1 Księga Samuela 29:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto wielkie udręczenie Dawida. Możemy przypuszczać, że je odczuwał, choć nie czytamy, by szukał u Boga wskazówek ani sam znalazł sposób, by się z niego wydostać. Wojska Filistynów i Izraelitów obozowały, gotowe do bitwy (Pierwsza Księga Samuela 29:1). Agisz, który okazywał Dawidowi życzliwość, zażądał, by przybył wraz z podległymi mu ludźmi. Dawid przybył, a podczas przeglądu wojska znalazł się przy Agiszu, na wyznaczonym mu miejscu z tyłu szyku (Pierwsza Księga Samuela 29:2).

Gdyby na początku bitwy wycofał się i opuścił swoje stanowisko, na zawsze obciążono by go winą nie tylko za tchórzostwo i zdradę, lecz także za haniebną niewdzięczność wobec Agisza. Agisz chronił go, ufał mu i powierzył mu zaszczytne miejsce. Dawid nie potrafił postąpić tak nieuczciwie. Gdyby jednak walczył po stronie Filistynów przeciwko Izraelowi, zgodnie z oczekiwaniami, uznano by go za wroga ludu Bożego i zdrajcę własnego kraju. Jego rodacy znienawidziliby go, a wszyscy sprzeciwialiby się jego prawu do tronu, ponieważ walczył pod sztandarem nieobrzezanych, czyli Filistynów.

Gdyby Saul zginął w tej bitwie, jak rzeczywiście się stało, ludzie prawdopodobnie zrzuciliby winę na Dawida, jak gdyby to on go zabił. Z każdej strony groził mu więc grzech i hańba. W takiej pułapce znalazł się Dawid, a dla prawego człowieka była ona poważna. Człowiekowi pobożnemu trudniej dostrzec grożący mu grzech niż nadchodzące kłopoty. Dawid sam na siebie to sprowadził, postępując nierozważnie, opuszczając Judę i udając się między nieobrzezanych. Nic dziwnego, że ci, którzy zacieśniają więzi z ludźmi niegodziwymi, nie wychodzą z tego bez winy, cierpienia albo jednego i drugiego.

Nie wiemy dokładnie, co Dawid zamierzał zrobić. Być może chciał jedynie stać blisko króla jako jego ochroniarz, na wyznaczonym mu stanowisku (Pierwsza Księga Samuela 28:2), i nie podejmować żadnych działań przeciwko Izraelowi. Bardzo trudno byłoby jednak znaleźć się tak blisko grzechu i w niego nie popaść. Bóg mógłby słusznie pozostawić Dawida w tym położeniu, by skorygować jego nierozważne postępowanie. Ponieważ jednak serce Dawida było prawe, Bóg nie dopuścił, by pokusa przekroczyła jego siły, lecz wraz z pokusą wskazał drogę wyjścia (Pierwszy List do Koryntian 10:13).

Bóg otworzył też przed Dawidem drogę ratunku z tej opresji. Sprawił, że filistyńscy książęta, dowódcy ich wojsk, sprzeciwili się jego udziałowi w bitwie i zażądali, by odesłano go do domu. Ich wrogość stała się dla niego pomocą, gdy żaden przyjaciel nie mógł wyświadczyć mu takiej przysługi.

Widząc zgromadzone wojska, zadali zasadne pytanie: „Co ci Hebrajczycy robią tutaj?” (Pierwsza Księga Samuela 29:3). Jak można im ufać i jakiej pomocy można się po nich spodziewać? Hebrajczyk nie był na swoim miejscu, a jeśli naprawdę pozostał wierny swojemu narodowi, obóz Filistynów był mu obcy. Dawid niegdyś stronił od towarzystwa złoczyńców, choć teraz sam znalazł się wśród nich (Księga Psalmów 26:5).

Przy tej okazji Agisz wystawił Dawidowi dobre świadectwo. Uważał go za uchodźcę, który uciekł przed niesprawiedliwym traktowaniem we własnym kraju i oddał się pod jego opiekę. Dlatego sądził, że ma zarówno obowiązek sprawiedliwie o niego zadbać, jak i powód, by z niego korzystać. Powiedział, że Dawid przebywał z nim „od tych dni albo od tych lat”, czyli od dłuższego czasu, i że nigdy nie znalazł w nim żadnej winy ani powodu, by wątpić w jego lojalność. Wierzył, że Dawid naprawdę przeszedł na jego stronę. Pokazuje to, że Dawid postępował z wielką ostrożnością i mądrze ukrywał wierność, jaką nadal żywił wobec własnego narodu. Trzeba ostrożnie postępować wobec ludzi spoza naszej wspólnoty, uważać na słowa w obecności ludzi niegodziwych i zachowywać powściągliwość.

Książęta pozostali jednak nieugięci: Dawida należało odesłać. Podali dobre powody. Po pierwsze, wcześniej był zaciekłym wrogiem Filistynów. Pieśń o jego zwycięstwach jasno to pokazywała: Saul zabił tysiące, a Dawid dziesiątki tysięcy (Pierwsza Księga Samuela 29:5). Zdaniem książąt hańbą byłoby udzielać schronienia i ufać komuś, kto zasłynął jako ich pogromca. Jak można było oczekiwać, że teraz będzie uczciwie walczył przeciwko Saulowi, skoro wcześniej tak dzielnie walczył u jego boku i w jego obronie? Powszechne uznanie może później obrócić się przeciwko człowiekowi i przynieść mu hańbę.

Po drugie, Dawid mógł stać się bardzo groźnym wrogiem i wyrządzić im większą szkodę niż całe wojsko Saula. Obawiali się, że podczas bitwy zwróci się przeciwko nim i zaatakuje od tyłu, gdy Izraelici będą nacierać od frontu (Pierwsza Księga Samuela 29:4). Mieli powody sądzić, że mógłby tak postąpić, gdyby zdołał odzyskać przychylność Saula, zdradzając Filistynów. Nie należy ufać komuś, kto nie tylko kocha własny kraj, lecz może też uznać, że opłaca mu się zdradzić tych, którzy go zatrudnili. Niebezpiecznie jest pokładać ufność we wrogu, z którym pojednanie jest tylko częściowe.