1 Księga Samuela 6:10 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj dowiadujemy się, jak Filistyni odesłali Arkę, a Izraelici ją przyjęli. Filistyni cieszyli się, że się jej pozbywają, tak samo jak wcześniej z zapałem chcieli ją zdobyć. Bóg wyprowadził swój lud z niewoli egipskiej, a teraz uwolnił Arkę z niewoli w sposób, który ukazał Jego moc. Egipcjanie cieszyli się przecież, gdy Izraelici opuszczali ich kraj (Księga Psalmów 105:38).

Nie otrzymali za nią okupu, choć liczyli na hojną zapłatę, większą nawet niż okup godny króla. Ich chciwość na nic się więc zdała. Dołączyli do Arki złote dary, podobnie jak niegdyś Egipcjanie obdarowali Izraelitów, by skłonić ich do odejścia. Arka trafiła do kraju Filistynów jako znak ich zwycięstwa, ale wróciła z własnymi trofeami, które na zawsze miały przypominać o hańbie Filistynów. Ostatecznie Bóg nie utraci czci z powodu tego, że Jego wrogowie skrzywdzili Jego Arkę lub Jego Kościół. Przemieni ich próby znieważenia Go w sposób ukazania swojej chwały.

Krowy poniosły Arkę prosto do Bet-Szemesz, najbliższego izraelskiego miasta, zamieszkanego przez kapłanów, i nie zboczyły z drogi. W niezwykły sposób ukazało to władzę Boga nad zwierzętami. Krowy nie były przyzwyczajone do jarzma, a jednak szły pewnie naprzód, bez woźnicy, zostawiając za sobą dom i cielęta. Trzymały się prostej drogi, nie schodziły na pola, by się paść, ani nie zawracały do młodych. Po drodze ryczały za cielętami, co pokazywało, że rozłąka nadal sprawiała im ból. Tym bardziej zdumiewająca była więc władza Boga nad nimi.

Doktor Lightfoot twierdzi, że te dwie krowy znały swojego prawdziwego właściciela, wielkiego Właściciela, któremu nawet Izrael nie okazywał należytej czci (Księga Izajasza 1:3). W ten sposób Arka wróciła do domu, zawstydzając obojętność Izraelitów, którzy nie podjęli żadnych starań, by ją odzyskać. Boża opatrzność działa nawet poprzez ruchy nierozumnych stworzeń i posługuje się nimi, by wypełniać swoje zamiary. Władcy Filistynów szli za Arką ze swoimi sługami, zdumieni mocą Boga Izraela. Ci, którzy spodziewali się triumfalnego pochodu z Arką, musieli podążać za nią jak słudzy.

Mężczyźni z Bet-Szemesz żęli właśnie pszenicę, gdy przybyła Arka. Zajmowali się swoją pracą i wcale o niej nie myśleli. Gdyby zależało im na tym, by się dowiedzieć, co się dzieje, mogliby wcześniej otrzymać wiadomość i wyjść jej na spotkanie. Zachowali się jednak jak ludzie, którzy wydają pieniądze na własne domy, a pozwalają, by dom Boga leżał w ruinie. Mimo to Bóg w swoim czasie wybawił swój Kościół, choć sprzeciwiali się temu wrogowie, a przyjaciele go zaniedbywali.

Niektórzy zwracają uwagę, że Arka zastała mieszkańców Bet-Szemesz przy pracy, a nie bezczynnie na ulicach. Pasuje to do tego, jak Bóg często okazuje dobroć ludziom pracowitym. Pasterze usłyszeli o narodzinach Chrystusa, gdy nocą pilnowali stada. Ludzie bez zajęcia łatwo stają się celem pokus diabła, podczas gdy Bóg często obdarza swoją przychylnością tych, którzy pracują. Ta sama niewidzialna ręka, która prowadziła krowy, przywiodła Arkę na pole Jozuego. Niektórzy sądzą, że zatrzymała się tam, ponieważ Jozue był dobrym człowiekiem i Bóg chciał go uhonorować. Bardziej prawdopodobne jest, że stanęła tam ze względu na wielki kamień na tym polu, który nadawał się na miejsce dla Arki.

Gdy żniwiarze zobaczyli Arkę, ucieszyli się, a ich radość była większa niż radość z samych żniw. Przerwali pracę, by ją powitać. Gdy Pan sprowadził Arkę z powrotem z niewoli, czuli się jak ludzie, którzy budzą się ze snu, a ich usta napełniły się śmiechem (Księga Psalmów 126:1-2). Nie okazali wcześniej dość gorliwości, by ją odzyskać ani za nią zapłacić, ale gdy wróciła do domu, przyjęli ją z radością. Powrót Arki, a wraz z nią świętego kultu po długim czasie ucisku i ograniczeń, musiał przynieść wielką radość każdemu wiernemu Izraelicie.

