeniu (Ewangelia Marka 16:15). Został również ustanowiony nauczycielem pogan. Oprócz ogólnego powołania apostolskiego otrzymał szczególne zlecenie głoszenia poganom wiary i prawdy, czyli wiernie i uczciwie.

Wynika stąd kilka jasnych pouczeń. Bogu, naszemu Zbawicielowi, podoba się, gdy modlimy się za królów i wszystkich ludzi, a także prowadzimy spokojne i ciche życie. To mocny powód, by czynić jedno i drugie. Bóg pragnie zbawienia wszystkich, więc problem nie polega na tym, że brakuje Mu życzliwości, lecz na tym, że ludzie nie chcą przyjąć zbawienia na Jego warunkach. Nasz Pan jasno wskazuje winę: ludzie nie chcą przyjść do Niego, aby otrzymać życie (Ewangelia Jana 5:40). Powiedział też, że chciał zgromadzić ludzi, lecz oni nie chcieli.

Ci, którzy dostępują zbawienia, muszą dojść do poznania prawdy, bo jest to wybrana przez Boga droga zbawienia grzeszników. Bez poznania serce nie może być prawe. Jeśli nie znamy prawdy, nie możemy pozwolić, by nas prowadziła. Warto też zauważyć, że jedność Boga wiąże się z jedynością Pośrednika, który staje między Bogiem a grzesznikami, aby ich pojednać. Kościół rzymski mógłby równie dobrze bronić wielości bogów, jak wielości pośredników.

Każdy, kto jest Pośrednikiem w nowotestamentowym sensie, wydał samego siebie na okup. Dlatego twierdzenie Kościoła rzymskokatolickiego, że istnieje tylko jeden Pośrednik dokonujący zadośćuczynienia, ale wielu pośredników wstawiających się za ludźmi, jest pozbawione podstaw. Według Pawła wydanie samego siebie na okup stanowiło konieczną część dzieła Pośrednika, a zarazem jest fundamentem Jego wstawiennictwa. Paweł został ustanowiony sługą, by oznajmiać poganom, że Chrystus jest jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi i że wydał samego siebie na okup za wszystkich. To główne orędzie, które wszyscy słudzy Kościoła mają głosić aż do końca świata. Paweł godnie pełnił swoje powołanie jako apostoł pogan (List do Rzymian 11:13).

Duszpasterze powinni głosić prawdę tak, jak ją rozumieją, i sami w nią wierzyć. Podobnie jak Paweł mają głosić ją z wiarą i prawdziwie, czyli ze szczerym przekonaniem i uczciwością, na której można polegać.

Wskazówka dotycząca modlitwy (Pierwszy List do Tymoteusza 2:8). W świetle Ewangelii modlitwa nie ogranicza się do jednego szczególnego domu modlitwy. Mężczyźni mają modlić się wszędzie. Żadne miejsce nie jest nieodpowiednie do modlitwy ani bardziej miłe Bogu niż inne (Ewangelia Jana 4:21). Powinniśmy modlić się w samotności, z rodziną, podczas posiłków i podróży, a także na spotkaniach publicznych i prywatnych.

Wolą Boga jest, byśmy w modlitwie wznosili święte ręce: czyste, oczyszczone z plamy grzechu i obmyte w źródle otwartym dla grzechu i nieczystości. Dawid mówił o obmywaniu rąk w niewinności (Księga Psalmów 26:6). Powinniśmy też modlić się z miłością, bez gniewu i nienawiści wobec kogokolwiek. Mamy modlić się z wiarą, bez powątpiewania (List Jakuba 1:6) albo, jak niektórzy rozumieją te słowa, bez sporów, co również współbrzmi z wezwaniem do miłości.