1 Księga Samuela 19:11 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw kolejny plan Saula, by skrzywdzić Dawida. Dawid uniknął oszczepu i, jak to miał w zwyczaju, od razu udał się do domu. Saul wysłał tam strażników, aby czekali i zabili Dawida rano, gdy tylko wyjdzie (Pierwsza Księga Samuela 19:11). Józef Flawiusz podaje, że Saul zamierzał postawić Dawida przed sądem powołanym po to, by skazać go za zdradę, a następnie go uśmiercić. Tekst pokazuje jednak, że rozkaz był krótszy: mieli zabić go od razu.

Nic dziwnego, że Dawid nazwał później swoich wrogów krwiożerczymi ludźmi w psalmie, który powstał w tym czasie (Księga Psalmów 59). Psalm ten odnosi się do wydarzeń opisanych w Pierwszej Księdze Samuela 19:2, 19:3 i 19:7, kiedy Saul wysłał ludzi, by pilnowali domu i zabili Dawida. Dawid mówi tam, że przemoc jest blisko ich ust, jak gdyby ich słowa same były mieczami.

Następnie widzimy niezwykłe ocalenie Dawida z tego niebezpieczeństwa. Mikal, córka Saula i żona Dawida, stała się narzędziem jego ocalenia. Saul dał ją Dawidowi, by zastawić na niego pułapkę, a jednak to ona go ochroniła. Szatan często zostaje pokonany własnym podstępem.

Nie wiemy dokładnie, skąd Mikal dowiedziała się o zagrożeniu. Być może ostrzegł ją ktoś z dworu albo zauważyła żołnierzy wokół domu, gdy kładli się spać. Zachowywali się tak cicho, jakby sądzili, że nikt ich nie usłyszy, co pasuje do słów Dawida z Księgi Psalmów 59:7. Mikal znała nienawiść ojca do Dawida, więc szybko zrozumiała, co się dzieje, i podjęła działania, by ocalić męża.

Najpierw ostrzegła Dawida, że niebezpieczeństwo jest pilne: „Jutro zostaniesz zabity” (Pierwsza Księga Samuela 19:11). Józef Flawiusz oddaje sens jej słów tak: jeśli następnego ranka słońce zastanie go tam, już nigdy więcej go nie ujrzy. Potem pomogła mu uciec. Dawid dobrze radził sobie w walce, ale nie w uciekaniu, a gdyby było to zgodne z prawem, prawdopodobnie mógłby przebić się na zewnątrz z mieczem w ręku. Jednak Mikal opuściła go przez okno, bo pilnowano drzwi, a Dawid uciekł i uszedł z życiem (Pierwsza Księga Samuela 19:12).

Dawid prawdopodobnie napisał wtedy Księgę Psalmów 59, być może w swoim pokoju, zanim wyruszył, albo w miejscu, w którym się ukrywał. Psalm ten pokazuje, jak spokojny umysł zachował pośród strachu i jak mocno ufał Bogu. Choć planowano zabić go rano, potrafił z ufnością powiedzieć: „O poranku będę głośno śpiewać o Twojej łaskawości” (Księga Psalmów 59:16).

Mikal posłużyła się potem podstępem wobec Saula i wysłanych przez niego ludzi. Rano, gdy otwarto drzwi i okazało się, że Dawida nie ma, posłańcy przeszukali dom. Mikal powiedziała im, że leży chory w łóżku (Pierwsza Księga Samuela 19:14). Żeby kłamstwo brzmiało wiarygodniej, umieściła w łóżku posąg i nakryła go tak, by wyglądał jak śpiący Dawid. Przy głowie położyła kozią sierść, która miała przypominać jego włosy (Pierwsza Księga Samuela 19:13).

Nie można usprawiedliwić Mikal za kłamstwo i podstęp. Prawda Boża nie potrzebowała jej fałszu. Jej celem było jednak opóźnienie Saula na tyle, by Dawid zdołał uciec. Zapewne wiedziała, że posłańcy ruszą za nim w pościg, jeśli odkryją, że uciekł. Posłańcy okazali pewną litość, nie niepokojąc chorego. Ludziom cierpiącym należy okazywać współczucie.

Kiedy Saul się o tym dowiedział, rozkazał przyprowadzić Dawida, bez względu na to, czy był chory, czy zdrowy: „Przynieście go do mnie na łóżku, żebym go zabił” (Pierwsza Księga Samuela 19:15). Okrucieństwem i hańbą było chełpić się przewagą nad chorym człowiekiem i domagać się śmierci kogoś, kto mógł już umierać z przyczyn naturalnych. Pragnienie krwi i zemsty było w Saulu tak wielkie, że nie chciał, by Dawid umarł, jeśli sam nie miałby go zabić. Wcześniej powiedział: „Niech moja ręka nie podnosi się na niego”, lecz teraz jego namiętności stały się jeszcze gwałtowniejsze.

Gdy Saul ponownie wysłał posłańców, podstęp wyszedł na jaw (Pierwsza Księga Samuela 19:16). Dawid był już jednak prawdopodobnie bezpieczny, więc Mikal nie musiała się zbytnio martwić, że kłamstwo zostało odkryte. Saul zganił ją wtedy za pomoc w ucieczce Dawida: „Dlaczego tak mnie oszukałaś?” (Pierwsza Księga Samuela 19:17). Pokazuje to, jak małoduszny i nierozsądny był Saul: oczekiwał, że jego córka zdradzi męża i postąpi niesprawiedliwie tylko dlatego, że była jego córką. Powinna była trwać przy mężu i opuścić dom ojca, jak wymaga tego małżeństwo. Ludzie, którzy nie chcą kierować się rozumem ani religią, często oczekują, że inni równie łatwo zerwą takie więzi.

W swojej odpowiedzi Mikal nie zadbała o dobre imię męża tak troskliwie, jak zadbała o jego życie. Powiedziała: „On mi powiedział: «Wypuść mnie, bo inaczej cię zabiję»” (Pierwsza Księga Samuela 19:17). Była to nieprawda, bo to ona namawiała Dawida do ucieczki. Niesprawiedliwe i krzywdzące było też sugerowanie, że Dawid groził jej śmiercią, jeśli go nie wypuści. Mogło to jedynie jeszcze bardziej rozgniewać Saula na Dawida. Dawid w niczym nie przypominał dzikiego, okrutnego człowieka, za jakiego go przedstawiła. A jednak Dawid cierpiał z rąk zarówno przyjaciół, jak i wrogów. Podobnie cierpiał Syn Dawida.