1 Księga Samuela 23:1 – znaczenie i zastosowanie

Teraz rozumiemy, dlaczego prorok Gad, na polecenie Boga, powiedział Dawidowi, żeby udał się do ziemi Judy (Pierwsza Księga Samuela 22:5). Chodziło o to, by Dawid troszczył się o bezpieczeństwo ludu, choć Saul o nie nie dbał i choć sam Dawid był źle traktowany. Miał odpłacać dobrem za zło. Wskazywał w ten sposób na Chrystusa, który nie tylko narażał życie, lecz oddał je za swoich nieprzyjaciół.

Dawid, który występował w obronie wolności swojego ludu, dowiedział się, że Filistyńczycy napadli na Keilę i splądrowali okolicę (Pierwsza Księga Samuela 23:1). Zapewne wykorzystali to, że Saul utracił zarówno Bożą przychylność, jak i obecność Dawida. Gdy władcy zaczynają prześladować lud Boży i jego sługi, powinni liczyć się z kłopotami ze wszystkich stron. Najpewniejszą drogą do pokoju w kraju jest zapewnienie Bożemu Kościołowi spokojnego życia.

Dawid był gotów im pomóc, ale najpierw chciał zapytać o to Pana. Świadczy to o jego hojności i trosce o dobro wspólne. Choć sam miał pilne sprawy, niewielkie siły i musiał się chronić, troszczył się o bezpieczeństwo kraju i nie chciał bezczynnie patrzeć, jak jest niszczony. Saul powinien był bronić kraju, lecz nienawidził Dawida i próbował go zabić. Mimo to Dawid był gotów pomóc ludziom Saula w walce ze wspólnym wrogiem. Nie pozwolił, by osobista uraza zniszczyła dobro wspólne.

Widać tu także wiarę Dawida i jego szacunek dla Boga. Zwrócił się do Pana za pośrednictwem proroka Gada, bo wygląda na to, że Abiatar przybył do niego z efodem dopiero wtedy, gdy Dawid był już w Keili. Zapytał: „Czy mam wyruszyć i zaatakować tych Filistyńczyków?”. Chciał wiedzieć zarówno to, czy powinien tak postąpić, skoro Saul go nie posłał, jak i to, czy bezpiecznie będzie wystąpić przeciw tak silnemu wrogowi, mając niewielu ludzi i Saula za plecami. Powinniśmy we wszystkich naszych drogach uznawać Boga i szukać Jego wskazówek. Jest to naszym obowiązkiem i przynosi pociechę niezależnie od wyniku.

Bóg więcej niż raz polecił Dawidowi wyruszyć przeciw Filistyńczykom i obiecał mu zwycięstwo: „Idź i pokonaj Filistyńczyków” (Pierwsza Księga Samuela 23:2). Ludzie Dawida sprzeciwili się jednak temu zamiarowi (Pierwsza Księga Samuela 23:3). Gdy tylko Dawid miał własnych żołnierzy, przekonał się, że dowodzenie nimi nie jest łatwe. Mówili, że mają już dość wrogów wśród swojego ludu i nie potrzebują jeszcze zrażać do siebie Filistyńczyków. Już sama myśl, że ludzie Saula mogą ich schwytać, odbierała im odwagę, a jeszcze bardziej bali się stawić czoła filistyńskim wojskom. Dawid ponownie zwrócił się więc do Pana. Tym razem otrzymał nie tylko jasny rozkaz, pozwalający mu walczyć bez polecenia Saula, lecz także stanowczą obietnicę zwycięstwa: „Wydam Filistyńczyków w twoje ręce” (Pierwsza Księga Samuela 23:4). To wystarczyło, by dodać odwagi nawet najbardziej lękliwemu człowiekowi z jego oddziału.

Dawid wyruszył, walczył z Filistyńczykami, pokonał ich i ocalił Keilę (Pierwsza Księga Samuela 23:5). Wygląda na to, że najechał również na ziemie filistyńskie i zabrał ich bydło w odwecie za krzywdę, jaką wyrządzili mieszkańcom Keili, plądrując ich klepiska. Czytamy też, że gdy Dawid przebywał w Keili po uwolnieniu jej od Filistyńczyków, przybył do niego Abiatar, trzymając w ręku efod (Pierwsza Księga Samuela 23:6). Był to efod arcykapłana, w którym przechowywano Urim i Tummim, służące do poznawania woli Boga. Na wygnaniu, gdy Dawid nie mógł przychodzić do domu Bożego, musiało być dla niego wielką pociechą, że otrzymał jeden z najcenniejszych darów tego domu: obecność arcykapłana i jego pektorał, za pomocą którego szukano Bożych wskazówek.