1 Księga Machabejska 8 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Juda dowiedział się o sławie, jaką cieszą się Rzymianie: że są niezwykle mocni, że okazują życzliwość wszystkim, którzy się do nich przyłączają, a nawet zawierają przyjaźń z tymi, którzy udają się do nich,

bo są niezwykle mocni. Opowiadano mu o ich wojnach i o bohaterskich czynach, których dokonali w wojnie z Galatami, jak ich zwyciężyli i zmusili do płacenia daniny;

tak samo o czynach dokonanych w hiszpańskim kraju, aby zawładnąć tamtejszymi kopalniami srebra i złota;

jak dzięki swojej roztropności i cierpliwości zawładnęli każdym krajem, choćby był to kraj najbardziej od nich odległy; jak pokonali królów, którzy wyruszyli przeciw nim z końca świata, zadając im wielką klęskę, i jak inni co roku płacą im daniny.

Tak samo królów kittejskich, Filipa i Perseusza, razem z tymi, którzy wzniecili przeciwko nim powstanie, rozgromili w czasie wojny i siłą poddali swojej władzy.

Pokonany przez nich został nawet Antioch Wielki, król Azji, który wyruszył na wojnę przeciwko nim, mając sto dwadzieścia słoni, konnicę, rydwany i bardzo wiele wojska,

a jednak wzięli go żywego do niewoli i wyznaczyli jemu i jego następcom zapłacenie sobie wielkiej daniny, danie zakładników i odstąpienie krain,

mianowicie: Indii, Medii, Lidii i części najpiękniejszych ich posiadłości. Oni zaś odebrali je od niego i oddali królowi Eumenesowi.

Opowiadano też, jak mieszkańcy Hellady zamierzali wyruszyć, aby ich wytępić.

Oni jednak dowiedzieli się o tym i wysłali do nich jednego wodza, który walczył z nimi, tak że wielu spośród nich padło zabitych, ich żony i dzieci zostały wzięte do niewoli; złupili ich, przywłaszczyli sobie ich ziemię, zburzyli ich twierdze, a ich samych aż do tego dnia trzymają w niewoli.

Każde inne królestwo i każdą wyspę, która kiedykolwiek im się przeciwstawiła, zgnietli i poddali sobie w niewolę, ze swoimi przyjaciółmi i sprzymierzeńcami zaś zachowują przyjaźń.

Rozciągnęli swoją władzę nad pobliskimi królestwami i nad tymi, które są daleko, do tego stopnia, że wszystkich przejmuje strach, gdy słyszą o ich imieniu.

Komu zechcą pomóc w osiągnięciu władzy królewskiej, ten panuje, a tych, których chcą, zrzucają z tronu, bo doszli do ogromnej potęgi.

Przy tym wszystkim jednak ani jeden z nich nie kładzie sobie diademu na głowę i nikt nie okrywa się purpurą, aby się nią szczycić.

Raczej ustanowili sobie radę. Codziennie zbiera się ich trzystu dwudziestu i zawsze obradują nad ludem, jak najlepiej zachować w nim ład.

Co roku zaś tylko jednemu człowiekowi powierzają zarząd nad nimi i panowanie nad całym krajem, który im podlega, a wszyscy są posłuszni temu jednemu i nie ma między nimi zazdrości ani nienawiści.

Juda więc wybrał Eupolemosa, syna Jana, który był synem Akkosa, oraz Jazona, syna Eleazara, aby ich posłać do Rzymu. Mieli oni zawrzeć z nimi przyjaźń i przymierze

po to, aby zdjęli z nich jarzmo. Widać bowiem było, że królestwo greckie usiłuje wziąć Izraela w niewolę.

Udali się więc do Rzymu, a droga była bardzo daleka, weszli do senatu i tak się odezwali:

Juda, który nosi przydomek Machabeusz, jego bracia i lud żydowski wysłali nas do was, abyśmy zawarli z wami przymierze i pokój, aby zapisano nas jako waszych sprzymierzeńców i przyjaciół.

Przemówienie im się podobało.

To zaś jest odpis listu, który został napisany na tablicach z brązu i posłany do Jerozolimy, aby był tam u nich jako dokument upamiętniający pokój i przymierze:

Niech Rzymianom i narodowi żydowskiemu zawsze dobrze się powodzi na morzu i na lądzie, a miecz nieprzyjacielski niech będzie od nich z daleka!

Jeśli jednak najpierw albo Rzymowi, albo któremukolwiek z jego sprzymierzeńców na całym obszarze podległym ich władzy zagrażałaby wojna,

wtedy naród żydowski, zależnie od tego, jak będą wymagały okoliczności, będzie z całym poświęceniem pomagał w walce.

Walczącym zaś wrogom, o ile Rzym będzie uważał za słuszne, nie będzie dawał ani dostarczał zboża, broni, pieniędzy ani okrętów. Będą przestrzegali tych postanowień bez żadnego wynagrodzenia.

Tak samo, jeśli narodowi żydowskiemu najpierw będzie zagrażała wojna, wtedy Rzymianie, zależnie od tego, jak będą im wskazywały okoliczności, będą im chętnie pomagali w walce.

Walczącym zaś wrogom, o ile Rzym będzie uważał za słuszne, nie będą dostarczane zboże, broń, pieniądze ani okręty. Będą przestrzegali tych postanowień bez żadnego podstępu.

Na podstawie tych postanowień Rzymianie ułożyli swoje stosunki z ludem żydowskim.

Jeśli zaś jedni i drudzy chcieliby coś dodać do tych postanowień albo coś z nich skreślić, będą mogli to zrobić według swojej woli; dodatek albo skreślenie będą ważne.

Co zaś dotyczy krzywd wyrządzonych im przez króla Demetriusza, to napisaliśmy do niego te słowa: Dlaczego na naszych przyjaciół i sprzymierzeńców, na Żydów, włożyłeś tak ciężkie jarzmo?

Jeśli jeszcze będą się skarżyli na ciebie, wtedy ujmiemy się za ich prawami i pobijemy cię na morzu i na lądzie.