1 Księga Samuela 19:18 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, gdzie Dawid znalazł schronienie. Gdy nocą uciekł z własnego domu, nie pobiegł do Betlejem, do swoich krewnych, ani do żadnego z miast Izraela, które niegdyś go wysławiały. Nie próbował zjednywać sobie ludzi, by zapewnić sobie bezpieczeństwo. Zamiast tego udał się prosto do Samuela i opowiedział mu wszystko, co Saul mu uczynił (Pierwsza Księga Samuela 19:18).

Udał się do Samuela z trzech powodów. Po pierwsze, Samuel był tym, który dał mu nadzieję na królewską koronę. Wiara Dawida w tę obietnicę zaczynała słabnąć i groziło mu, że w pośpiechu powie: „Wszyscy ludzie kłamią” (Księga Psalmów 116:11). Poszedł więc do Samuela, by otrzymać takie pokrzepienie, które umocniłoby jego wiarę. Biegnąc do Samuela, tak naprawdę szukał schronienia u Boga i ufał, że ukryje się w cieniu Jego skrzydeł. Tylko u Boga człowiek prawy może znaleźć bezpieczne schronienie.

Po drugie, Samuel był prorokiem, a więc najlepiej potrafił wskazać Dawidowi, co ma robić w tej trudnej sytuacji. Poprzedniej nocy Dawid już zaniósł swoją modlitwę do Boga. Teraz, przy pierwszej sposobności, zwrócił się do Samuela, by otrzymać Boże wskazówki i naukę. Jeśli chcemy otrzymywać od Boga pokój w odpowiedzi na nasze modlitwy, musimy być gotowi słuchać Jego słowa.

Po trzecie, Samuelowi towarzyszyła grupa proroków, a Dawid mógł dołączyć do nich w oddawaniu czci Bogu. Takie uwielbienie mogło przynieść mu najlepsze pocieszenie w jego udręce. Na dworze Saula znalazł niewiele wytchnienia i radości, dlatego udał się po nie do wspólnoty Samuela. Ci, którzy żyją blisko Boga, zaznają najlepszego pokoju, jaki ten świat może zaoferować, a Dawid zwrócił się w swojej niedoli właśnie ku takiemu pocieszeniu (Księga Psalmów 27:4–6).

Dawid i Samuel zamieszkali w Najot, gdzie w Ramie znajdowało się zgromadzenie proroków. Było to jak miejsce schronienia, którego nie zakłóciliby nawet sami Filistyni (Pierwsza Księga Samuela 10:10). Saul dowiedział się jednak o tym od swoich szpiegów (Pierwsza Księga Samuela 19:19) i wysłał ludzi, by pojmali Dawida (Pierwsza Księga Samuela 19:20). Gdy nie przyprowadzili go z powrotem, wysłał kolejnych. Kiedy i oni wrócili z pustymi rękami, posłał trzecią grupę (Pierwsza Księga Samuela 19:21). Gdy nie otrzymał od nich żadnej wiadomości, sam ruszył na miejsce (Pierwsza Księga Samuela 19:22).

Saul tak bardzo pragnął przelać krew Dawida i tak niespokojnie realizował swój zły plan, że mimo kolejnych zrządzeń Bożej opatrzności, które go powstrzymywały, wciąż nie dostrzegał, iż Dawid znajduje się pod szczególną opieką Nieba. Takie zadanie nie przystawało królowi, lecz prześladowcy są gotowi zniżyć się do wszystkiego, co karmi ich nienawiść. Saul porzucił wszystkie sprawy państwowe, by polować na Dawida.

Jak Dawid został ocalony, gdy był już bliski zguby, niczym jagnię, które miało paść łupem lwów? Nie stało się to przez zabicie lwa przez Dawida, jak wcześniej, ani przez wybawienie na wzór Eliasza, gdy Bóg zesłał ogień z nieba i pochłonął posłańców. Tym razem Bóg na chwilę przemienił lwy w jagnięta.

Gdy posłańcy Saula przyszli do zgromadzenia, w którym Dawid przebywał wśród proroków, zstąpił na nich Duch Boży i zaczęli prorokować, czyli przyłączyli się do pozostałych w oddawaniu czci Bogu. Zamiast pojmać Dawida, sami zostali ogarnięci. W ten sposób Bóg go ochronił: ludzie ci albo tak pogrążyli się w prorockim uniesieniu, że zapomnieli, po co przyszli, albo znaleźli się w takim stanie ducha, że nie potrafili dopuścić się tak niegodziwego czynu.

Bóg okazał też cześć synom proroków i wspólnocie wierzących. Pokazał, że kiedy zechce, potrafi wzbudzić lęk nawet w najgorszych ludziach przez znaki swojej obecności pośród wiernych Mu osób, a także sprawić, że przyznają, iż Bóg naprawdę jest z nimi (Pierwszy List do Koryntian 14:24–25). Ukazuje to również wartość pobożnych zgromadzeń i potęgę ich oddziaływania na umysły, które wydawały się na nie zamknięte. Właśnie w zgromadzeniach ludu Bożego można szczególnie oczekiwać działania Ducha.

Bóg pokazał również swoją władzę nad ludzkimi sercami. Ten, który stworzył serce i język, może pokierować nimi tak, by służyły Jego zamiarom. Balaam został skłoniony do wypowiadania błogosławieństw nad Izraelem, choć chciał go przekląć. Niektórzy żydowscy pisarze uważali nawet, że posłańcy ci zapowiedzieli wyniesienie Dawida na tron.

Saula również ogarnął duch proroctwa, zanim dotarł na miejsce. Można by sądzić, że tak zły człowiek nie może zostać prorokiem. A jednak, gdy Bóg wybrał ten sposób, by ochronić Dawida, Saul — jak zauważa biskup Hall — nie zdążył nawet poczuć dymu z Najot, a już zaczął prorokować tak jak jego posłańcy (Pierwsza Księga Samuela 19:23). Zdjął królewskie szaty i zbroję, być może dlatego, że były zbyt wytworne albo zbyt ciężkie do tej służby, po czym popadł w trans, czyli prorockie uniesienie, które trwało przez cały dzień i noc.

Wierzący w Damaszku zostali ocaleni przed Saulem z czasów Nowego Testamentu dzięki przemianie jego serca, lecz była to zupełnie inna przemiana. Tamta była zbawcza i trwała. Ta zaś budziła jedynie zdumienie i trwała zaledwie jeden dzień. Wielu ludzi posiada wielkie dary, lecz nie ma łaski. Mogą prorokować w imię Chrystusa, a mimo to zostać przez Niego odrzuceni (Ewangelia Mateusza 7:22–23).

Znów pojawia się dawne powiedzenie: „Czyż i Saul jest wśród proroków?” (Pierwsza Księga Samuela 10:12). Wcześniej znaczyło ono jedno, teraz zaś oznacza coś przeciwnego. Saul jest odrzucony przez Boga i kierowany przez złego ducha, a jednak znalazł się wśród proroków.