1 List do Tesaloniczan 3:6 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu wielką radość Pawła, gdy Tymoteusz wrócił z dobrymi wiadomościami o Tesaloniczanach. Z tej relacji możemy wyciągnąć kilka wniosków.

Po pierwsze, Tymoteusz przyniósł dobre wieści o ich wierze, o tym, że niezachwianie wierzyli Ewangelii (Pierwszy List do Tesaloniczan 3:6). Nie zachwiali się w przekonaniu ani nie porzucili chrześcijańskiego wyznania wiary. Trwała w nich również miłość: zarówno do Ewangelii, jak i do tych, którzy ją głosili. Z serdecznością i przywiązaniem nieustannie wspominali apostołów.

Apostołowie byli im drodzy. Cenili wspomnienia o nich oraz naukę, którą od nich otrzymali. Bardzo pragnęli znów zobaczyć apostołów i otrzymać od nich dalszą duchową pomoc. Miłość była wzajemna, bo sam Paweł gorąco pragnął ich zobaczyć. To piękne, gdy między duszpasterzami a członkami wspólnoty panuje taka wzajemna miłość. Pomaga ona wzrastać w wierze i przyczynia się do owocnego głoszenia Ewangelii. Ponieważ świat nienawidzi wierzących, powinni oni miłować się nawzajem.

Po drugie, Paweł mówi, jak wielką pociechę przyniosła mu ta wiadomość (Pierwszy List do Tesaloniczan 3:7–8). Pisze, że ta wiadomość pokrzepiła Pawła i jego towarzyszy we wszystkich ich uciskach i trudnościach. Dobre wieści wystarczyły, by zrównoważyć wszystkie jego kłopoty. Łatwiej znosił cierpienie, prześladowania i zewnętrzne ataki, gdy widział owoce swojej posługi i wierność tych, których przyprowadził do Chrystusa.

Wiadomość ta przyniosła mu też ulgę w wewnętrznym niepokoju. Martwił się, że jego trud mógł pójść na marne, lecz gdy dowiedział się o ich wierze i wytrwałości, ten lęk znacznie osłabł. Ich wieści dodały mu sił i zapału do pracy dla Pana. Nie tylko poczuł się pokrzepiony, lecz także bardzo się ucieszył. Mógł powiedzieć: „Teraz żyjemy, jeśli trwacie mocno w Panu” (Pierwszy List do Tesaloniczan 3:8). Apostołowie głęboko cierpieliby, gdyby ci, którzy wyznawali wiarę, okazali się chwiejni lub od niej odstąpili. Nic nie dodawało im otuchy bardziej niż wytrwałość wierzących.

Po trzecie, dobre wieści skłoniły Pawła do dziękczynienia i modlitwy za Tesaloniczan. Był pełen radości i uwielbiał Boga (Pierwszy List do Tesaloniczan 3:9). Gdy najbardziej się radujemy, powinniśmy też najgorliwiej dziękować. To, co przynosi nam radość, powinno pobudzać nas do wdzięczności. W ten sposób radujemy się przed Bogiem i nadajemy naszej radości duchowy wymiar.

Paweł mówi tak, jakby trudno mu było wyrazić, jak bardzo jest wdzięczny Bogu i jak wielką radość sprawiają mu Tesaloniczanie. Pamiętał jednak, by chwała za pociechę, jaką przyniosło mu ich dobro, należała się Bogu. Jego serce napełniały miłość do nich i wdzięczność wobec Boga, a on pragnął wyrazić jedno i drugie najlepiej, jak potrafił. Nasze dziękczynienie Bogu w tym życiu jest wciąż niedoskonałe, ale w niebie będziemy dziękować znacznie lepiej niż teraz.

Paweł modlił się za nich nocą i dniem, czyli rano i wieczorem, a także bardzo często, o różnych porach doby (Pierwszy List do Tesaloniczan 3:10). Nawet pośród codziennej pracy lub odpoczynku wznosił serce do Boga w modlitwie. Tak właśnie powinniśmy modlić się nieustannie. Jego modlitwa była gorliwa i żarliwa. Kiedy jesteśmy najbardziej wdzięczni, powinniśmy też najgorliwiej się modlić. Ci, za których dziękujemy, nadal potrzebują naszych modlitw.

Nawet ci, którzy są dla nas największą pociechą na tym świecie, wciąż wymagają naszej troski, bo żyjemy w świecie pełnym pokus i słabości. Paweł dostrzegał, że ich wierze czegoś jeszcze brakowało, i chciał przybyć, aby pomóc uzupełnić te braki. Nawet najlepsi ludzie mają jeszcze braki w wierze. Czasem dotyczą one tego, co wiedzą lub w co wierzą, bo nie rozumieją jeszcze w pełni wszystkich prawd Bożych. Innym razem chodzi o jasność i pewność wiary, bo wciąż pozostają w niej pewne wątpliwości i niejasności. Niekiedy zaś braki widać w owocach wiary, które nie są jeszcze tak wyraźne ani pełne, jak powinny.

Dlatego posługa Słowa oraz ustanowienia, czyli publiczne środki łaski, które Chrystus dał Kościołowi, są pomocne i warto z nich korzystać. Umacniają to, czego w naszej wierze jeszcze brakuje.