1 Księga Samuela 23:19 – znaczenie i zastosowanie

Mieszkańcy Zyf zaoferowali Saulowi pomoc, zdradzając mu Dawida (1 Księga Samuela 23:19–20). Dawid ukrywał się na pustyni Zyf (1 Księga Samuela 23:14–15) i bardziej ufał tamtejszym ludziom, ponieważ należeli do jego własnego pokolenia. Powinni byli chętnie pomóc człowiekowi, który przynosił ich pokoleniu chlubę i prawdopodobnie miał przynieść jej jeszcze więcej.

Dawid nie stanowił dla nich zagrożenia. Nie grabił ich ziemi ani nie niepokoił jej mieszkańców swoimi ludźmi. Był gotów ich chronić i czynić dla nich tyle dobra, ile mógł. Mimo to, chcąc zyskać przychylność Saula, sami udali się do niego. Dokładnie wskazali mu miejsce, w którym przebywał Dawid (1 Księga Samuela 23:19), zaprosili go ze zbrojnymi do swojego kraju i obiecali wydać mu Dawida (1 Księga Samuela 23:20). Saul nawet ich o to nie prosił, a oni zaoferowali, że zdradzą Dawida, nie domagając się za to żadnej nagrody.

Saul z radością przyjął ich wiadomość i uznał ją za sposobność, by dalej ścigać Dawida na pustyni, mając nadzieję, że w końcu go pojmie. Serdecznie im podziękował, mówiąc: „Niech Pan wam błogosławi” (1 Księga Samuela 23:21). Bóg był blisko jego ust, lecz daleko od jego serca. Saul przedstawiał się jako nieszczęśnik, któremu należy współczuć, ale to jego własna zazdrość i okrutne usposobienie czyniły go nieszczęśliwym.

Próbował też zasugerować, że większość jego rodaków niewiele się o niego troszczy, podczas gdy mieszkańcy Zyf okazali mu życzliwość. Polecił im następnie uważniej obserwować Dawida, ponieważ słyszał, że ten „postępuje bardzo przebiegle” (1 Księga Samuela 23:22). Saul przedstawiał Dawida jako człowieka podstępnego, który zamierza wyrządzić krzywdę, choć Dawid chciał jedynie zapewnić sobie bezpieczeństwo. Dziwne, że Saul nie wyruszył z nimi od razu, ale Bóg dał Dawidowi czas na ucieczkę.

Mieszkańcy Zyf rozstawili szpiegów we wszystkich miejscach, w których mógł przebywać Dawid, więc Saul był przekonany, że zdoła go pojmać, jeśli ten wciąż będzie w kraju (1 Księga Samuela 23:23). Teraz sądził, że Dawid jest już w jego rękach, i nie mógł się doczekać, by go zgładzić.

Gdy Dawid dowiedział się, że mieszkańcy Zyf go zdradzili, przeniósł się ze wzgórza Chakila na pustynię Maon (1 Księga Samuela 23:24). Wtedy napisał Psalm 54, jak wynika z jego tytułu. Nazywa w nim mieszkańców Zyf obcymi, choć byli Izraelitami, ponieważ tak okrutnie go potraktowali. Mimo to nadal ufa Bożej opiece: „Oto Bóg przychodzi mi z pomocą”.

Saul ruszył za Dawidem z wielką zaciętością (1 Księga Samuela 23:25). Obie grupy znalazły się tak blisko siebie, że dzieliła je tylko jedna góra (1 Księga Samuela 23:26). Dawid i jego ludzie byli po jednej stronie, uciekając w obawie, a Saul ze swoimi ludźmi po drugiej, pełen nadziei na schwytanie Dawida. Ta góra stała się jednak obrazem Bożej opatrzności: oddzieliła Dawida od człowieka, który chciał go zgładzić, podobnie jak słup obłoku oddzielił Izraelitów od Egipcjan.

Góra osłoniła Dawida i powstrzymała Saula. Dawid uciekł jak ptak do swojej góry (Księga Psalmów 11:1) i znalazł w Bogu schronienie, niczym w cieniu potężnej skały. Saul chciał otoczyć Dawida i jego ludzi, a potem zastawić na nich pułapkę, lecz ukształtowanie terenu nie sprzyjało jego planom i próba się nie powiodła. Później miejsce to otrzymało nazwę Sela-Hammachlekot, czyli „skała rozdzielenia”, ponieważ oddzieliło Saula od Dawida (1 Księga Samuela 23:28).

Wtedy Bóg wybawił Dawida z niebezpieczeństwa. Gdy Saul był już bliski schwytania go, dotarła wiadomość, że Filistyni najechali kraj (1 Księga Samuela 23:27). Najprawdopodobniej zagrozili posiadłościom samego Saula, które najeźdźcy mogli zająć lub zniszczyć. Saul tak mało przejmował się wcześniej udręką mieszkańców Keili i tym, że Dawid ich ocalił, iż mamy powody sądzić, że nie przerwałby pościgu, gdyby nie zagrożono jego własnym interesom.

Bez względu na przyczynę Saul musiał zawrócić i walczyć z Filistynami (1 Księga Samuela 23:28). Dzięki temu Dawid ocalał, choć niemal zginął. Saul stracił swoją zdobycz, a Bóg został uwielbiony jako niezwykły opiekun Dawida. Filistyni nie zamierzali pomagać Dawidowi, lecz nadrzędna opatrzność Boga, który kieruje biegiem wydarzeń i ich czasem, posłużyła się nawet tym najazdem dla dobra Dawida. Boża mądrość zawsze znajduje sposób, by zachować Jego lud.

Tak jak Saul został odciągnięty od pościgu, tak inny Saul odmienił się w stosownej chwili, gdy pałał groźbami i żądzą mordu wobec ludu Pana (Dzieje Apostolskie 9:1). Po tej ucieczce Dawid schronił się w naturalnych twierdzach na pustyni En-Gedi (1 Księga Samuela 23:29). Doktor Lightfoot uważa, że była to Pustynia Judzka, gdzie Dawid później napisał Psalm 63. Psalm ten ukazuje równie głębokie oddanie Bogu jak niemal każda jego pieśń, ponieważ Dawid w każdym miejscu i w każdych okolicznościach nie przestawał trwać w więzi z Bogiem.