1 Księga Samuela 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Upadek Dagona mógł skłonić Filistynów do porzucenia bożków i ukorzenia się przed Bogiem Izraela, gdyby wyciągnęli z niego wnioski. Zamiast tego Bóg nadal ich karał za zniewagi wyrządzone Jego Arce oraz za uparte trwanie przy fałszywym bogu, mimo wyraźnych dowodów Jego mocy. Pan podniósł rękę, lecz oni nie chcieli tego dostrzec, jak czytamy w Księdze Izajasza (Księga Izajasza 26:11). Skoro nie chcieli ujrzeć Jego chwały, musieli odczuć ciężar Jego ręki.

Ręka Pana ciążyła nad nimi (Pierwsza Księga Samuela 5:6). Bóg nie tylko ukazał ich głupotę, lecz także surowo ukarał ich pychę. Wielu z nich zginęło nagłą śmiercią, prawdopodobnie ci, którzy najbardziej cieszyli się ze zdobycia Arki. Był to odrębny wyrok od choroby, która dotknęła pozostałych. W Gat Pismo Święte nazywa to wielkim spustoszeniem (Pierwsza Księga Samuela 5:9) i śmiertelnym spustoszeniem (Pierwsza Księga Samuela 5:11). Wyraźnie mówi też, że mężczyźni dotknięci bolesnymi wrzodami w okolicach intymnych nie byli tymi samymi, którzy zginęli w wyniku drugiego wyroku (Pierwsza Księga Samuela 5:12). Wcześniej chełpili się wielką rzezią, jaką ich miecz zgotował Izraelowi (Pierwsza Księga Samuela 4:10). Bóg pokazał im jednak, że nawet jeśli nie postanowił użyć przeciw nim miecza Izraela, sam miał miecz. Gdy go zaostrza i przystępuje do sądu, może wywrzeć pomstę na swoich wrogach (Księga Powtórzonego Prawa 32:41–42). Ci, którzy występują przeciw Bogu, Jego Arce i Jego ludowi, z pewnością w końcu poniosą klęskę. Jeśli nie przekona ich ostrzeżenie, spotka ich zagłada.

Tych, którzy nie zginęli, dotknęły wrzody (Pierwsza Księga Samuela 5:6) w najbardziej intymnych miejscach ciała (Pierwsza Księga Samuela 5:9). Cierpieli tak dotkliwie, że ich krzyk wznosił się ku niebu (Pierwsza Księga Samuela 5:12), czyli był słyszalny daleko, a być może w swoim nieszczęściu wołali nie do Dagona, lecz do Boga nieba. Psalmista opisał później ten wyrok, mówiąc, że Bóg uderzył swoich wrogów w tylne części ciała i okrył ich trwałą hańbą (Księga Psalmów 78:66). Wrzody, czyli hemoroidy, mogły być wtedy jeszcze dotkliwsze niż dziś. Pismo Święte wymienia tę chorobę także wśród przekleństw za nieposłuszeństwo (Księga Powtórzonego Prawa 28:27). Była bolesna i hańbiąca, odpowiednia dla tych, których grzech wyrażał się w pysze. Bóg upokorzył ich i okrył hańbą, tak jak oni wzgardzili Jego Arką. Choroba rozprzestrzeniła się w Aszdodzie i okolicznych miejscowościach. Podobnie lekceważenie Bożych ustanowień sprawia, że wielu słabnie i choruje, a wielu umiera (Pierwszy List do Koryntian 11:30).

Mężczyźni z Aszdodu szybko rozpoznali, że to ręka Boga Izraela (Pierwsza Księga Samuela 5:7). Musieli więc przyznać, że ma On moc i władzę oraz że sami podlegają Jego panowaniu. Mimo to nie chcieli porzucić Dagona ani poddać się Panu. Kiedy poczuli ból we własnym ciele, zaczęli występować przeciw Bogu. Zamiast zawrzeć z Nim pokój i przyjąć Jego Arkę na lepszych warunkach, chcieli się jej pozbyć, podobnie jak mieszkańcy Gadary, którzy prosili Chrystusa, by odszedł, gdy stracili swoje świnie. Człowiek o światowym usposobieniu, kiedy cierpi z powodu Bożych wyroków, woli odepchnąć Boga, niż zawrzeć z Nim pokój i mieć Go za przyjaciela. Dlatego mężczyźni z Aszdodu postanowili: „Arka Boga Izraela nie może zostać u nas”.

Następnie postanowili przenieść Arkę w inne miejsce. Zwołali wielką naradę i zapytali wszystkich władców, co mają z nią zrobić. Ostatecznie zgodzili się wysłać ją do Gatu (Pierwsza Księga Samuela 5:8). Wygląda na to, że sądzili, iż problemem jest samo miejsce i że gdzie indziej, z dala od świątyni Dagona, łatwiej będzie im znieść obecność Arki. Zamiast odesłać ją tam, gdzie było jej miejsce, przenieśli ją więc tylko do innego miasta. Gat słynął ze swoich olbrzymów, ale siła i wzrost nie mogły uchronić mieszkańców przed zarazą ani wrzodami. Zostali nimi dotknięci zarówno wielcy, jak i mali (Pierwsza Księga Samuela 5:9), zarówno niscy, jak i olbrzymi. Nikt nie był zbyt wielki, by uniknąć Bożego sądu, ani zbyt mały, by go nie dosięgnął.

W końcu wszyscy mieli dość Arki i chcieli się jej pozbyć. Z Gatu wysłano ją do Ekronu, a ponieważ stało się to na rozkaz władców, mieszkańcy Ekronu nie mogli odmówić jej przyjęcia. Byli jednak rozgniewani na swoich przywódców za to, że przysłali im tak śmiercionośny dar (Pierwsza Księga Samuela 5:10): „Przynieśli ją do nas, żeby zabić nas i nasz lud”. Arka zawierała tablice Bożego prawa, a wierni Izraelici przyjmowali Boże słowo jako coś słodkiego i dającego życie. Dla nieobrzezanych Filistynów, którzy uparcie sprzeciwiali się Bogu, było ono jednak przerażające i niepożądane, jak woń śmierci prowadząca ku śmierci. Mieszkańcy szybko zwołali więc kolejne zgromadzenie, by ustalić, jak odesłać Arkę tam, gdzie jej miejsce (Pierwsza Księga Samuela 5:11).

Gdy zastanawiali się, co zrobić, Bóg już wykonywał swój wyrok, a ich próby ucieczki tylko szerzyły nieszczęście. Wielu z nich umarło, a jeszcze więcej straszliwie cierpiało z powodu wrzodów (Pierwsza Księga Samuela 5:12). Co mogli zrobić? Radość ze zdobycia Arki szybko zmieniła się w żałobę i teraz równie gorliwie chcieli się jej pozbyć, jak wcześniej pragnęli ją zdobyć. Bóg z łatwością może uczynić Jerozolimę ciężkim kamieniem dla wszystkich, którzy próbują go podnieść (Księga Zachariasza 12:3). Ci, którzy występują przeciw Niemu, szybko mają dość, a prędzej czy później przekonują się, że nikt nie może zatwardzać serca przeciw Bogu i dobrze na tym wyjść. Bogactwo zdobyte oszustwem i niesprawiedliwością, zwłaszcza przez okradanie Boga, można przez pewien czas łapczywie pochłaniać i cieszyć się jego słodkim smakiem, lecz w końcu trzeba je zwrócić. Do tego czasu grzesznik nie zazna spokoju w swoim wnętrzu (Księga Hioba 20:15–20).