1 List do Tymoteusza 1:18 – znaczenie i zastosowanie

Paweł powierza Tymoteuszowi zadanie kontynuowania służby z odwagą i stanowczością (Pierwszy List do Tymoteusza 1:18). Ewangelia jest powierzonym sługom Bożym skarbem. Są odpowiedzialni za wierne przekazywanie jej zgodnie z jej prawdziwym znaczeniem i zamysłem jej wielkiego Autora, Jezusa Chrystusa. Wydaje się, że wcześniej wypowiedziano proroctwa o Tymoteuszu, zapowiadające, że zostanie wyznaczony do służby i okaże się w niej pożyteczny oraz szanowany. Paweł przypomina mu te słowa, by dodać mu otuchy i powierzyć mu to zadanie.

Służba jest walką: dobrym bojem przeciwko grzechowi i szatanowi. Słudzy Boży służą pod sztandarem Pana Jezusa, który jest sprawcą naszego zbawienia (List do Hebrajczyków 2:10). W szczególny sposób zostali zaciągnięci do Jego sprawy, przeciwko Jego wrogom. Dlatego powinni z gorliwością i odwagą toczyć ten dobry bój, także wtedy, gdy napotykają sprzeciw i zniechęcenie. Dobre nadzieje, jakie inni w nas pokładają, również powinny pobudzać do wiernej służby, tak jak proroctwa o Tymoteuszu miały pobudzić jego.

Paweł przypomina też Tymoteuszowi, by trwał w wierze i zachowywał dobre sumienie, bo te dwie rzeczy są ze sobą związane (Pierwszy List do Tymoteusza 1:19). Kto odrzuca dobre sumienie, wkrótce doprowadza do upadku swojej wiary. Należy kierować się sumieniem odnowionym i oświeconym oraz dbać o to, by nie mieć nic sobie do zarzucenia (Dzieje Apostolskie 24:16). Sumienie nieskażone występkiem ani grzechem pomaga zachować zdrową wiarę. Trzeba strzec obu tych rzeczy, bo tajemnicę wiary należy zachowywać z czystym sumieniem (Pierwszy List do Tymoteusza 3:9).

Paweł wymienia następnie dwóch mężczyzn, Hymenajosa i Aleksandra, którzy wyznawali wiarę chrześcijańską, lecz później ją porzucili. Pisze, że wydał ich szatanowi, czyli potraktował ich jako należących do królestwa szatana. Niektórzy sądzą, że posłużył się nawet szczególną władzą apostolską, pozwalając szatanowi ich dręczyć, aby nauczyli się nie bluźnić, to znaczy nie występować przeciwko prawdzie i drogom Chrystusa. Głównym celem najsurowszej dyscypliny we wczesnym Kościele było powstrzymanie dalszego grzechu i doprowadzenie grzeszącej osoby z powrotem do wspólnoty. W tym przypadku chodziło o wyniszczenie ciała, aby duch został zbawiony w dniu Pana Jezusa (Pierwszy List do Koryntian 5:5).

Ci, którzy wybierają służbę szatanowi, słusznie zostają wydani na jego władzę. Bóg może jednak posłużyć się także środkami, które wydają się przeciwne, aby osiągnąć swój cel. Hymenajos i Aleksander zostali wydani szatanowi, by nauczyli się nie bluźnić, choć można by oczekiwać, że szatan będzie skłaniał ich do jeszcze większego bluźnierstwa. Kto odrzucił dobre sumienie i doprowadził swoją wiarę do upadku, nie cofnie się przed niczym, nawet przed bluźnierstwem. Dlatego jeśli chcemy ustrzec się bluźnierstwa, musimy mocno trzymać się wiary i dobrego sumienia. Gdy tylko przestajemy ich strzec, nie wiadomo, dokąd nas to zaprowadzi.