1 List do Tymoteusza 1:12 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł dziękuje tu Jezusowi Chrystusowi za powołanie go do służby. To Chrystus powołuje ludzi do służby, co pokazuje wydarzenie opisane w Dziejach Apostolskich 26:16–17. Bóg potępił fałszywych proroków w Izraelu, mówiąc, że nie posłał ich ani do nich nie przemawiał, a mimo to sami ruszyli i prorokowali (Księga Jeremiasza 23:21). Nikt nie może sam uczynić się prawdziwym sługą Chrystusa. To dzieło Chrystusa, który jest Królem, Głową, Prorokiem i Nauczycielem Kościoła.

Tych, których Chrystus powołuje do służby, także do niej uzdalnia. Gdy kogoś powołuje, wyposaża go do tej pracy. Kto nie nadaje się do tej służby i nie ma do niej zdolności, nie został do niej prawdziwie powołany przez Chrystusa, choć dary i łaski różnią się u poszczególnych sług. Chrystus daje powołanym nie tylko zdolności, lecz także wierność. Słowa „uznał mnie za godnego zaufania” znaczą, że nikt nie zostaje uznany za wiernego, jeśli Chrystus go takim nie uczyni. Słudzy Chrystusa są powiernikami i powinni być wierni, skoro powierzono im tak wielkie zadanie.

Powołanie do służby jest wielkim darem łaski, za który powołani powinni dziękować Jezusowi Chrystusowi: „Dziękuję Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, który powołał mnie do służby”.

Aby ukazać wielkość łaski Chrystusa, który powołał go do służby, Paweł opowiada następnie o swoim nawróceniu. Zanim się nawrócił, był bluźniercą, prześladowcą i człowiekiem okrutnym. Saul, zanim stał się Pawłem, zionął groźbami i żądzą mordu wobec uczniów Pana (Dzieje Apostolskie 9:1). Spustoszył Kościół (Dzieje Apostolskie 8:3). Występował przeciw Bogu, krzywdził Jego lud i okrutnie traktował innych. Zdarza się, że ludzie przeznaczeni do wielkiej służby przed nawróceniem zostają pozostawieni samym sobie i popadają w ciężki grzech, aby jeszcze bardziej objawiły się Boże miłosierdzie, które im przebacza, i łaska, która czyni ich nowymi. Wielki grzech nie przekreśla możliwości przyjęcia przez Boga ani nawet służenia Mu, jeśli człowiek naprawdę się nawraca.

Bluźnierstwo, prześladowanie i okrutne traktowanie innych to bardzo poważne grzechy. Ci, którzy się ich dopuszczają, są wielkimi grzesznikami przed Bogiem. Bluźnić Bogu to bezpośrednio w Niego godzić. Prześladować Jego lud to próbować zranić Jego przez krzywdzenie tych ludzi. Być okrutnym i stosować przemoc to postępować jak Izmael, którego ręka była przeciw wszystkim, a ręka wszystkich przeciw niemu. Tacy ludzie atakują Boże prawa i depczą wolność innych. Prawdziwie wierzący, jeśli służy to dobremu celowi, są gotowi przyznać, kim byli, zanim Bóg ich do siebie przyprowadził. Paweł często otwarcie mówił o swoim dawnym życiu, na przykład w Dziejach Apostolskich 22:4 i Dziejach Apostolskich 26:10–11.

Następnie Paweł mówi o wielkiej dobroci Boga wobec siebie: „Dostąpiłem miłosierdzia”. Był to błogosławiony przełom. Wielkim miłosierdziem było to, że tak jawny buntownik zaznał miłosierdzia swojego Króla. Gdyby Paweł świadomie prześladował chrześcijan, wiedząc, że są ludem Boga, mógłby być winny grzechu niewybaczalnego. Ponieważ jednak działał w niewiedzy i niewierze, dostąpił miłosierdzia. Grzech popełniony w niewiedzy jest mniejszy niż grzech popełniony świadomie. Jednak grzech popełniony w niewiedzy nadal jest grzechem, bo ten, kto nie znał woli swojego pana, a mimo to czynił rzeczy zasługujące na karę, otrzyma mniej razów (Ewangelia Łukasza 12:48). Niewiedza może zmniejszyć winę, ale jej nie usuwa.

U podstaw tego, co grzesznicy czynią w niewiedzy, leży niewiara. Nie wierzą Bożym ostrzeżeniom, bo inaczej nie mogliby postępować tak, jak postępują. Dlatego Paweł mówi: „Dostąpiłem miłosierdzia, bo działałem w niewiedzy i niewierze”. Miłosierdzia dostąpił bluźnierca, prześladowca i człowiek okrutny. „Dostąpiłem miłosierdzia — ja, bluźnierca” i tak dalej.

Paweł wskazuje również na obfitą łaskę Jezusa Chrystusa (Pierwszy List do Tymoteusza 1:14). Nawrócenie i ocalenie wielkich grzeszników są dziełem przeobfitej łaski Chrystusa, tej samej, która objawiła się w chwalebnej Ewangelii (Pierwszy List do Tymoteusza 1:15). Istotą Ewangelii jest to, że Jezus Chrystus przyszedł na świat. Syn Boży przyjął naszą naturę, stał się ciałem i zamieszkał pośród nas (Ewangelia Jana 1:14). Nie przyszedł powołać sprawiedliwych, lecz grzeszników do nawrócenia (Ewangelia Mateusza 9:13). Przyszedł szukać i zbawić zagubionych (Ewangelia Łukasza 19:10).

