1 Księga Samuela 12:6 – znaczenie i zastosowanie

Samuel zadbał już dostatecznie o swoje dobre imię. Zamiast ganić lud za to, że źle go potraktował, zwrócił się do niego z nauką i pomógł mu trzymać się drogi obowiązku. Dzięki temu zmiana sposobu sprawowania władzy miała wyrządzić ludowi mniejszą szkodę.

Najpierw przypomniał im o wielkiej dobroci Boga wobec nich i ich przodków. Przedstawił krótką historię ich narodu, aby pamięć o tym, czego Bóg dokonał, skłoniła ich na zawsze do miłowania Go i służenia Mu. „Stańcie teraz” — powiedział (Pierwsza Księga Samuela 12:7). Mieli stanąć z czcią, gdy Bóg do nich przemawiał, uważnie i spokojnie słuchać, a także pozwolić Samuelowi przedstawić swoje argumenty. Wiara ma racje po swojej stronie (Księga Izajasza 1:18). Zadaniem duszpasterzy jest rozmawiać z ludźmi i odwoływać się do ich rozumu, nie tylko zachęcać ich i wskazywać im drogę, lecz także przekonywać ich, by ich wola i uczucia poszły za tym, co uznali za słuszne.

Samuel mówił o sprawiedliwych czynach Pana, czyli zarówno o błogosławieństwach, którymi Bóg obdarzał lud, wiernie wypełniając swoje obietnice, jak i o karach, które zesłał z powodu ich grzechów. Jego dobrodziejstwa nazwano sprawiedliwymi czynami (Księga Sędziów 5:11), ponieważ Bóg okazuje w nich wierność swojemu imieniu. Samuel przypominał nie tylko to, czego Bóg dokonał za życia jego słuchaczy, ale też dawne dzieła z czasów ich przodków, bo obecne pokolenie już skorzystało z tamtych aktów miłosierdzia. Jego przemówienie było zapewne znacznie dłuższe niż krótki opis, który zachował się w tekście.

Przypomniał im o wyzwoleniu z Egiptu. Jakub i jego rodzina przybyli do tego domu niewoli ubodzy i nieliczni. Gdy zostali uciskani, wołali do Boga, a On powołał Mojżesza i Aarona, ludzi z pokornego środowiska, by ich wyzwolili i dali początek ich życiu jako narodu w Kanaanie (Pierwsza Księga Samuela 12:6, 12:8).

Samuel przypomniał im także nieszczęścia, które ich przodkowie ściągnęli na siebie, zapominając o Bogu i służąc innym bogom (Pierwsza Księga Samuela 12:9). Sami stali się niewolnikami, bo jako winowajcy i jeńcy zostali wydani w ręce ciemiężycieli. Sprowadzili na siebie również wojnę i zniszczenie, gdyż sąsiednie narody występowały przeciwko nim. Potem Samuel wspomniał o skrusze i żalu ich przodków, którzy uznali przed Bogiem swój grzech bałwochwalstwa: „Zgrzeszyliśmy” (Pierwsza Księga Samuela 12:10). Niech ich potomkowie nie naśladują grzechów przodków, skoro ci nieraz żałowali tego, co zrobili źle. W utrapieniu wołali do Pana i obiecywali Mu służyć. Ich potomkowie powinni więc uznać, że warto zawsze służyć Bogu, który okazał się dla nich dobry w trudnych chwilach.

