1 Księga Samuela 23:14 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw Dawida, który się ukrywa. Przebywał na pustkowiu, w górach (Pierwsza Księga Samuela 23:14), a także w lesie (Pierwsza Księga Samuela 23:15). Warto podziwiać jego szlachetne cechy: pokorę, skromność, lojalność wobec króla i cierpliwe zaufanie Bożej opatrzności, czyli mądrej trosce Boga o bieg wydarzeń. Dawid nie zebrał wojska, by stoczyć z Saulem otwartą bitwę, zastawić na niego zasadzkę ani samemu wymierzyć sprawiedliwość za krzywdy, których doznał on i kapłani służący Panu.

Nie podjął żadnego z tych działań. Trzymał się Bożej drogi, czekał na Boży czas i zadowalał się tym, że może chronić się w lasach i na pustyni. Niektórzy mogli uznać, że to haniebna ucieczka człowieka znanego z odwagi. Mamy jednak powód, by ubolewać nad jego ciężkim losem: niewinny człowiek musiał obawiać się o życie, człowieka honoru okryto hańbą, a sługę Boga i ojczyzny odsunięto od nich obu i skazano na zapomnienie.

Czego możemy się z tego nauczyć? Powinniśmy mniej cenić ten świat, skoro tak często źle traktuje ludzi najlepszych. Powinniśmy też godzić się na odosobnienie i ograniczenia, jeśli Bóg nas na nie przeznacza, nawet gdy jesteśmy aktywni i utalentowani. Powinniśmy tęsknić za królestwem, w którym dobro zawsze będzie otaczane czcią, świętość szanowana, a sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce, którego nie da się ukryć pod korcem.

Po drugie, widzimy Saula, który tropi Dawida jak zawzięty wróg. Szukał go każdego dnia, tak wielka była jego nienawiść (Pierwsza Księga Samuela 23:14). Pragnął jedynie śmierci Dawida, tak okrutna była jego złość (Pierwsza Księga Samuela 23:15). Tak było od początku, tak było wtedy i tak jest nadal: ten, który narodził się według ciała, prześladuje tego, który narodził się według Ducha (List do Galatów 4:29).

Po trzecie, widzimy Boga, który chroni Dawida jako jego potężny obrońca. Bóg nie wydał go Saulowi, choć Saul na to liczył (Pierwsza Księga Samuela 23:7). Saul nie mógł go pokonać, jeśli Bóg na to nie pozwolił (Ewangelia Jana 19:11).

Po czwarte, widzimy Jonatana, który dodaje Dawidowi otuchy jako wierny i stały przyjaciel. Prawdziwi przyjaciele znajdują sposób, by się spotkać. Dawid prawdopodobnie wyznaczył miejsce i czas spotkania, a Jonatan stawił się na nim, chociaż narażał się przez to ojcu. Gdyby Saul się o tym dowiedział, Jonatan mógłby stracić życie. Prawdziwa przyjaźń nie boi się niebezpieczeństwa i potrafi się uniżyć: przyjaciel opuści pałac i pójdzie do lasu, by pomóc drugiemu.

Samo spotkanie z Jonatanem musiało dodać Dawidowi otuchy. Jonatan wypowiedział też słowa, które bardzo go umocniły. Jako człowiek bogobojny skierował Dawida ku Bogu, prawdziwemu źródłu nadziei i pociechy. Umocnił go w Bogu. Dawid, choć mocno wierzył, nadal potrzebował przyjaciela, który pomoże uzupełnić to, czego brakowało jego wierze. Jonatan przypomniał mu Bożą obietnicę, święty olej, którym namaszczono Dawida, obecność Boga, która mu dotąd towarzyszyła, oraz liczne dowody Bożej dobroci.

W ten sposób Jonatan zachęcił Dawida do działania, umacniając jego serce nie przez odwołanie do rzeczy stworzonych, lecz przez wskazanie na Boga. Sam nie mógł zapewnić Dawidowi bezpieczeństwa, ale mógł go utwierdzić w przekonaniu, że uczyni to Bóg. Jako bezinteresowny przyjaciel Jonatan cieszył się na myśl, że Dawid obejmie należną mu godność (Pierwsza Księga Samuela 23:17). Mówił w istocie: „Zostaniesz królem, a mnie wystarczy miejsce u Twego boku, nawet niżej od Ciebie. Nigdy nie będę uważał się za Twojego rywala”.

Rezygnacja Jonatana z własnych roszczeń do tronu musiała być dla Dawida wielką pociechą i wyraźnie wskazywać mu dalszą drogę. Jonatan powiedział też Dawidowi, że Saul doskonale o tym wie, bo słyszał, jak Saul sam czasem to przyznawał. Pokazuje to, jak niegodziwy był Saul, prześladując człowieka, któremu sprzyjał Bóg, i jak nierozsądnie próbował powstrzymać Boży zamysł, który miał się wypełnić. Nie mógł przecież odwrócić tego, co postanowił Bóg.

Jako wierny przyjaciel Jonatan po raz trzeci odnowił z Dawidem przymierze wobec Pana, przywołując Boga na świadka (Pierwsza Księga Samuela 23:18). Prawdziwa miłość chętnie ponawia obietnice i na nowo zapewnia o przyjaźni. Podobnie powinniśmy często odnawiać nasze przymierze z Bogiem i pielęgnować z Nim więź. Potem Dawid i Jonatan się rozstali i, o ile wiemy, już się w tym życiu nie spotkali. Jonatan wyraził pragnienie, a nie nadzieję opartą na czymś, czego mógł się rzeczywiście spodziewać, gdy mówił, że chciałby zająć miejsce u boku Dawida w jego królestwie.