Paweł nazywa tę naukę „godną wiary i pełnego przyjęcia”. To dobra nowina, którą warto przyjąć w całości, a zarazem prawda w pełni godna zaufania. Jest godna wiary, dlatego należy przyjąć ją przez wiarę. Zasługuje na pełne przyjęcie, dlatego należy przyjąć ją z miłością i czcią. Pasuje to do wcześniejszych słów, w których łaska Chrystusa obfituje w wierze i miłości. Na końcu wersetu Paweł odnosi tę prawdę do siebie: „Ja jestem największy”.

Paweł był grzesznikiem najcięższej miary. Przyznaje to, ponieważ zionął groźbami i żądzą mordu wobec uczniów Pana (Dzieje Apostolskie 9:1–2). Prześladowcy należą do największych grzeszników, a Paweł był jednym z nich. Być może miał też na myśli: „Spośród wszystkich, którym odpuszczono grzechy, ja jestem największym grzesznikiem”. Świadczy to o jego głębokiej pokorze. Gdzie indziej nazywa siebie najmniejszym ze wszystkich świętych (List do Efezjan 3:8), a tutaj — największym z grzeszników.

Chrystus Jezus przyszedł na świat, a proroctwa o Jego przyjściu się wypełniły. Przyszedł zbawić grzeszników, którzy sami nie mogli się zbawić. Paweł mówi, że bluźniercy i prześladowcy należą do największych grzeszników, a jednak nawet największy z grzeszników może stać się największym wśród świętych. Tak właśnie było z Pawłem, który w niczym nie ustępował największym apostołom (Drugi List do Koryntian 11:5). Chrystus przyszedł zbawić największego z grzeszników. To niezwykle ważna prawda, godna wiary i niezawodna. Zasługuje na to, byśmy wszyscy ją przyjęli, bo daje nam pociechę i zachętę.

Paweł mówi, że dostąpił miłosierdzia po to, aby Jezus Chrystus okazał w nim, pierwszym spośród tak wielkich grzeszników, który się nawrócił, całą swoją cierpliwość, jako wzór dla tych, którzy później uwierzą i otrzymają życie wieczne (Pierwszy List do Tymoteusza 1:16). Cierpliwość Chrystusa objawiła się w tym, że tak wiele znosił ze strony człowieka, który tak bardzo Go prowokował. Miało to być zachętą dla innych, aby najwięksi grzesznicy nie tracili nadziei na Boże miłosierdzie. Paweł był jednym z pierwszych wielkich grzeszników nawróconych na chrześcijaństwo. Nawrócił się i dostąpił miłosierdzia także ze względu na innych, aby być dla nich wzorem. Pan Jezus Chrystus okazuje wielką cierpliwość, nawracając wielkich grzeszników. Ci, którzy dostępują miłosierdzia, wierzą w Pana Jezusa Chrystusa, bo bez wiary nie można podobać się Bogu (List do Hebrajczyków 11:6).

Wierzący w Chrystusa pokładają w Nim ufność, aby otrzymać życie wieczne. Zawierzają Mu zbawienie swojej duszy (List do Hebrajczyków 10:39).

Paweł mówi to wszystko, by oddać chwałę Bogu. Po wspomnieniu o miłosierdziu, którego dostąpił, nie może kontynuować listu bez zatrzymania się, by podziękować Bogu za Jego dobroć. Dlatego wybucha uwielbieniem: „Królowi wieków, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, jedynemu mądremu Bogu, niech będzie cześć i chwała na wieki wieków. Amen”.

Po pierwsze, łaska otrzymana od Boga powinna zawsze prowadzić nas do oddawania Mu chwały. Ci, którzy naprawdę czują, jak wiele zawdzięczają Bożemu miłosierdziu, otwierają serca na uwielbienie. Paweł oddaje Bogu cześć jako Królowi wieków, nieśmiertelnemu i niewidzialnemu.

Po drugie, gdy doświadczamy dobroci Boga, nie możemy zapominać, jak wielki On jest. Jego dobroć wobec nas nie powinna sprawiać, że myślimy o Nim mniej. Powinna sprawiać, że myślimy o Nim więcej. Bóg szczególnie zwrócił uwagę na Pawła, okazał mu miłosierdzie i wprowadził go do wspólnoty z sobą, a jednak Paweł nadal nazywa Go Królem wieków i tak dalej. Pełne łaski działanie Boga powinno napełniać nas zachwytem nad Jego chwalebnymi przymiotami.

Bóg jest wieczny: nie ma początku ani końca i nie zmienia się z upływem czasu. Jest Przedwiecznym (Księga Daniela 7:9). Jest nieśmiertelny i jest źródłem nieśmiertelności. Tylko On ma nieśmiertelność (Pierwszy List do Tymoteusza 6:16), ponieważ nie może umrzeć. Jest niewidzialny, bo śmiertelne oczy nie mogą Go zobaczyć. Mieszka w niedostępnym świetle; nikt Go nie widział ani nie może zobaczyć (Pierwszy List do Tymoteusza 6:16). Jest jedynym mądrym Bogiem (List Judy 1:25). Tylko On jest doskonale mądry i tylko On jest źródłem wszelkiej mądrości.

Słowa „Jemu niech będzie chwała na wieki wieków” znaczą: abym zawsze oddawał Mu cześć i chwałę, tak jak czynią to tysiące tysięcy (Apokalipsa św. Jana 5:12–13).