Złożyli krowy Bogu w ofierze całopalnej, a drewno z wozu wykorzystali na ogień. Filistyni mogli zamierzać, by zwierzęta i wóz stanowiły część ofiary za winę, mającej zadośćuczynić za ich grzech (Pierwsza Księga Samuela 6:3, 7). W każdym razie mieszkańcy Bet-Szemesz uznali, że należy przeznaczyć je na ten cel, bo nie byłoby słuszne używać ich już do zwykłej pracy. Wóz, który przewoził święty znak Bożej obecności, nie powinien później służyć do przewożenia czegokolwiek pospolitego. A ponieważ krowy były prowadzone tak bezpośrednio przez niebo, można powiedzieć, że Bóg już uznał je za swoje. Były Jego służebnicami, więc stały się Jego ofiarą. Choć zwykle składano na ofiarę całopalną samce, Bóg niewątpliwie przyjął także te krowy, bo sytuacja była wyjątkowa.

Następnie położyli Arkę wraz ze skrzynią zawierającą złote dary Filistynów na wielkim kamieniu, na otwartym polu. Było to ubogie i nieprzytulne miejsce spoczynku dla Arki Pana, ale i tak znacznie lepsze niż świątynia Dagona czy ręce Filistynów. Powinniśmy pragnąć, by Arka znajdowała się pośród ludu Bożego, otoczona należną czcią i pięknem. Lepiej jednak, by spoczywała na wielkim kamieniu na polu, niż żeby jej w ogóle nie było. Wartość ustanowionego przez Boga kultu nie powinna wydawać się mniejsza tylko dlatego, że odbywa się w skromnym miejscu.

Spalenie wozu i krów mogło wyrażać nadzieję, że Arka już nigdy nie zostanie wywieziona z Izraela. Umieszczenie jej na wielkim kamieniu mogło zaś wyrażać nadzieję, że znów stanie na mocnym fundamencie. Kościół jest zbudowany na skale.

Złożyli też Bogu ofiary dziękczynne. Niektórzy sądzą, że uczynili to na wielkim kamieniu, choć bardziej prawdopodobne jest, że na tę okazję usypali ołtarz z ziemi (Pierwsza Księga Samuela 6:15). Ponieważ sytuacja była wyjątkowa, zawieszono zwykły wymóg składania ofiar na ołtarzu przy Namiocie Spotkania. Było to łatwiejsze, ponieważ Szilo opustoszało, gdyż sam Bóg je opuścił, a Arka, jego najwspanialsza ozdoba, znajdowała się teraz pośród nich.

Bet-Szemesz leżało na terytorium Dana, ale należało do Judy. To przypadkowe przybycie tam Arki było więc znakiem, że Bóg zamierzał z czasem osadzić ją na terytorium Judy. Gdy Bóg odrzucił namiot Józefa, wybrał plemię Judy (Księga Psalmów 78:67-68). Bet-Szemesz było jednym z miast wydzielonych z ziemi Judy dla potomków Aarona, kapłanów (Księga Jozuego 21:16). Gdzie indziej mogłaby trafić Arka, jeśli nie do miasta kapłańskiego? Dobrze się złożyło, że byli tam mężczyźni pełniący ten święty urząd. W Pierwszej Księdze Samuela 6:15 nazwano ich lewitami, ale wydaje się, że byli kapłanami, skoro zdejmowali Arkę z wozu i składali ofiary.

Władcy Filistynów wrócili do Ekronu, zapewne głęboko poruszeni tym, co zobaczyli: chwałą Boga i oddaniem Izraelitów. Nie odwrócili się jednak od Dagona, swojego bożka. Ludzie rzadko zmieniają swoich bogów, nawet jeśli ci bogowie w rzeczywistości nimi nie są (Księga Jeremiasza 2:11). Nie mogli nie dostrzec, że Bóg Izraela jest święty i godzien czci, a mimo to nadal trzymali się Baal-Zebuba, boga Ekronu, jakby był co najmniej równie dobry. Pozostali mu wierni, bo był ich własnym bogiem.

Relacja odnotowuje też, że wielki kamień pozostał w tym samym miejscu i znajduje się tam do dziś (Pierwsza Księga Samuela 6:18). Był trwałą pamiątką tego wielkiego wydarzenia i pomagał podtrzymywać opowieść przekazywaną kolejnym pokoleniom. Rodzice mogli wskazywać go dzieciom i mówić: „To jest kamień, na którym położono Arkę Boga, gdy wróciła od Filistynów. Tego wydarzenia nigdy nie wolno zapomnieć”.