1 Księga Samuela 4:19 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu kolejną smutną historię, która dopełnia upadek domu Helego, a zarazem ukazuje żałobę wywołaną wieścią o zdobyciu Arki. Chodzi o żonę Pinechasa, jednego z niegodnych synów Helego, którzy sprowadzili to nieszczęście na Izrael. Zmarła młodo, podczas gdy sam Heli dożył starości. Smutek sprowadził do grobu wielu młodych i wielu starych, bo potrafi odebrać życie.

Z tego, co o niej czytamy, wynika po pierwsze, że była kobietą głęboko przeżywającą wydarzenia. Z Bożej opatrzności właśnie wtedy była bliska porodu. Nasz Pan powiedział, że w tamtych dniach ciężko będzie kobietom w ciąży i karmiącym (Ewangelia Mateusza 24:19). W takich czasach nawet narodziny syna przynoszą tak mało radości, że można uznać za szczęśliwe te, które nigdy nie rodziły (Ewangelia Łukasza 23:29). Straszna wieść nadeszła w najgorszym możliwym momencie i wywołała poród, jak często dzieje się pod wpływem nagłego lęku i silnych emocji. Gdy usłyszała o śmierci teścia, którego szanowała, męża, którego kochała mimo jego niegodziwości, a przede wszystkim o utracie Arki, chwyciły ją silne bóle (Pierwsza Księga Samuela 4:19).

Ta wiadomość ugodziła ją w serce właśnie wtedy, gdy najbardziej potrzebowała wsparcia. Miała dość sił, by urodzić dziecko, lecz wkrótce potem zemdlała i umarła, jakby gotowa oddać życie po utracie jego największych pociech. Osoby zbliżające się do tej trudnej chwili powinny czerpać pociechę z przymierza łaski. Pomoże im to znieść nie tylko zwykły smutek, lecz także nagłe cierpienie, którego się nie spodziewają. W takiej chwili wiara nie pozwala upaść na duchu (Księga Psalmów 27:13).

Po drugie, była kobietą prawdziwie pobożną, mimo że jej mężem był niegodziwy człowiek. Jej żal po stracie męża i teścia świadczy o naturalnym przywiązaniu. Jednak znacznie głębszy smutek z powodu utraty Arki ukazuje jej miłość do Boga i rzeczy świętych. Pierwszy żal przyczynił się do rozpoczęcia porodu, ale jej ostatnie słowa pokazują, że to drugi smutek najmocniej wypełniał jej serce (Pierwsza Księga Samuela 4:22). Powiedziała, że chwała odeszła od Izraela. Nie opłakiwała przede wszystkim własnej rodziny, lecz stratę, jaką poniósł naród, gdy Arka wpadła w ręce wrogów. To właśnie było jej największym zmartwieniem i przyczyną śmierci.

Dlatego niewiele myślała o dziecku. Kobiety, które jej towarzyszyły, zapewne wysoko postawione w mieście, próbowały ją pocieszyć. Sądziły, że najbardziej martwi ją ból porodowy, więc powiedziały: „Nie bój się, urodziłaś syna”. Być może był to jej pierworodny. Nie odpowiedziała jednak i nie okazała zainteresowania. Gdyby nie przytłaczał jej żaden inny smutek, radość z narodzin syna pozwoliłaby zapomnieć o bólu (Ewangelia Jana 16:21). Cóż jednak znaczy taka radość dla osoby, która czuje, że zbliża się śmierć? W takiej chwili pomóc mogą jedynie pociechy duchowe i niebiańskie. Śmierć jest zbyt poważna, by zostawić miejsce na ziemską radość. Narodziny dziecka w Izraelu, w Szilo, niewiele mogły pocieszyć kobietę, gdy Arka zniknęła i pozostawała w niewoli na ziemi Filistynów. Zwykłe dary i pociechy niewiele znaczą bez Bożego słowa i oddawania Mu czci, a zwłaszcza wtedy, gdy brakuje pociechy płynącej z Jego łaskawej obecności i światła Jego przychylności. Próba rozweselenia takiego serca pieśniami przypomina dolanie octu do sody oczyszczonej.

Nadała też dziecku imię, które miało zachować pamięć o nieszczęściu i wyrazić głębię jej bólu. Nie powiedziała o nim nic więcej. Ponieważ po śmierci męża to jej przypadło nadanie mu imienia, poleciła nazwać go Ichabod, co znaczy: „Gdzie jest chwała?”, „Biada z powodu utraconej chwały” albo „Nie ma chwały” (Pierwsza Księga Samuela 4:21). Wyjaśniła to ostatnimi słowami: „Chwała odeszła od Izraela, bo Arka Boża została zabrana” (Pierwsza Księga Samuela 4:22). W istocie powiedziała: „Nazwijcie dziecko bez chwały, bo takie właśnie jest. Piękno Izraela przeminęło i nie ma nadziei, że powróci. Skoro Arka zniknęła, żaden Izraelita, a tym bardziej kapłan, nie powinien nosić imienia kojarzącego się z honorem”.

Czystość i pełnia Bożych ustanowień oraz znaki Jego obecności pośród ludu stanowią prawdziwą chwałę każdego narodu. Są o wiele ważniejsze niż bogactwo, handel czy potęga pośród innych narodów. Nic nie rani wiernego Izraelity głębiej niż utrata tych rzeczy. Gdy Bóg odchodzi, odchodzi chwała, a wraz z nią wszelkie dobro. Biada nam, jeśli On odejdzie.