1 List Piotra 5:14 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki wers zamyka list ciepłym gestem. Pozdrowienie pocałunkiem miłości przypomina, że wiara pierwszych wspólnot była także sprawą bliskości, dotyku i zwykłego okazywania sobie troski. Miłość ma tu swoje konkretne miejsce między ludźmi i nie zostaje w sferze uprzejmych słów. Zaraz potem pojawia się pokój, a jego adresatami są ci, którzy trwają w Chrystusie. Ten warunek ma znaczenie, bo pokój nie jest tu ogólnym życzeniem dla każdego. Jest darem związanym z przynależnością do Chrystusa i wiernością temu, co zostało przyjęte. Ten sam list wcześniej mówi o cierpieniach, więc nie obiecuje, że trwającym zawsze będzie lekko. Wskazuje raczej, że w zmęczeniu, lęku i smutku spokój może przychodzić przez więź z Chrystusem i z innymi wierzącymi, a nie przez brak trudności. Połączenie tych dwóch obrazów pokazuje, że bliskość i pokój nie są oddzielnymi sprawami. Wspólnota, która pozdrawia się z miłością, staje się miejscem, w którym pokój może być wypowiadany na głos i przyjmowany w zwykłych relacjach. Taki pokój nie zależy wyłącznie od nastroju, lecz od trwania w Chrystusie.

Końcowe zdanie listu łączy dwa wymiary wspólnoty: widzialną więź między wierzącymi i pokój zakorzeniony w Chrystusie. „Pozdrówcie się wzajemnym pocałunkiem miłości!” nie jest ozdobnikiem ani prywatnym gestem. W pierwszym wieku pocałunek mógł być znakiem rodzinnej bliskości; tutaj zostaje nazwany miłością i skierowany ku całej wspólnocie. Wzajemność ma znaczenie: pozdrowienie nie płynie wyłącznie od przywódców do pozostałych, lecz wyraża przynależność jednych do drugich. Druga część brzmi: „Pokój wam wszystkim, którzy trwacie w Chrystusie”. Pokój nie oznacza, że adresaci nie doświadczają cierpienia. Wcześniej Piotr mówi o cierpieniu i o Bożym umocnieniu po nim (w 1 Liście Piotra 5:10). Życzenie pokoju nie unieważnia więc trudności; wskazuje na bezpieczeństwo więzi z Chrystusem pośród nich. Sformułowanie „trwacie w Chrystusie” określa, do kogo skierowane jest to pozdrowienie, nie obiecuje zaś łatwego życia każdemu. Werset zamyka list nie abstrakcyjną teorią, lecz obrazem wspólnoty, której miłość staje się widzialna, a pokój ma źródło głębsze niż sprzyjające okoliczności.

Zakończenie Pierwszego Listu Piotra brzmi jak zwykłe pożegnanie, a jednak widać w nim praktyczną mądrość wiary. Apostoł nie mówi o uczuciach w ogólności. Wskazuje konkretny gest: „Pozdrówcie się wzajemnym pocałunkiem miłości!”. Ma on wyrażać miłość między braćmi i siostrami, którzy na co dzień dzielą stół, zebrania, pracę i trudne rozmowy. W tym samym zdaniu pojawia się pokój, ale nie jest to ogólne życzenie. Zostaje powiedziany tym, którzy trwają w Chrystusie. Wcześniej w tym liście Piotr zachęca wspólnotę, by trwała w prawdziwej łasce Bożej (Pierwszy List Piotra 5:12). Tekst łączy więc trwanie z pokojem, lecz nie opisuje, jak to przebiega w życiu każdego człowieka. Można sobie wyobrazić kogoś, kto po sporze w rodzinie wita się przy niedzielnym obiedzie spokojnym słowem i uściskiem dłoni. Taki drobny gest nie rozwiązuje wszystkiego, ale pokazuje, że relacja nie została zerwana. Piotr wiąże pozdrowienie z codziennym życiem wspólnoty. Pokój rodzi się tam, gdzie bracia i siostry w zwyczajnych spotkaniach okazują sobie miłość, nawet gdy sprawy nie są jeszcze w pełni uporządkowane.

W 1 Liście Piotra 5:14 końcowe pozdrowienie łączy dwa wymiary życia wspólnoty: czułość wyrażoną w geście i pokój zakorzeniony w Chrystusie. „Pozdrówcie się wzajemnym pocałunkiem miłości!” — ten znak nie jest ozdobnikiem. Przypomina, że wiara nie pozostaje wyłącznie wewnętrznym przekonaniem; przybiera postać wzajemnego uznania, życzliwości i więzi między ludźmi. W różnych wspólnotach chrześcijańskich przybiera inne formy, lecz jego sens prowadzi ku bliskości, która nie poniża ani nie dominuje. To ważne w liście, który mówi o odpowiedzialnej trosce starszych o Boże stado i o wytrwaniu w łasce. Wspólnota nie jest zbiorem samotnych osób czekających na przyszłą chwałę, lecz miejscem, gdzie można już teraz doświadczać wzajemnej obecności. Jak dom, w którym ktoś zostawia światło dla drugiego, tak pozdrowienie niesie cichą obietnicę: nie jesteś poza zasięgiem wspólnoty. Pokój zostaje skierowany do wszystkich trwających w Chrystusie. Nie jest tu obietnicą życia bez cierpienia; list mówi również o cierpieniu i nadziei przyszłej chwały. To pokój wspólny, oparty na więzi z Chrystusem, która nadaje teraźniejszości trwały punkt oparcia.