1 Księga Samuela 29:6 – znaczenie i zastosowanie

Jeśli Achisz miał więcej powodów, by ufać Dawidowi, niż filistyńscy książęta, by mu nie ufać, nie widzę jednak, by postąpił roztropnie. Książęta mieli wyraźnie rację. Achisz był tylko jednym z pięciu władców, choć stał na ich czele i jako jedyny nosił tytuł króla. Dlatego podczas narady wojennej przegłosowano go i musiał odesłać Dawida, choć bardzo go lubił. Królowie nie zawsze mogą postępować według własnej woli ani zatrzymać przy sobie tych, których sami by wybrali.

Po pierwsze, Achisz odprawił Dawida z wielkim szacunkiem, a nie na zawsze, lecz tylko z tej wyprawy. Wyraźnie pokazał, jak bardzo cenił Dawida i jego towarzystwo, mówiąc, że Dawid jest w jego oczach jak anioł Boży (Pierwsza Księga Samuela 29:9). Ludzie mądrzy i prawi zyskują szacunek wszędzie, gdzie się znajdą, u wszystkich, którzy potrafią trafnie oceniać ludzi i sprawy, nawet jeśli należą do innych wspólnot wiary.

To, co Achisz powiedział o Dawidzie, Bóg zapowiedział przez proroka o domu Dawida: że będzie jak anioł Pana (Księga Zachariasza 12:8). Słowa Achisza były jednak jedynie dworskim komplementem, a słowa Boga są obietnicą. Achisz wystawił też Dawidowi pochlebne świadectwo o jego postępowaniu (Pierwsza Księga Samuela 29:6). W istocie powiedział: „Byłeś uczciwy, całe Twoje postępowanie budziło moje uznanie i nie znalazłem w Tobie żadnej winy”. Saul nigdy nie wystawiłby Dawidowi takiej opinii, choć Dawid zrobił dla niego znacznie więcej niż dla Achisza.

Lud Boży powinien żyć tak nienagannie, by, o ile to możliwe, zyskać dobrą opinię u wszystkich, z którymi ma do czynienia. Mamy też obowiązek dobrze mówić o tych, którzy dobrze postępują. Achisz całą odpowiedzialność za odesłanie Dawida zrzucił na książąt, którzy nie chcieli pozwolić mu pozostać w obozie. Powiedział, że król bardzo ceni Dawida i powierzyłby mu własne życie, lecz książęta nie darzą go przychylnością, a my nie możemy ich urazić ani się im przeciwstawić. Dlatego Dawid miał wrócić w pokoju. Achisz wolał rozstać się ze swoim ulubieńcem, niż rozgniewać dowódców i wywołać zamęt w wojsku.

Achisz zasugerował też, co niepokoiło książąt. Chodziło nie tyle o samego Dawida, ile o żołnierzy, którzy przyszli z nim. Nazwał ich sługami swego pana, mając na myśli sługi Saula (Pierwsza Księga Samuela 29:10). Dawidowi mogli ufać, ale jego towarzyszom już nie. Rozkazał też Dawidowi odejść o świcie (Pierwsza Księga Samuela 29:10), aby książęta jeszcze bardziej się nie rozgniewali i nie zaczęli podejrzewać go, gdyby pozostał dłużej.

Odpowiedź Dawida była bardzo uprzejma, choć obawiam się, że nie całkiem szczera. W istocie powiedział: „Czy mam opuścić mojego pana, króla, którego mam obowiązek chronić, właśnie wtedy, gdy wyrusza do walki? Dlaczego nie miałbym pójść i walczyć z wrogami mojego pana, króla?” (Pierwsza Księga Samuela 29:8). Sprawiał wrażenie, że chce służyć Achiszowi, choć tak naprawdę chciał odejść, ale nie chciał, by Achisz się o tym dowiedział. Nikt nie wie, jak silna jest pokusa schlebiania wpływowym ludziom i ukrywania prawdy, gdy się im służy, ani jak trudno uniknąć tego grzechu.

Opatrzność Boża mądrze i życzliwie pokierowała tym wszystkim dla dobra Dawida. Sidła zostały zerwane, a Dawid uniknął trudnego wyboru, przed którym najpierw stanął. Co więcej, pośpiech, do którego go zmuszono, okazał się szczęśliwą drogą do ocalenia jego własnego miasta, które bardzo go potrzebowało, choć on jeszcze o tym nie wiedział. W ten sposób zniewaga ze strony filistyńskich książąt przyniosła mu korzyść na więcej niż jeden sposób. Pan kieruje krokami człowieka prawego i ma upodobanie w jego drodze. Teraz nie rozumiemy, co Bóg czyni w naszym życiu, ale później to pojmiemy i zobaczymy, że wszystko służyło dobru.