1 Księga Samuela 28:15 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu do czynienia ze spotkaniem Saula z szatanem. Saul przyszedł w przebraniu (Pierwsza Księga Samuela 28:8), lecz szatan szybko go rozpoznał (Pierwsza Księga Samuela 28:12). Szatan także przychodzi w przebraniu — tym razem pod postacią Samuela odzianego w jego szaty — a Saul nie potrafi przejrzeć tego podstępu. Pokazuje to, jak niebezpieczna jest walka z siłami ciemności w tym świecie. One dobrze nas znają, podczas gdy my często nie dostrzegamy ich sztuczek i kłamstw.

Duch podający się za Samuela pyta Saula, dlaczego go przywołał i niepokoi (Pierwsza Księga Samuela 28:15). Dla naszego dobra zostało to zapisane, abyśmy wiedzieli, że przemawiał zły duch, który udawał Samuela. Jak zauważa biskup Patrick, czarownicy nie mają mocy zakłócać spokoju ludzi prawych ani przywoływać ich z powrotem, kiedy tylko zechcą. Prawdziwy Samuel nigdy nie przyznałby, że magia ma taką moc. Dla Saula była to jednak zręczna pułapka szatana, która miała sprawić, że Saul odda temu duchowi cześć, uwierzy we wróżbiarstwo i pozostanie po stronie diabła.

Saul zwierza się temu fałszywemu Samuelowi ze swej niedoli, sądząc, że rozmawia z prawdziwym. Jego skarga jest pełna żalu: znalazł się w wielkim utrapieniu i nie wie, co robić. Filistyni z nim walczą, ale gdyby nadal miał znak, że Bóg jest z nim, wszystko byłoby dobrze. Niestety, Bóg odwrócił się od niego. Saul nie skarżył się na milczenie Boga, dopóki nie nadeszły trudności. Dopiero gdy Filistyni wystąpili przeciwko niemu, zaczął boleć nad tym, że Bóg go opuścił.

W czasach pomyślności nie szukał Boga, a teraz, w obliczu trudności, martwi się, że Bóg mu nie odpowiada. Nie otrzymuje odpowiedzi ani przez sny, ani przez proroków; Bóg nie przemawia do niego bezpośrednio ani za pośrednictwem swoich posłańców. Saul nie mówi jednak jak człowiek skruszony, który uznaje sprawiedliwość Boga. Mówi jak człowiek rozgniewany, który wyrzuca Bogu swoje żale i odwraca się od Niego. „Dlatego cię wezwałem” — mówi, jakby Samuel, sługa Boga, miał pomóc temu, którego Bóg odrzucił, albo jakby zmarły prorok mógł mu pomóc bardziej niż żyjący prorocy.

Wszystko to sprawia wrażenie, jakby Saul naprawdę chciał spotkać się z diabłem, choć na zewnątrz powoływał się na imię Samuela. Szukał rady, która nie pochodziłaby od Boga, a więc zwracał się do Jego przeciwnika. W istocie mówi: „Skoro niebo mi nie pomoże, zwrócę się do piekła”. To gorzka droga serca, które zamknęło się na Boga.

Zły duch, przemawiający w szatach Samuela, daje Saulowi bardzo nikłą pociechę, a jego słowa mają wyraźnie popchnąć Saula ku rozpaczy i samozagładzie. Gdyby to naprawdę był Samuel, wezwałby Saula do pokuty, pojednania się z Bogiem i sprowadzenia Dawida z wygnania. Mógłby wtedy powiedzieć Saulowi, że miłosierdzie jest jeszcze możliwe. Zamiast tego duch przedstawia jego sytuację jako beznadziejną, tak jak szatan postąpił z Judaszem: najpierw skusił go, by zdradził swego Mistrza, a potem dręczył go, aż ten się powiesił.

Po pierwsze, duch przypomina Saulowi o jego obecnej niedoli (Pierwsza Księga Samuela 28:16). Mówi, że Bóg nie tylko opuścił Saula, lecz stał się jego wrogiem. Saul nie powinien więc oczekiwać od Niego żadnej pocieszającej odpowiedzi. Jak ten, kto przemawia, mógłby być przyjacielem Saula lub udzielić mu mądrej rady, skoro — jak twierdzi — Bóg go opuścił?

Po drugie, duch przypomina Saulowi o namaszczeniu Dawida na króla (Pierwsza Księga Samuela 28:17). Musiało to głęboko dotknąć Saula. Nic nie mogło rozgniewać go bardziej niż wiadomość, że to Dawid został wybrany na tron. Nie pada ani jedno słowo, które miałoby złagodzić jego stosunek do Dawida. Wszystko w tej wiadomości jeszcze bardziej ich od siebie oddala. Aby podtrzymać swoje przebranie, duch twierdzi jednak, że przemawia przez niego Bóg.

Diabeł wie, jak mówić w religijny sposób. Potrafi nawet nauczyć fałszywych nauczycieli, jak brzmieć jak apostołowie Chrystusa i naśladować ich język. Ci, którzy używają zaklęć i amuletów, a bronią ich, mówiąc, że zawierają tylko dobre rzeczy, powinni pamiętać, że diabeł również potrafi wypowiadać dobre słowa, ukrywając okrutny zamiar.

Po trzecie, duch przypomina Saulowi o jego nieposłuszeństwie — o tym, że nie wyniszczył Amalekitów (Pierwsza Księga Samuela 28:18). Kiedyś szatan pomagał Saulowi usprawiedliwiać ten grzech, podczas gdy Samuel próbował doprowadzić go do pokuty. Teraz szatan przywołuje go, by pogrążyć Saula w rozpaczy i odebrać mu nadzieję na miłosierdzie Boga. Zobaczmy, do czego prowadzi słuchanie pokus szatana: na końcu sam oskarża i szydzi z tych, których wcześniej skusił. Podobni do niego są też ci, którzy nakłaniają innych do zła, a potem ich za to obwiniają.

Po czwarte, duch zapowiada nadchodzącą zagładę Saula (Pierwsza Księga Samuela 28:19). Najpierw Filistyni pokonają jego wojsko. Powiedziano to dwukrotnie: Pan wyda Izraela w ręce Filistynów. Duch mógł przewidzieć taki wynik, patrząc na silniejszą armię Filistynów, słabość Izraela, strach Saula, a przede wszystkim odejście Boga od Izraelitów. Żeby jednak zabrzmieć jak prorok, starannie przypisuje tę klęskę Bogu i mówi, że to Pan jej dokona.

Następnie zapowiada, że Saul i jego synowie zginą w bitwie: „Jutro”, czyli wkrótce, a jeśli działo się to po północy, być może już następnego dnia po tym, który właśnie się rozpoczął. Słowa „ty i twoi synowie będziecie ze mną” oznaczają przebywanie wśród zmarłych, oddzielonych od ciała. Gdyby przemawiał prawdziwy Samuel, nie mógłby tego przewidzieć, chyba że Bóg by mu to objawił. Bóg mógł jednak ujawnić tę wiadomość nawet za pośrednictwem złego ducha.

Podobne wydarzenie widzimy w przypadku Achaba: zły duch zapowiedział jego klęskę pod Ramot w Gileadzie i pomógł ją sprowadzić (Pierwsza Księga Królewska 22:20 i następne). Być może również ten zły duch, za przyzwoleniem Boga, przyczynił się do zagłady Saula. Tamten duch schlebiał Achabowi, ten zaś przeraził Saula, a obaj królowie upadli. Oto niedola tych, którzy znajdują się pod władzą szatana. Czy szatan wpada w gniew, czy schlebia, nie zaznają pokoju (Księga Przysłów 29:9).