1 Księga Samuela 18:1 – znaczenie i zastosowanie

Dawid został namaszczony na króla, który miał zająć miejsce Saula, a nawet jego syna Jonatana. A jednak widzimy, że Saul, wciąż noszący koronę, zaufał Dawidowi. Bóg tak pokierował wydarzeniami, aby Dawid zdobywał doświadczenie na dworze i przygotował się do późniejszej służby. Saul przyjął go do swego domu i nie pozwolił mu już wrócić do życia prywatnego (Pierwsza Księga Samuela 18:2).

Gdy Dawid wykazał się większą odwagą niż pozostali wojownicy, podejmując wyzwanie, którego oni nie chcieli przyjąć, Saul postawił go na czele oddziałów zbrojnych (Pierwsza Księga Samuela 18:5). Nie oznacza to, że mianował go najwyższym dowódcą, bo tę funkcję pełnił już Abner. Być może powierzył mu wysokie stanowisko, na przykład dowództwo nad strażą królewską, albo przynajmniej przyznał mu pierwszeństwo w uznaniu jego wielkich zasług. Saul powierzał Dawidowi także sprawy państwowe, a Dawid udawał się wszędzie tam, dokąd Saul go posyłał, dowodząc, że jest nie tylko odważny, lecz także posłuszny. Kto chce kiedyś rządzić, musi najpierw nauczyć się słuchać. Dawid wcześniej dowiódł, że jest wiernym synem Jessego, a teraz okazał się wiernym sługą Saula, swego pana. Kto dochowuje wierności w jednej relacji, prawdopodobnie będzie wierny także w innej.

Przyjaźń z Dawidem nawiązał również Jonatan, syn Saula i dziedzic tronu. Także tym pokierował Bóg, aby Dawidowi łatwiej było iść swoją drogą, gdy jego rywal stał się przyjacielem. Jonatan poczuł do Dawida głęboką i niezwykłą sympatię, gdy ten skończył rozmowę z Saulem (Pierwsza Księga Samuela 18:1). Mogła to być wcześniejsza rozmowa Dawida z Saulem, przed walką (Pierwsza Księga Samuela 17:34; Pierwsza Księga Samuela 17:37), albo późniejsza, po zwycięstwie. W obu przypadkach Dawid mówił mądrze i pokornie, z oddaniem Bogu, a zarazem z niezwykłą odwagą, ujmująco i naturalnie. Jonatan dostrzegł w nim ducha podobnego do własnego, a jego dusza mocno związała się z duszą Dawida.

Jonatan wcześniej okazał podobną wiarę i odwagę, gdy zaatakował oddział Filistynów. Tych dwóch mężczyzn wiele łączyło: mieli podobne uczucia, cele i osąd. Dlatego tak szybko i mocno się ze sobą zżyli, jakby stanowili jedną duszę w dwóch ciałach. Nikt nie miał większego powodu, by zazdrościć Dawidowi, bo to właśnie on miał stanąć Jonatanowi na drodze do tronu. A jednak nikt nie darzył Dawida większym szacunkiem niż Jonatan. Miłością kierowaną mądrością i łaską nie zachwieją ziemskie względy. Większe przywiązania pochłaniają te mniejsze i nad nimi górują.

Jonatan okazał miłość do Dawida także, hojnie obdarowując go swoimi rzeczami (Pierwsza Księga Samuela 18:4). Nie mógł znieść widoku tak szlachetnego ducha, choć zamieszkującego piękne ciało, ubranego jak ubogi pasterz. Szybko więc dał Dawidowi strój dworzanina i żołnierza. Ofiarował mu swoją szatę, miecz, łuk oraz pas, zdejmując własne ubranie, by przyodziać w nie Dawida. Ubrania Saula nie pasowałyby na Dawida, ale ubrania Jonatana tak, bo obaj byli podobnej postury. To dopasowanie odzwierciedlało również harmonię ich umysłów. Kiedy Saul po raz pierwszy próbował uhonorować Dawida, ten nie zatrzymał oznak uznania, bo chciał najpierw na nie zasłużyć. Teraz jednak, gdy dowiódł już, że ma ducha księcia i żołnierza, nie wstydził się nosić stroju księcia i żołnierza.

Dawid występuje w ubraniu Jonatana, aby wszyscy mogli zobaczyć, że był niejako drugim Jonatanem. W jeszcze większym stopniu nasz Pan Jezus Chrystus okazał nam miłość, ogołacając się, by nas przyodziać, i uniżając się, by uczynić nas bogatymi. Posunął się dalej niż Jonatan: sam przyjął nasze ubóstwo, podczas gdy Jonatan nie przywdział ubrań Dawida.

Jonatan starał się również, by ich przyjaźń trwała. Już przy pierwszym spotkaniu tak bardzo się sobą ucieszyli, że zawarli przymierze (Pierwsza Księga Samuela 18:3). Ich miłość była szczera, a uczciwe serce nie boi się obietnic. Prawdziwa miłość pragnie wierności. Ci, którzy kochają Chrystusa jak własną duszę, z radością zwiążą się z Nim wiecznym przymierzem.

O Dawidzie dobrze mówili także dworzanie i lud. Rzadko wszyscy zgodnie obdarzają kogoś sympatią, a jednak Dawida cenili zarówno ludzie, jak i, co jeszcze bardziej niezwykłe, słudzy Saula (Pierwsza Księga Samuela 18:5). Lud darzył go serdeczną miłością, a słudzy Saula niemal nie mogli się powstrzymać od pochwał i okazywania mu szacunku. Był to wyraźny znak Bożej łaski w życiu Dawida: potrafił przyjąć tak wielkie uznanie naraz, nie popadając w pychę. Kto szybko awansuje, potrzebuje trzeźwego umysłu i pokornego serca. Trudniej nauczyć się żyć w dostatku niż znosić niedostatek.