1 Księga Samuela 28:1 – znaczenie i zastosowanie

Filistyni szykowali się do wojny z Izraelem i dobrze wybrali moment: Dawid przebywał wtedy wśród nich. Gdyby Izrael nie odwrócił się od Boga, Filistyni nie pozostaliby, by mu zagrażać. Gdyby Saul nie odwrócił się od Boga, naród byłby już bezpieczny od tego niebezpieczeństwa.

Filistyni mieli też powody, by sądzić, że Dawid pomoże im w tej wojnie. Akisz, filistyński król, który udzielił Dawidowi schronienia, powiedział mu: „Wyruszysz ze mną do boju” (Pierwsza Księga Samuela 28:2). Uważał, że skoro zapewnił Dawidowi ochronę, może oczekiwać w zamian jego służby. Sądził też, że obecność takiego człowieka będzie wielkim atutem, bo Dawidowi powodziło się wszędzie, dokądkolwiek się udawał.

Dawid odpowiedział ostrożnie i niejednoznacznie: „Zobaczysz, co potrafi twój sługa” (Pierwsza Księga Samuela 28:2). W gruncie rzeczy nie zobowiązał się wprost, ale też nie zamknął sobie drogi do takiego zobowiązania. Pozostawił Akisza w nadziei, że stanie po jego stronie, a Akisz właśnie tak zrozumiał jego odpowiedź. Obiecał więc uczynić Dawida dowódcą swojej straży przybocznej, lub wysokim urzędnikiem państwowym.

Obie armie zebrały się do bitwy. Filistyni rozbili obóz w Szunem, na ziemiach pokolenia Issachara, daleko na północ od własnego kraju. Pokazuje to, jak słabo broniony był Izrael: Filistyni mogli bez przeszkód wkroczyć głęboko w jego terytorium. Ścigając Dawida, Saul pozostawił swój lud bez ochrony, narażony na niebezpieczeństwo. Saul zgromadził wojska na pobliskich wzgórzach Gilboa, ale nie miał już zapału do walki, skoro Duch Pana go opuścił.

Gdy Saul ujrzał wojska filistyńskie, ogarnęła go trwoga. Na podstawie tego, co sam zobaczył, oraz doniesień zwiadowców wiedział, że Filistynów jest więcej, są lepiej uzbrojeni i pewniejsi siebie niż jego żołnierze. Dlatego jego serce zadrżało z wielkiego lęku (Pierwsza Księga Samuela 28:5). Gdyby trwał blisko Boga, nie bałby się armii filistyńskiej. Jednak przez grzech odsunął od siebie Boga, osłabł, jego wojsko wydawało się słabe, a on sam stracił ducha. Dręczyło go poczucie winy i trząsł się ze strachu.

Przypomniał sobie, że niesłusznie oszczędził Amalekitów, a także niewinną krew kapłanów, których kazał zabić. Jego grzechy stanęły mu przed oczami i odebrały mu jasność myślenia. Zniweczyły jego plany, pozbawiły go odwagi i napełniły go lękiem przed sądem. Nieszczęście naprawdę przeraża tych, którzy żyją w nieposłuszeństwie.

W tym utrapieniu Saul zwrócił się do Pana o wskazówki (Pierwsza Księga Samuela 28:6). Potrzeba często popycha ludzi ku Bogu, gdy wcześniej, w lepszych czasach, lekceważyli Jego słowo. „W ucisku szukali Ciebie” (Księga Izajasza 26:16). Saul jednak nie otrzymał odpowiedzi. Pan nie dał mu wskazówek, pocieszenia ani obietnicy pomocy. Nie mógł oczekiwać od Boga pokoju, bo przyszedł z niewłaściwym nastawieniem: bez wiary i z podzielonym sercem. Można powiedzieć, że w gruncie rzeczy wcale nie szukał Pana. Przyszedł też za późno, gdy czas miłosierdzia już minął, a on sam został ostatecznie odrzucony. Ponadto odciął się już od zwyczajnych sposobów, którymi Bóg odpowiadał: przez Samuela, kapłana i sny. Nikt nie może szydzić z Boga i oczekiwać, że zostanie wysłuchany.

Autor przypomina teraz wcześniejsze wydarzenia, które prowadzą do dalszej części opowieści. Samuel już nie żył, co ośmielało Filistynów i jeszcze bardziej przerażało Saula. Gdyby Samuel nadal żył, Saul mógłby mieć nadzieję, że obecność, rady i modlitwy Samuela pomogą mu w trudnej sytuacji. Saul wydał też surowe zarządzenia przeciwko czarom. Egzekwował prawo wymierzone w osoby wywołujące duchy, czyli twierdzące, że potrafią kontaktować się z duchami lub zmarłymi (Księga Wyjścia 22:18). Niektórzy sądzą, że zrobił to na początku swoich rządów, gdy Samuel jeszcze go prowadził. Inni uważają, że był to niedawny rozkaz, ponieważ wspomniano o nim tutaj jako o czymś, co wydarzyło się nie tak dawno. Być może gdy samego Saula dręczył zły duch, stał się podejrzliwy wobec czarów i zaczął z nimi surowo walczyć.

Ludzie często z wielką gorliwością występują przeciwko grzechowi, gdy osobiście doświadczają jego skutków. Mogą ostro potępiać tych, którzy przeklinają, jeśli ci ich obrażają, albo pijaków, jeśli ci ich krzywdzą. Nie oznacza to jednak, że zależy im na czci Boga albo że nienawidzą grzechu ze względu na niego samego. Mimo to Saul postąpił słusznie, używając swojej władzy, by powstrzymywać te złe praktyki. Wielu ludzi zdaje się nienawidzić grzechu u innych, a zarazem pozwala mu trwać w sobie. Saul chciał wypędzić diabła ze swojego królestwa, choć w swoim sercu nadal dawał mu miejsce przez zazdrość i nienawiść.