1 Księga Machabejska 16 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wyruszył więc Jan z Gezer i opowiedział swojemu ojcu Szymonowi, czego dokonał Kendebajos.

Szymon więc przywołał dwóch swoich najstarszych synów, Judę i Jana, i powiedział do nich: Ja, moi bracia i dom mojego ojca od młodości aż do dnia dzisiejszego walczyliśmy z nieprzyjaciółmi Izraela i wiele razy udało się naszymi rękami uwolnić Izraela.

Teraz jestem już stary. Wy zaś dzięki miłosierdziu Bożemu jesteście w odpowiednim wieku. Stańcie na moim miejscu i na miejscu mojego brata. Wyjdźcie na wojnę w obronie naszego narodu, a pomoc z Nieba niech będzie z wami!

Potem wybrał z kraju dwadzieścia tysięcy wojowników i jeźdźców, a oni wyruszyli przeciwko Kendebajosowi i przenocowali w Modin.

Rano wstali i wyruszyli na równinę, a oto naprzeciwko nich ogromne wojsko piesze, a także konnica. Pomiędzy nimi był potok.

Juda rozłożył się obozem ze swoimi ludźmi naprzeciwko nich. Zauważył wtedy, że lud obawia się przeprawić przez potok. Przeprawił się więc pierwszy, a gdy jego żołnierze go zobaczyli, także przeprawili się za nim.

Wtedy rozdzielił swoich ludzi, a konnicę postawił w środku piechoty. Nieprzyjaciele zaś mieli bardzo liczną konnicę.

Zagrano na trąbach i Kendebajos razem ze swoim wojskiem został pokonany. Spośród nich padło wielu zabitych, a ci, którzy pozostali, schronili się do twierdzy.

Wtedy Juda, brat Jana, został także ranny. Jan zaś ścigał ich tak długo, aż przybył do Kedron, który tamten odbudował.

Inni pouciekali do wież, które były na polach Azotu. Spalił go więc, a spośród nich padło blisko dwa tysiące ludzi. Wtedy spokojnie powrócił do Judei.

Wodzem na równinie Jerycha był mianowany Ptolemeusz, syn Abubosa, który miał wiele srebra i złota,

był bowiem zięciem arcykapłana.

Jego serce stało się wyniosłe i zamierzał zdobyć władzę nad krajem. Postanowił więc podstępnie usunąć Szymona i jego synów.

Szymon objeżdżał miasta w kraju i zaspokajał ich potrzeby. Do Jerycha przybył także on sam i jego synowie, Matatiasz i Juda, a było to w roku sto siedemdziesiątym siódmym, w jedenastym miesiącu, to jest w miesiącu Szebat.

Syn Abubosa podstępnie urządził dla nich przyjęcie w malutkiej twierdzy zwanej Dok, którą sam wybudował. Przygotował dla nich wiele napojów i ukrył tam żołnierzy.

Gdy Szymon i jego synowie byli już pijani, podniósł się Ptolemeusz, a jego zwolennicy chwycili za broń przeciw Szymonowi, wtargnęli tam, gdzie była uczta, i zamordowali go razem z dwoma synami i kilkoma z jego drużyny.

W ten sposób dokonał haniebnej zdrady i złem odpłacił za dobro.

Wtedy Ptolemeusz napisał o tym do króla i posłał z prośbą, aby udzielił mu wojska do pomocy, a on odda mu ich kraj i miasta.

Innych posłał znów do Gezer, aby zamordowali Jana. Do tysiączników także rozesłał listy, żeby przyszli do niego, aby mógł im dać srebra i złota oraz inne podarunki.

Jeszcze innych posłał, aby obsadzili Jerozolimę i górę świątynną.

Ktoś jednak wcześniej pobiegł do Gezer i doniósł Janowi, że zginął jego ojciec i bracia oraz to, że: Posłał, żeby zamordować także i ciebie.

Gdy usłyszał o tym, przeraził się bardzo. Schwytał też tych ludzi, którzy przyszli go zamordować, i zabił ich. Przekonał się bowiem, że oni chcieli go zamordować.

Dalsze zaś dzieje Jana: jego walki i bohaterskie czyny, których dokonał, odbudowa murów, którą prowadził, i całe jego postępowanie,

to wszystko jest spisane w rocznikach jego arcykapłaństwa, od chwili, kiedy po swoim ojcu został arcykapłanem.