1 List Piotra 4:19 – znaczenie i zastosowanie

Ostatni werset czwartego rozdziału Pierwszego Listu Piotra mówi o cierpieniu w świetle woli Bożej i wierności Stwórcy: „Zatem również ci, którzy cierpią zgodnie z wolą Bożą, niech, dobrze czyniąc, oddają swoje dusze wiernemu Stwórcy!”. Słowo „zatem” łączy ten werset z wcześniejszymi myślami o cierpieniu Chrystusa w ciele i o prześladowaniu chrześcijan za imię Chrystusa, zwłaszcza z Pierwszym Listem Piotra 4:16. Apostoł nie obiecuje, że ból minie, i nie przedstawia go jako czegoś pożądanego. Mówi raczej o tym, jak można nieść ciężar, gdy wiadomo, komu oddaje się swoje życie. Najmocniej wybrzmiewa w tym zdaniu czasownik „oddają”. Dusza nie zostaje w cierpieniu zamknięta ani zostawiona sama sobie, lecz powierzona wiernemu Stwórcy. Nie jest to łatwe, bo serce zwykle chciałoby najpierw zrozumieć, dlaczego coś spotyka. Piotr wskazuje inną drogę, opartą na zaufaniu wobec Tego, który jest wierny. Trwanie „dobrze czyniąc” nie jest też sposobem na zasłużenie sobie na ulgę, lecz wiernością dobru w zwyczajnych dniach, także wtedy, gdy trudno o widoczne efekty. Cierpienie w tej perspektywie nie przestaje boleć, ale przestaje być zamkniętą pustką. Zyskuje swój kierunek, bo zostaje związane z Bogiem, któremu można powierzyć nawet to, czego nie da się jeszcze pojąć.

„Zatem” łączy ten werset z wcześniejszym rozróżnieniem: nie każde cierpienie jest świadectwem wierności. Piotr odrzuca cierpienie wynikające z krzywdzenia innych, a mówi o tym, które spotyka człowieka jako chrześcijanina. „Zgodnie z wolą Bożą” nie oznacza więc, że Bóg pochwala zło ani że każde nieszczęście należy przypisać Jego bezpośredniemu działaniu. Chodzi o sytuację, w której wierność Bogu wiąże się z cierpieniem. Odpowiedzią nie jest odwet ani porzucenie dobra. Piotr pisze: „niech, dobrze czyniąc, oddają swoje dusze wiernemu Stwórcy”. Powierzenie Bogu siebie nie oznacza bierności; w tym zdaniu zaufanie i czynienie dobra trwają obok siebie. Człowiek nie kontroluje tego, jak zostanie potraktowany, ale nadal odpowiada za własne postępowanie. Określenie Boga jako „wiernego Stwórcy” nadaje temu zaufaniu konkretną podstawę. Bóg, który daje życie, pozostaje godny zaufania także wtedy, gdy wierny zmaga się z cierpieniem. Werset nie obiecuje szybkiego uwolnienia ani braku bólu. Ukazuje raczej postawę, w której cierpienie nie odbiera człowiekowi możliwości czynienia dobra, a jego życie pozostaje powierzone Bogu.

W Pierwszym Liście Piotra 4:19 nie ma mowy o tym, że cierpienie samo w sobie ma wartość. Werset mówi o tym, co wolno zrobić w cierpieniu. Kontekst jest ważny: Piotr wyraźnie odróżnia cierpienie za zło, które wyrządził człowiek, od cierpienia za wiarę w Chrystusa. W tym wersecie mowa jest o cierpieniu zgodnym z wolą Bożą, a więc nie o karze za własne winy. Dla kogoś, kto dźwiga chorobę, stratę albo niesprawiedliwość, najważniejsze są tu dwa słowa: „dobrze czyniąc”. Piotr nie każe czekać, aż ból minie. Wierność przejawia się w zwykłych czynach, w uczciwości i w cierpliwości wobec innych. Drugi element to powierzenie. Słowo „oddają” oznacza złożenie czegoś w czyjejś pieczy. Dusza, czyli to, co w człowieku najgłębsze, zostaje w rękach Stwórcy, który jest wierny. Ta wierność Boga nie zależy od tego, czy cierpienie zaraz się skończy. Słowa Piotra niosą praktyczną wskazówkę: wierność zaczyna się od najbliższego dobrego czynu, a nie od wielkiego planu. Ten fragment nie daje gotowej ulgi. Daje kierunek: czynić dobro i nie odbierać sobie nadziei na to, że Bóg prowadzi dalej, nawet gdy droga wydaje się zawieszona w powietrzu.

W słowach „oddają swoje dusze wiernemu Stwórcy” mieści się więcej niż myśl o śmierci. Chodzi o powierzenie Bogu całego życia, także wtedy, gdy wierność Mu nie chroni przed cierpieniem. Piotr nie nazywa dobrem każdego bólu ani nie usprawiedliwia krzywdy. Kilka wersetów wcześniej odróżnia cierpienie za zło od cierpienia „jako chrześcijanin” i zachęca, by w tym drugim przypadku nie wstydzić się, lecz wychwalać Boga. Słowa „dobrze czyniąc” są tu ważne. Powierzenie duszy Stwórcy nie oznacza ucieczki od odpowiedzialności ani biernego poddania się złu. Człowiek nadal wybiera dobro: uczciwy pracownik nie fałszuje danych, choć traci na tym w oczach przełożonych; ktoś, kto odmawia udziału w krzywdzeniu słabszych, może ponieść konsekwencje tej odmowy. Nie każda strata jest znakiem szczególnej wierności, ale cierpienie nie musi odbierać dobru sensu. To powierzenie przypomina otwartą dłoń: życie nie jest już bronione za wszelką cenę, lecz składane w ręce Tego, który je stworzył i pozostaje wierny. Nadzieja Piotra nie polega na obietnicy łatwego losu. Wskazuje na więź ze Stwórcą, której cierpienie nie unieważnia.