1 List Piotra 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł wyciąga tu nową naukę z cierpień Chrystusa. Wcześniej wskazywał na cierpienie Chrystusa, by zachęcić wierzących do cierpliwości w ich własnych trudnościach. Teraz odwołuje się do niego, by wezwać ich do uśmiercania grzechu.

Zwróćmy uwagę na sposób sformułowania tego wezwania. Punktem wyjścia jest to, że Chrystus cierpiał za nas w ciele, czyli w swojej ludzkiej naturze. Dlatego i my powinniśmy uzbroić się w takie samo nastawienie, odwagę i stanowczość. W pierwszej części wersetu „ciało” oznacza ludzką naturę Chrystusa, a w drugiej — naszą skażoną grzechem ludzką naturę. Sens jest więc taki: skoro Chrystus cierpiał w swojej ludzkiej naturze, wy również, zgodnie z obietnicą i wyznaniem związanymi z chrztem, macie zadawać cierpienie swojej grzesznej naturze przez wyrzeczenie się siebie i uśmiercanie grzechu. Jeśli tego nie czynicie, nie uczestniczycie prawdziwie w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa i nie przestajecie grzeszyć.

Uczymy się stąd po pierwsze, że jedne z najsilniejszych i najważniejszych argumentów przeciw wszelkiemu grzechowi płyną z cierpień Chrystusa. Jeśli nie odwracamy się od grzechu, tracimy prawdziwe współczucie i czułość wobec cierpiącego Chrystusa. Umarł, by zniszczyć grzech. Choć dobrowolnie znosił najcięższe cierpienia, nie zgodziłby się na popełnienie nawet najmniejszego grzechu. Po drugie, prawdziwe wyrzeczenie się siebie zaczyna się w umyśle, a nie od surowych kar czy fizycznych trudów. Ludzki umysł jest przywiązany do świata i pełen wrogości. Rozum jest przyćmiony i oddzielony od życia Bożego (List do Efezjan 4:18). Ludzie nie są z natury uczciwi i prawi, lecz stronniczy, zaślepieni i niegodziwi, dopóki zbawcza łaska Boga ich nie odnowi i nie uświęci.

Apostoł wyjaśnia następnie, co ma na myśli, mówiąc o umieraniu dla grzechu i zaprzestaniu grzeszenia (Pierwszy List Piotra 4:2). Ujmuje to zarówno negatywnie, jak i pozytywnie. Negatywnie: chrześcijanin nie powinien już przeżywać pozostałej części ziemskiego życia, kierując się grzesznymi pragnieniami i skażonymi żądzami, tak jak ci, którzy żyją wyłącznie według cielesnej natury. Pozytywnie: powinien kształtować swoje życie zgodnie z objawioną wolą świętego Boga. Uczymy się stąd po pierwsze, że grzeszne pragnienia człowieka są źródłem wszystkich jego złych czynów (List Jakuba 1:13–14). Pokusy mogą przychodzić z zewnątrz, ale nie odniosłyby skutku, gdyby nie podtrzymywało ich wewnętrzne zepsucie człowieka. Po drugie, wszyscy prawdziwie pobożni chrześcijanie czynią wolę Boga, a nie własne pragnienia, zasadą swojego życia. Po trzecie, prawdziwe nawrócenie przynosi wielką przemianę serca i życia. Odwraca człowieka od dawnych, powszechnie akceptowanych i przyjemnych grzechów, a także od zwyczajnych grzechów tego świata, i kieruje go ku woli Boga. Przemienia umysł, osąd, uczucia, sposób życia i postępowanie każdego, kto go doświadcza.

Apostoł uzasadnia swoje wezwanie także odwołaniem do tego, co słuszne (Pierwszy List Piotra 4:3). Pisze, że dość już czasu w minionym okresie życia poświęciliście spełnianiu woli pogan. Innymi słowy, skoro wcześniejszą część życia spędziliście na służbie grzechowi i szatanowi, słuszne i rozsądne jest, byście teraz służyli żywemu Bogu. Czytelnicy byli Żydami, lecz mieszkając wśród pogan, przyswoili sobie ich sposób życia. Uczymy się stąd po pierwsze, że prawdziwie nawrócona osoba głęboko boleje na myśl o tym, jak spędziła wcześniejszą część życia. Ciążą jej niebezpieczeństwa, na jakie przez tyle lat się narażała, krzywdy wyrządzone innym, zniewaga, jaką przyniosła Bogu, oraz poniesione straty. Po drugie, dopóki wola człowieka pozostaje nieświęta i skażona, człowiek trwa na niegodziwych drogach. Wybiera je, znajduje w nich przyjemność i czyni z nich codzienną praktykę, a jego zły stan wciąż się pogłębia. Po trzecie, jeden tolerowany grzech prowadzi do następnego. W tym fragmencie wymieniono sześć grzechów i powiązano je ze sobą. Pierwszym jest rozwiązłość widoczna w spojrzeniach, gestach lub zachowaniu (List do Rzymian 13:13). Następne są pożądliwości, przejawiające się w niemoralności seksualnej, takiej jak nierząd i cudzołóstwo. Dalej wymienione jest nadużywanie wina, czyli każde nadmierne picie, które szkodzi zdrowiu lub wypełnianiu obowiązków, nawet jeśli nie prowadzi do upojenia. Są też hulanki, czyli wystawne i beztroskie uczty, zbyt częste, obfite lub kosztowne, oraz obżarstwo, czyli nadmiar jedzenia. Ostatnim grzechem jest odrażające bałwochwalstwo, ponieważ pogański kult bożków wiązał się z niemoralnością seksualną, pijaństwem, obżarstwem, a także wszelkiego rodzaju brutalnością i okrucieństwem. Niektórzy Żydzi, którzy długo żyli wśród pogan, ulegli takim praktykom.

Obowiązkiem chrześcijanina jest unikać nie tylko tego, co jawnie złe, lecz także tego, co często prowadzi do grzechu lub sprawia jego pozory. Nadmierne picie i przejadanie się są zakazane tak samo jak pożądliwość i bałwochwalstwo.