Następnie wskazał na wielkie wybawienia, których Bóg im udzielił, zwycięstwa, które im zapewnił, oraz spokojne czasy, jakie następowały po długich okresach kłopotów i ucisku (Pierwsza Księga Samuela 12:11). Wymienił Gedeona i Jeftego, wielkich zwycięzców swoich czasów. Wspomniał też Bedana, którego nie wymieniono w żadnym innym miejscu Pisma Świętego. Być może był to jakiś znany wybawca, którym Bóg się posłużył, choć nie opisano go w Księdze Sędziów — podobnie jak Szamgara, o którym napisano, że wybawił Izraela, ale nie że był jego sędzią (Księga Sędziów 3:31). Niektórzy sądzą, że Bedan to inna nazwa Jaira, inni zaś, że chodzi o Samsona, pochodzącego z pokolenia Dana. Samuel wymienił również siebie, nie po to, by się chlubić, lecz by oddać chwałę Bogu, który uczynił go narzędziem zwycięstwa nad Filistynami.

Na koniec przypomniał o niedawnej dobroci Boga wobec tego pokolenia: dał im króla, gdy prosili o niego, by wybawił ich od Nachasza, króla Ammonitów (Pierwsza Księga Samuela 12:12–13). Teraz staje się jasne, że bezpośrednim powodem, dla którego chcieli króla, było zagrożenie ze strony Nachasza. Poprosili Samuela, by wyznaczył im wodza. Samuel powiedział im, że sam Bóg jest ich wodzem we wszystkich wojnach i nie potrzebują nikogo innego. Tego, czego im brakowało, miała dopełnić moc Boga: Pan był ich królem. Oni jednak upierali się, że chcą króla, który będzie nad nimi panował. Samuel mówi więc w istocie: „Macie teraz króla, o którego prosiliście, a to powinno was zawstydzić. Zarazem jednak jest to król, którego dał wam Bóg, a to powinno przynieść Mu chwałę i ukazać Jego łaskę”. Bóg ich nie odrzucił, choć oni w gruncie rzeczy odrzucili Jego.

Po drugie, Samuel uświadomił im, że zarówno oni, jak i ich król podlegają teraz szczególnej odpowiedzialności przed Bogiem. Nie powinni sądzić, że uwolnili się od zależności od Niego ani że odtąd, mając własnego króla, sami rozstrzygają o swojej przyszłości. Powodzenie człowieka nigdy ostatecznie nie zależy od niego samego. Sąd należy do Pana.

Samuel jasno powiedział, że posłuszeństwo Bogu z pewnością przyniesie im szczęście (Pierwsza Księga Samuela 12:14). Jeśli nie odwrócą się od Boga ku bożkom i nie zbuntują się przez łamanie Jego przykazań, lecz pozostaną Mu wierni, będą się bać Jego gniewu, służyć Jego sprawie i wypełniać Jego wolę, błogosławieństwo obejmie ich i ich króla. Obietnica została sformułowana z namysłem: wtedy będą nadal podążać za Panem, swoim Bogiem. Oznacza to po pierwsze, że będą trwać na drodze obowiązku, co stanie się ich chlubą i pociechą. Bóg daje szczerym wierzącym łaskę, by wytrwali w podążaniu za Nim, a samo podążanie za Bogiem jest już nagrodą.

Oznacza to również, że nadal będą korzystać z Bożego prowadzenia i ochrony. Hebrajskie sformułowanie można oddać tak: „będziecie za Panem”, czyli Pan będzie szedł przed nimi, wskazywał im drogę i ją prostował. Pan jest z tymi, którzy są z Nim. Jeśli pozostaną przy Bogu, On pozostanie przy nich.

Nieposłuszeństwo przyniosłoby im takie samo nieszczęście jak wcześniej (Pierwsza Księga Samuela 12:15). Nie powinni sądzić, że król ochroni ich przed Bożym sądem ani że skoro w tej jednej sprawie upodobnili się do innych narodów, mogą bezkarnie grzeszyć tak jak one. Nie: ręka Pana wystąpi przeciwko nim, tak jak występowała przeciwko ich przodkom, gdy obrażali Go za czasów sędziów. Błędnie myślimy, jeśli sądzimy, że możemy uniknąć Bożej sprawiedliwości, odrzucając Jego władzę. Jeśli Bóg nie będzie nami rządził, i tak będzie nas sądził.