1 Księga Królewska 9:10 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej, w rozdziale piątym, czytamy o umowie, którą Salomon i Chiram zawarli przed rozpoczęciem budowy. Tutaj widzimy, jak serdecznie rozstali się po jej zakończeniu. Chiram w pełni dotrzymał obietnicy: dostarczył Salomonowi wszystkie materiały potrzebne do budowy, zgodnie z jego życzeniem, a także złoto (Pierwsza Księga Królewska 9:11, 9:15). Nie zazdrościł Salomonowi rosnącej potęgi ani sławy. Przeciwnie, pomagał mu przysporzyć sobie uznania.

Salomon również dotrzymał swojej części umowy, zapewne dostarczając Chiramowi żywność dla jego domu, zgodnie z wcześniejszym ustaleniem (Pierwsza Księga Królewska 5:9). Dowiadujemy się jednak, że oprócz tego dał mu dwadzieścia miast w Galilei. Były to prawdopodobnie niewielkie osady, podobne do tych, o których mowa później (Pierwsza Księga Królewska 9:19). Możliwe, że miasta te nie należały do żadnego z plemion Izraela, ponieważ granica Aszera do nich dochodziła (Księga Jozuego 19:27), co sugeruje, że nie wchodziły w skład jego terytorium. Zapewne pozostały w rękach miejscowej ludności, dopóki Salomon ich nie przejął i nie oddał Chiramowi.

Ludziom możnym i szlachetnym przystoi hojność. Chiram przyjechał obejrzeć miasta, ale nie przypadły mu do gustu (Pierwsza Księga Królewska 9:12). Nazwał ten obszar ziemią Kabul. Według Józefa Flawiusza nazwa Kabul była fenickim słowem oznaczającym „nieprzyjemny” (Pierwsza Księga Królewska 9:13). Chiram zwrócił więc miasta Salomonowi, jak dowiadujemy się później (Druga Księga Kronik 8:2). Salomon odbudował je następnie i osiedlił tam Izraelitów, co sugeruje, że wcześniej nie mieszkali tam Izraelici. Kiedy odzyskał to, co oddał, prawdopodobnie przekazał Chiramowi coś innego o równej wartości.

Można się zastanawiać, czy Salomon ofiarował Chiramowi coś, co nie było warte przyjęcia, czy też Chiram był zbyt wybredny i trudno było mu dogodzić. Najpewniej nie zachodziła żadna z tych sytuacji. Ziemia i miasta miały rzeczywistą wartość, ale nie odpowiadały sposobowi życia Chirama. Mieszkańcy Tyru zajmowali się handlem i żeglugą. Mieszkali w pięknych domach i bogacili się dzięki handlowi morskiemu, ale nie umieli docenić ziemi dobrej pod uprawę zboża i na pastwiska, bo takie zajęcia nie należały do ich codziennych spraw. Chiram chciał więc, by Salomon odebrał miasta. Jeśli Salomon chciał mu sprawić przyjemność, powinien zrobić to w sposób, który Chiram rozumiał najlepiej — nawiązując z nim współpracę handlową, o czym czytamy później (Pierwsza Księga Królewska 9:27).

Chiram, przyzwyczajony do czystych ulic Tyru, nie mógł znieść błotnistych dróg w ziemi Kabul. A przecież najlepsze grunty uprawne często mają najgorsze drogi. Widzimy tu, jak Boża opatrzność dostosowuje ziemię do różnych upodobań ludzi, a ludzi do różnych darów ziemi, dla dobra całej ludzkości. Jedni lubią pracę na roli i nie rozumieją, co żeglarze widzą w niespokojnym morzu. Inni kochają żeglugę i nie pojmują, jaką przyjemność rolnicy znajdują w błotnistym kraju, takim jak ziemia Kabul. Widzimy w tym mądrość Tego, do którego należy każda dusza i każda ziemia.