1 Księga Samuela 15:32 – znaczenie i zastosowanie

Jako prorok Samuel staje tu ponad królami (Księga Jeremiasza 1:10).

Najpierw wykonuje wyrok na królu Agagu, niewątpliwie na szczególny rozkaz z nieba — taki, na jaki nikt dziś nie może się powoływać w ten sam sposób. Rozrąbał Agaga na kawałki. Niektórzy sądzą, że Samuel jedynie polecił to zrobić. Inni uważają, że uczynił to własnymi rękami, składając w ten sposób ofiarę sprawiedliwości Bożej, którą znieważono (Pierwsza Księga Samuela 15:33). Ofiary często rozcinano na części i być może właśnie tak postąpiono w tym przypadku.

Zwróćmy uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, zawiodły dumne nadzieje Agaga. Przyszedł dostojnie, z pewnością siebie, jakby chciał pokazać, że jest królem i należy mu się szacunek. A może szedł łagodnie i delikatnie, jak ktoś, kto nie zna trudów i nie potrafi mocno postawić stopy na ziemi, bo żyje w zbytku i jest rozpieszczony (Księga Powtórzonego Prawa 28:56). Liczył, że wzbudzi w Samuelu litość. Powiedział: „Z pewnością minęła już gorycz śmierci” (Pierwsza Księga Samuela 15:32). Skoro uniknął miecza Saula, uznał, że jest bezpieczny także przed Samuelem, starym prorokiem i człowiekiem pokoju. Śmierć jest jednak gorzka i przeraża nawet najodważniejszych. Wielu ludzi sądzi, że gorycz śmierci jest już za nimi, choć wcale tak nie jest. Odsuwają od siebie myśl o złym dniu, który jest już blisko. Prawdziwie wierzący mogą dzięki łasce powiedzieć, że śmierć wciąż ich czeka, ale jej gorycz została usunięta. „Śmierci, gdzież jest twoje żądło?”.

Po drugie, teraz została ukarana dawna niegodziwość Agaga. Samuel rozliczył go nie tylko z grzechów jego przodków, lecz także z jego własnych: „Twój miecz pozbawił kobiety dzieci” (Pierwsza Księga Samuela 15:33). Agag poszedł w ślady okrucieństwa tych, którzy byli przed nim, a zapewne podobnie postępowali również jego podwładni. Dlatego całą niewinną krew przelaną przez Amalekitów słusznie przypisano temu pokoleniu (Ewangelia Mateusza 23:36). Sam Agag, choć rozpieszczony i żyjący w zbytku, był okrutny i dziki wobec innych. Często tak się dzieje: ludzie oddający się przyjemnościom równie łatwo ulegają gwałtownym namiętnościom. Za przelaną krew trzeba będzie odpowiedzieć. Nawet królowie muszą zdać sprawę Królowi królów z niewinnej krwi, którą przelali albo kazali przelać. Taki był grzech króla Manassesa, którego Pan nie chciał mu przebaczyć (Druga Księga Królewska 24:4). Zobacz też (Apokalipsa św. Jana 13:10).

Samuel odchodzi od króla Saula. Żegna się z nim (Pierwsza Księga Samuela 15:34) i już nigdy nie przychodzi do niego, by doradzać mu ani pomagać w jego sprawach (Pierwsza Księga Samuela 15:35). Saul nie chciał towarzystwa Samuela i nie zamierzał słuchać jego rad. Samuel widział w nim człowieka odrzuconego przez Boga, więc się od niego odsunął. Mógł spotykać Saula przypadkiem, jak w Pierwszej Księdze Samuela 19:24, ale nigdy nie przychodził do niego z przywiązania ani z szacunku. Mimo to opłakiwał Saula. Uważał za bardzo smutne, że człowiek, który wydawał się stworzony do wielkich rzeczy, tak nierozważnie doprowadził do własnej zguby. Opłakiwał też naród, bo Saul mógł być dla niego wielkim błogosławieństwem, a miał stać się przekleństwem i plagą. Martwił się również o wieczny los Saula, ponieważ nie widział nadziei, że zdoła doprowadzić go do nawrócenia. Gdy Samuel płakał nad Saulem, zapewne także modlił się za niego. Pan żałował już jednak, że ustanowił Saula królem, i postanowił odwrócić to, co uczynił, dlatego modlitwy Samuela nie zmieniły wyroku dotyczącego Saula.

Powinniśmy opłakiwać grzeszników odrzuconych przez Boga, nawet jeśli musimy się od nich odsunąć i nie możemy utrzymywać z nimi bliskich relacji. Prorok mówił, że opuści swój lud i odejdzie, a jednak będzie nad nim płakał dniem i nocą (Księga Jeremiasza 9:1–2). Powinniśmy opłakiwać ich także wtedy, gdy sami nie boleją nad swoim stanem. Saul zdawał się niewzruszony znakami Bożego niezadowolenia, a Samuel mimo to opłakiwał go dniem i nocą. Jerozolima wciąż czuła się bezpieczna, gdy Chrystus nad nią płakał.