1 Księga Królewska 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg już wcześniej wyraźnie odpowiedział na modlitwę Salomona, dając znak, że ją przyjął: z nieba spadł ogień i pochłonął ofiary (Druga Księga Kronik 7:1). Tutaj jednak odpowiedź jest pełniejsza i bardziej bezpośrednia. Zwróćmy najpierw uwagę na sposób, w jaki Bóg jej udzielił. Ukazał się Salomonowi we śnie lub widzeniu, tak jak na początku jego panowania w Gibeonie (Pierwsza Księga Królewska 9:2). Sformułowanie wskazuje, że stało się to tej samej nocy, po zakończeniu przez Salomona wielkiej uroczystości, co pasuje do opisu w Drugiej Księdze Kronik 1:6–7. Dlatego wzmiankę o zakończeniu przez Salomona wszystkich prac budowlanych (Pierwsza Księga Królewska 9:1) należy odczytywać w świetle Drugiej Księgi Kronik 7:11, a werset 2 rozumieć jako informację, że Pan już wcześniej ukazał się Salomonowi.

Po drugie, zwróćmy uwagę na to, co Bóg powiedział. W odpowiedzi na modlitwę Salomona obiecał szczególną obecność w zbudowanej przez niego świątyni (Pierwsza Księga Królewska 9:3). Oświadczył, że poświęcił ten dom. Salomon go poświęcił, ale tylko Bóg mógł naprawdę uczynić go świętym, czyli przeznaczyć dla siebie. Ludzie nie mogą sami uczynić miejsca świętym, ale jeśli szczerze oddajemy coś Bogu, możemy ufać, że łaskawie przyjmie to jako swoją własność i otoczy swoją troską. To samo dotyczy ludzi, którzy są żywymi świątyniami. Bóg nieustannie ma w swojej pieczy tych, których przeznacza dla siebie: patrzy na nich z miłością i troszczy się o nich.

Bóg ostrzegł też Salomona i jego lud, że odtąd muszą pilnować swojego postępowania. Nie wolno im było czuć się bezpiecznie ani sądzić, że mogą żyć, jak zechcą, tylko dlatego, że pośród nich znajdowała się świątynia Pana (Księga Jeremiasza 7:4). Świątynia miała być dla nich oparciem, gdy pozostawali wierni Bogu, a nie zabezpieczeniem w buncie przeciwko Niemu. Bóg mówi do nas jasno. Stawia przed nami dobro i zło, błogosławieństwo i przekleństwo, abyśmy wiedzieli, co wybieramy.

Bóg powiedział Salomonowi, że trwałość jego królestwa zależy od stałego posłuszeństwa (Pierwsza Księga Królewska 9:4–5). Jeśli Salomon będzie postępował przed Bogiem tak jak Dawid, szczerze i uczciwie, Bóg umocni jego tron. To najważniejsza zasada: nie ma prawdziwej religijności bez szczerości. Obietnica została dana pod tym warunkiem (Księga Psalmów 132:12). Jeśli będziemy wierni przymierzu z naszej strony, Bóg nie zawiedzie w tym, co do Niego należy. Jeśli dobrze wykorzystamy otrzymaną łaskę, Bóg zachowa nas aż do końca. Dzieci pobożnych rodziców nie powinny oczekiwać, że odziedziczą błogosławieństwo, jeśli nie pójdą za wiernym przykładem poprzednich pokoleń i nie będą pielęgnować ich pobożności oraz prawości.

Bóg powiedział również Salomonowi, że odwrócenie się od Niego nieuchronnie sprowadzi zagładę na jego dynastię i królestwo (Pierwsza Księga Królewska 9:6). Gdyby całkowicie przestali za Nim podążać, porzucili Jego służbę i ołtarz, a zaczęli oddawać cześć innym bogom, świątynia nie mogłaby ich ocalić. Izrael, choć był narodem świętym, miał być stopniowo wyniszczany kolejnymi sądami, aż stałby się przysłowiem i przedmiotem pogardy jako najbardziej wzgardzony lud na ziemi, choć wcześniej cieszył się największym szacunkiem (Pierwsza Księga Królewska 9:7). Słowa te zapowiadają także upadek rodu królewskiego, nawet jeśli nie został on wymieniony wprost. Gdy ginie królestwo, ginie wraz z nim i król.

Sama świątynia, choć święta i poświęcona imieniu Boga, miała zostać opuszczona i obrócona w ruinę (Pierwsza Księga Królewska 9:8–9). Był to dom niezwykle okazały, a Izraelici szczycili się jego wielkością i pięknem. Jednak jego wspaniałość nie mogła uchronić go przed sądem Boga, jeśli ludzie mieli używać go jako osłony dla bałwochwalstwa. Nie mogli porzucić Boga dla gajów poświęconych bożkom i ich świątyń, a zarazem oczekiwać, że blask świątyni zapewni im ochronę. Przechodnie podziwialiby jej rozmiary, piękno, bogate zdobienia i staranne wykonanie, nazywając ją niezwykłą budowlą. Lecz gdyby Izraelici porzucili Boga, jej upadek tym bardziej by wstrząsnął. Przechodnie zdumieliby się na widok ruin, a winni Izraelici musieliby przyznać, że sami do tego doprowadzili. Gdyby ktoś zapytał, dlaczego Pan tak postąpił ze swoją świątynią, odpowiedź brzmiałaby: ponieważ Izraelici porzucili Pana, swojego Boga. Ich grzech stałby się widoczny w karze, którą ponieśli. Opuścili świątynię, więc Bóg również ją opuścił. Zbezczeszczali ją swoimi grzechami, więc Bóg obrócił ją w pustkowie swoimi sądami. Bóg ostrzegł Salomona wkrótce po zbudowaniu i poświęceniu świątyni, aby on i jego lud nie popadli w pychę, lecz żyli w bojaźni Bożej.