1 Księga Samuela 13:15 – znaczenie i zastosowanie

Samuel odchodzi rozgniewany. Saul próbował działać na własną rękę, a teraz zostaje sam. Samuel wyruszył z Gilgal (Pierwsza Księga Samuela 13:15), a tekst nie mówi, że modlił się z Saulem ani udzielił mu dalszych wskazówek. Jednak gdy udał się do Gibei Beniaminowej, rodzinnego miasta Saula, pokazał, że nie odwrócił się od niego całkowicie. Być może poszedł tam, aby spotkać się z grupą proroków i modlić się za Saula, choć w tamtej chwili nie chciał modlić się razem z nim.

Saul podążył za Samuelem do Gibei i zgromadził tam swoje wojsko. Cała jego siła liczyła jednak zaledwie sześciuset ludzi (Pierwsza Księga Samuela 13:15–16). Ich szeregi przerzedziły się, a ich siły osłabły z powodu grzechu. Gdy ludzie odwracają się od Boga, tracą siłę i pewność siebie.

Filistyni nadal pustoszyli kraj i zmuszali okoliczne tereny do zaopatrywania ich wojska. Ich główny obóz, czyli stały garnizon, znajdował się w silnie ufortyfikowanym Michmaszu, skąd wysyłali trzy oddzielne oddziały, by plądrowały okolicę i zdobywały żywność (Pierwsza Księga Samuela 13:17–18). Szerzyło to strach w Izraelu i zubożało kraj, podczas gdy Filistyni stawali się coraz silniejsi i bogatsi. Był to jeden ze skutków grzechu Izraela (Księga Izajasza 42:24).

Izraelici, którzy wyruszyli z Saulem, niemal nie mieli broni. Mieli proce i maczugi, ale nie miecze ani włócznie — poza Saulem i Jonatanem (Pierwsza Księga Samuela 13:19, Pierwsza Księga Samuela 13:22). Filistyni wykazali się wielkim sprytem, gdy zyskali władzę w Izraelu. Zamknęli kuźnie, wywieźli kowali do własnego kraju i zabronili Izraelitom obrabiać brąz i żelazo, choć ziemia obfitowała w te metale (Księga Powtórzonego Prawa 8:9; Księga Powtórzonego Prawa 33:25). W ten sposób uniemożliwili Izraelitom wyrabianie broni, a nawet uzależnili ich od siebie w kwestii narzędzi rolniczych.

Saul postąpił nierozsądnie, nie rozwiązując tego problemu na początku swoich rządów. Sytuacja Samuela była inna: walczył modlitwą, a Bóg odpowiedział mu grzmotem i błyskawicami, zamiast mieczem i włócznią. Saul jednak chciał być jak królowie innych narodów, więc powinien był uzbroić swój lud. Mógł nawet wykorzystać łupy zdobyte na Ammonitach na początku swoich rządów. Trudno usprawiedliwić jego zaniedbanie.

Winni byli także sami Izraelici. Stali się tak słabi i zniechęceni, że pozwalali Filistynom tak ich traktować. Już za czasów Debory było źle, skoro wśród czterdziestu tysięcy Izraelitów nie można było znaleźć tarczy ani włóczni (Księga Sędziów 5:8). Teraz nie było lepiej: miecze mieli tylko król i jego syn. Izraelici musieli zostać do tego doprowadzeni, albo przynajmniej zacząć tracić broń, już za czasów Samuela, bo nigdzie nie czytamy, by Samuel nosił miecz lub włócznię. Gdyby nie byli złamani na duchu, nie pozwoliliby się rozbroić. Ich grzech sprawił, że pozostali bezbronni i okryci hańbą.