1 Księga Samuela 27:8 – znaczenie i zastosowanie

To opis działań Dawida w czasie, gdy przebywał na ziemiach Filistynów. Przypuścił gwałtowny atak na pozostałych przedstawicieli ludów, które Bóg już wcześniej przeznaczył na zagładę, a potem zdał Achiszowi, królowi Filistynów, relację z wyprawy. Nie można mu zarzucić niesprawiedliwości ani okrucieństwa z powodu samego ataku, ponieważ Bóg osądził tych ludzi już dawno. Zadanie wykonał człowiek wybrany przez Boga na władcę, słuszne więc było zarówno to, że zadanie zostało wykonane, jak i to, że wykonał je Dawid.

Dawid nie miał bezczynnie siedzieć, nawet jeśli w pokorze uznał, że najlepiej będzie trzymać się z dala od Saula. Chciał schronić się przed Saulem tylko po to, by później móc otwarcie służyć Izraelowi. W ten sposób podejmował dawny spór Boga z tymi ludami, a zarazem zdobywał żywność dla siebie i swoich ludzi, którzy musieli utrzymywać się z walki. Amalekici mieli zostać całkowicie wytępieni, a Geszuryci i Girzyci prawdopodobnie stanowili odłamy Amalekitów. Saul został odrzucony za to, że ich oszczędził, Dawid zaś naprawił to zaniedbanie jeszcze przed objęciem tronu. Uderzył na nich i nie pozostawił nikogo przy życiu (1 Księga Samuela 27:8; 1 Księga Samuela 27:9). Wyprawa sama przyniosła środki na utrzymanie, bo zdobyte łupy wystarczyły Dawidowi i jego ludziom.

Nie możemy jednak usprawiedliwić Dawida za sposób, w jaki wprowadził Achisza w błąd, opowiadając o tej wyprawie. Dawid najwyraźniej dopilnował, by nikt nie przeżył i nie zaniósł wiadomości do Gat (1 Księga Samuela 27:11). Nie dlatego, że wstydził się samego najazdu, lecz dlatego, że obawiał się, iż Filistyni uznają go za zagrożenie dla siebie lub swoich sprzymierzeńców i wypędzą go. Łatwo mogli pomyśleć: „Skoro zrobił to raz, zrobi to znowu”, dlatego Dawid starannie ukrywał prawdę. Zdołał utrzymać sprawę w tajemnicy, zabijając wszystkich, bo żaden sąsiad nie mógł jej donieść, a wieści nie rozchodziły się wtedy tak szybko jak dziś.

Ukrył prawdę przed Achiszem również dlatego, że odpowiedział w sposób niegodny swojego charakteru. Zapytany, gdzie przeprowadził najazd, odparł: „Na południe od Judy” (1 Księga Samuela 27:13). Rzeczywiście zaatakował ziemie leżące na południe od Judy, ale sprawił, że Achisz pomyślał, iż napadł na miejsca w samej Judzie, takie jak ziemie Zifitów, którzy już nieraz go zdradzili. Achisz tak właśnie zrozumiał te słowa i uznał, że Dawid wzbudził w Izraelitach nienawiść do siebie, a przez to jeszcze mocniej związał się ze stroną Achisza. Lojalność Achisza wobec Dawida, jego dobra opinia o nim i zaufanie, jakim go obdarzał, sprawiają, że oszustwo Dawida jest tym bardziej naganne. Dawid zdaje się później z żalem wspominać podobne postępowanie, gdy modli się: „Oddal ode mnie drogę kłamstwa”.