1 Księga Samuela 23:7 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Saul w myślach obmyśla zgubę Dawida (Pierwsza Księga Samuela 23:7–8). Usłyszał, że Dawid przybył do Keili, i wiedział, dlaczego tam jest. Dawid odważnie ocalił Keilę przed Filistynami, można więc było oczekiwać, że Saul go za to uhonoruje. Zamiast tego Saul potraktował tę sytuację jako sposobność, by skrzywdzić Dawida. Był głęboko niewdzięczny i nie był godzien żadnej przysługi ani życzliwości.

Dawid mógł słusznie powiedzieć, że jego wrogowie odpłacają mu złem za dobro, a nienawiścią za miłość (Księga Psalmów 35:12; Księga Psalmów 109:4). Chrystusa spotkało podobne haniebne traktowanie (Ewangelia Jana 10:32). Saul znieważał też Boga, traktując opatrzność, czyli Bożą troskę i kierownictwo, tak, jakby potwierdzała jego niegodziwy plan. Powiedział: „Bóg wydał go w moją rękę”, jakby Bóg teraz sprzyjał Saulowi i zastawił pułapkę na Dawida. Saul chełpił się, zanim cokolwiek osiągnął, i zapomniał, ile razy wcześniej miał lepszą sposobność, a mimo to poniósł porażkę. Nie wolno nam sądzić, że jeden pomyślny obrót wydarzeń czyni grzeszne postępowanie słusznym albo gwarantuje powodzenie (Księga Psalmów 140:8).

Saul krzywdził również lud Izraela, zmuszając go, by służył jego nienawiści do Dawida. Zwołał cały lud na wojnę, a Izraelici mieli pospieszyć do Keili pod pretekstem walki z Filistynami. W rzeczywistości zamierzał otoczyć Dawida i jego ludzi, lecz zachował ten plan w tajemnicy (Pierwsza Księga Samuela 23:9). To nieszczęście, gdy władca staje się tyranem: jedni cierpią bezpośrednio, a inni zostają narzędziami jego okrucieństwa.

Dawid tymczasem zwrócił się do Boga po wskazówki i ochronę. Dowiedział się, że Saul planuje go zgładzić (Pierwsza Księga Samuela 23:9), więc szukał kierownictwa u swojego potężnego Obrońcy. Gdy przyniesiono efod, kapłańską szatę używaną przy szukaniu Bożego kierownictwa, Dawid z niej skorzystał. Mamy w swoich rękach Pismo Święte, żywe słowo Boga, i w niepewnych sytuacjach powinniśmy szukać w nim wskazówek.

Modlitwa Dawida była pełna czci i konkretna. Dwukrotnie nazwał Boga Panem, Bogiem Izraela, a trzykrotnie siebie określił jako sługę Boga (Pierwsza Księga Samuela 23:10–11). Ci, którzy przychodzą do Boga, powinni pamiętać, z kim rozmawiają, i zachować należną Mu cześć. Dawid jasno opisał sytuację: miał wiarygodne wiadomości, że Saul zamierza zaatakować Keilę. Nie powiedział najpierw, że Saul chce go zabić, lecz że z jego powodu zamierza zniszczyć miasto, tak jak niedawno zniszczył Nob. Dawid wydawał się bardziej zatroskany o bezpieczeństwo mieszkańców niż o własne. Był gotów narażać się gdziekolwiek, byleby oni nie ucierpieli z jego powodu.

Pytania Dawida również były bardzo konkretne, a Bóg pozwala nam modlić się w tak konkretny sposób. Dawid zapytał, czy Saul przybędzie, jak sługa Boga się dowiedział. Odpowiedź brzmiała: tak. Saul już postanowił, że wyruszy, chyba że dowie się, iż Dawid opuścił miasto. Dawid powinien był następnie zapytać, czy mieszkańcy Keili będą go chronić. Bóg odpowiedział również na to pytanie. Gdy Saul zażąda Dawida, mieszkańcy wydadzą go, zamiast stawić czoła gniewowi Saula. Teraz wydawali się wdzięczni swojemu wybawcy, ale pod presją nie potrafiliby wytrwać.

Pokazuje to, że Bóg zna ludzi lepiej, niż oni sami siebie znają. Zna ich charakter, siłę i to, jak postąpią w trudnych sytuacjach. Wie nie tylko, co się wydarzy, lecz także, co by się stało, gdyby temu nie zapobiegł. Dlatego może ratować pobożnych ludzi od pokusy, a zarazem odpłacić każdemu według jego uczynków.

Gdy Dawid dowiedział się wystarczająco dużo, by dostrzec niebezpieczeństwo, opuścił Keilę (Pierwsza Księga Samuela 23:13). Jego grupa liczyła już wtedy 600 ludzi. Wyruszył, nie wiedząc, dokąd zmierza, ale zdecydował się podążać za Bożym prowadzeniem i powierzyć się Bożej opiece. W ten sposób pokrzyżował plany Saula. Saul sądził, że Bóg wydał Dawida w jego ręce, lecz w rzeczywistości Bóg ocalił Dawida przed Saulem niczym ptaka, który umyka z sideł myśliwego. Gdy Saul usłyszał, że Dawid wymknął się z Keili, nie wyruszył z całym wojskiem, jak planował (Pierwsza Księga Samuela 23:8). Zabrał tylko swoją przyboczną straż i ruszył w pościg za Dawidem.