1 Księga Samuela 10:9 – znaczenie i zastosowanie

Saul odszedł już od Samuela. Możemy sobie wyobrazić, jak bardzo zdumiony był tym, co go spotkało. Być może zastanawiał się, czy naprawdę nie śni. Po drodze wszystko, co Samuel mu zapowiedział, spełniło się dokładnie tak, jak mówił. Najważniejsze było jednak to, że Bóg dał Saulowi inne serce.

Rozpalił się w nim nowy ogień, jakiego wcześniej nie znał. Zapomniał o zaginionych oślicach. Zamiast tego myślał teraz o walce z Filistynami, pomaganiu Izraelowi w rozwiązywaniu jego problemów, ustanawianiu praw, wymierzaniu sprawiedliwości i ochronie ludu. To właśnie te sprawy zaprzątały jego myśli. Odkrył, że zyskał odwagę i siłę, których nigdy się po sobie nie spodziewał. Nie miał już małego, zwyczajnego serca rolnika, który troszczy się jedynie o uprawy i zwierzęta. Miał teraz serce przywódcy, dowódcy i księcia. Gdy Bóg powołuje kogoś do jakiejś służby, przygotowuje go też do jej pełnienia. Jeśli powierza komuś nową odpowiedzialność, daje mu inne serce — każdemu, kto szczerze pragnie służyć Mu wszystkimi siłami.

Gdy Saul zbliżył się do domu, spotkał proroków, tak jak zapowiedział Samuel. To miejsce nazywano wzgórzem, czyli Gibeą albo Gebą — obie nazwy wiążą się z pojęciem wzgórza. Wtedy Duch Boży zstąpił na Saula nagle i z wielką mocą, ale nie na stałe. Ogarnął go na krótko i nie pozostał z nim. Mimo to wywarł na nim niezwykły wpływ. Saul dołączył do proroków w oddawaniu czci Bogu i czynił to z takim samym ładem i radością jak oni. Prorokował wśród nich.

Zaraz zauważyli to ludzie, którzy znali Saula. Zobaczyli go wśród proroków i zawołali innych, by byli świadkami czegoś zdumiewającego. Mogło im to pomóc zaakceptować go jako króla, choć był jednym z nich, gdy zobaczyli, że Bóg już wcześniej wywyższył go, obdarzając go godnością proroka. Siedemdziesięciu starszych również prorokowało, zanim ustanowiono ich sędziami (Księga Liczb 11:25). Widok Saula wśród proroków budził zdumienie. Pytano: „Co się stało z synem Kisza?”. Choć szkoła prorocka znajdowała się niedaleko domu jego ojca, Saul nie przebywał z prorokami ani nie okazywał im szacunku. Być może nawet lekceważąco o nich mówił. Dlatego widok Saula prorokującego wśród nich był zaskakujący. Podobnie zdziwiono się później, gdy Szaweł z Tarsu, który wcześniej prześladował Ewangelię, zaczął ją głosić (Dzieje Apostolskie 9:21). Gdy Bóg daje komuś inne serce, wkrótce staje się to widoczne.

Jeden człowiek, mądrzejszy od pozostałych, zapytał: „Kto jest ich ojcem, czyli nauczycielem?”. Innymi słowy: czyż nie jest nim Bóg? Czyż wszyscy nie są przez Niego nauczani? Czyż nie otrzymują od Niego swoich darów? Czy Bóg ma jakieś ograniczenia? Jeśli zechce, czyż nie może równie łatwo uczynić prorokiem Saula, jak każdego z nich? A może człowiek ten miał na myśli Samuela, który z Bożego ustanowienia był dla nich jak ojciec. Saul właśnie przebywał u Samuela, a jego sługa mógł mu o tym opowiedzieć. Nic dziwnego, że Saul prorokował, skoro spędził noc pod dachem Samuela.

Z tego wydarzenia wzięło się izraelskie przysłowie: „Czy Saul jest wśród proroków?”. Mówiono tak, gdy chciano wyrazić zdziwienie, że zły człowiek stał się dobry albo przynajmniej znalazł się w dobrym towarzystwie. Saul wśród proroków był tak niezwykłym widokiem, że stał się przysłowiowy. Nie powinniśmy tracić nadziei nawet w przypadku najgorszego człowieka. Nie powinniśmy jednak też zbytnio ufać zewnętrznym oznakom pobożności ani nagłej przemianie, która trwa tylko chwilę. Saul wśród proroków wciąż pozostawał Saulem.

Namaszczenie Saula odbyło się w tajemnicy. Gdy skończył prorokować, zdaje się, że przemówił przed Panem i powierzył Mu tę sprawę, licząc na Jego przychylność. Potem udał się prosto na wyżynę, by podziękować Bogu za Jego dobroć i modlić się o dalsze łaski. Starannie ukrył jednak to, co się wydarzyło, przed krewnymi. Jego stryj spotkał go na wyżynie albo zaraz po jego powrocie do domu i zaczął go wypytywać. Saul przyznał, że byli u Samuela i że Samuel powiedział im, iż oślice się odnalazły, ale nie wspomniał ani słowem o królestwie.

Świadczyło to o jego pokorze. Wielu ludzi byłoby tak poruszonych niespodziewanym zaszczytem, że rozgłaszaliby go wszędzie. Saul być może cieszył się w duchu, ale nie chełpił się tym przed sąsiadami. Dziedzicom królestwa chwały wystarcza, że świat ich nie zna (Ewangelia Jana 3:1). Świadczyło to także o jego roztropności. Gdyby od razu wszystkim o wszystkim opowiedział, wzbudziłby zazdrość, a ta mogłaby przysporzyć mu kłopotów. Samuel powierzył mu tę sprawę w tajemnicy, a Saul umiał jej dochować. Pokazywało to również, że otrzymał inne serce — serce odpowiednie do sprawowania władzy. Świadczyło także o jego zależności od Boga. Nie próbował zdobywać poparcia dla siebie. Pozostawił Bogu doprowadzenie Jego dzieła do końca przez Samuela i cierpliwie czekał, by zobaczyć, jak potoczą się wydarzenia.