1 List do Tesaloniczan 2:17 – znaczenie i zastosowanie

Tymi słowami apostoł wyjaśnia swoją nieobecność i łagodnie tłumaczy, dlaczego musiał odejść. Najpierw mówi, że został od nich oddzielony wbrew swojej woli (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:17). Prześladowcy byli tak brutalni, że musiał nocą udać się do Berei (Dzieje Apostolskie 17:10). Mimo to rozłąka dotyczyła tylko ciała, nie serca. Nadal o nich pamiętał i bardzo się o nich troszczył.

Po drugie, podkreśla, że jego fizyczna nieobecność miała trwać tylko krótko. Nasze życie na ziemi jest krótkie i niepewne, niezależnie od tego, czy jesteśmy blisko przyjaciół, czy daleko od nich. Ten świat nie jest miejscem, w którym mamy być razem na zawsze. Wierzący spotkają się w niebie i już nigdy nie zostaną rozdzieleni.

Po trzecie, z całego serca pragnął znów ich zobaczyć i usilnie do tego dążył (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:17). Naprawdę chciał, by rozłąka trwała krótko, i miał nadzieję, że wkrótce wróci do Tesaloniki. Jednak ludzie zaangażowani w wiele spraw nie zawsze mogą decydować o swoim czasie. Paweł zrobił, co mógł, a potem musiał pozostawić tę sprawę (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:18).

Po czwarte, mówi, że Szatan uniemożliwił mu powrót (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:18). Mogło chodzić o jakiegoś przeciwnika lub przeciwników, albo o samego Szatana, wielkiego wroga ludzkości. W taki czy inny sposób wzbudzono sprzeciw wobec Pawła: albo wtedy, gdy próbował wrócić do Tesaloniki, albo gdy pracował gdzie indziej, w miejscach potrzebujących jego obecności. Szatan zawsze sprzeciwia się dziełu Boga i robi wszystko, co może, by je utrudniać.

Na koniec Paweł zapewnia Tesaloniczan o swojej głębokiej miłości i wielkim szacunku do nich, choć nadal nie mógł być z nimi tak, jak pragnął. Byli jego nadzieją, radością i koroną, z której mógł się chlubić, jego chwałą i radością. To mocne słowa wyrażające miłość i uznanie. Dobrze, gdy duszpasterzy i wiernych łączy taka wzajemna więź, a szczególnie wtedy, gdy obie strony mogą wspólnie radować się przed naszym Panem Jezusem Chrystusem, gdy przyjdzie.

Apostoł przypomina Tesaloniczanom także, że nawet jeśli nie mógł do nich przybyć, a nawet gdyby nigdy nie zdołał tego zrobić, Pan Jezus Chrystus z pewnością przyjdzie. Nic nie może temu przeszkodzić. Gdy przyjdzie, wszyscy staną przed Nim. Zarówno duszpasterze, jak i wierni będą musieli się przed Nim stawić, a wierzący, którzy pozostali wierni, będą w tym wielkim i chwalebnym dniu chlubą i radością wiernych duszpasterzy.