1 Księga Królewska 8:62 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej czytamy, że Juda i Izrael jedli i pili, i cieszyli się życiem pod własnymi winoroślami i figowcami. Tutaj widzimy, że radowali się także na dziedzińcach Boga. Przekonali się, że słowa Salomona o drogach Mądrości są prawdziwe: prowadzą one ku radości.

Po pierwsze, zaznali wielkiej radości i zadowolenia, gdy przebywali w domu Boga. Salomon złożył ogromną ofiarę: 22 tysiące wołów i 120 tysięcy owiec. Tak wielka liczba zwierząt mogłaby ogołocić kraj z inwentarza, gdyby nie była to ziemia niezwykle żyzna. Sąsiednie narody uważały się za hojne, gdy składały ofiary liczone w setkach, lecz Salomon poszedł o wiele dalej i ofiarował ich tysiące. Gdy Mojżesz poświęcał ołtarz, ofiary biesiadne obejmowały 24 woły oraz 180 baranów, kozłów i jagniąt (Księga Liczb 7:88). W tamtym czasie lud był ubogi, ale teraz, gdy jego zamożność wzrosła, oczekiwano od niego więcej. Im więcej Bóg daje, tym więcej powinien otrzymać w zamian.

Nie dało się złożyć wszystkich tych ofiar w ciągu jednego dnia. Składano je przez kilka dni święta. Na potrzeby stołu Salomona przeznaczano 30 wołów dziennie, a tysiące zwierząt odkładano dla ołtarza Bożego. Niewielu ludzi chce wydawać na swoją duszę więcej niż na swoje ciało. Mięso z ofiar biesiadnych, które prawdopodobnie przypadało temu, kto składał ofiarę, Salomon zapewne przeznaczył na posiłek dla ludu. Chrystus również karmił tych, którzy do Niego przychodzili. Ołtarz z brązu nie był dość duży, by pomieścić wszystkie ofiary, dlatego wiele z nich trzeba było składać na środku dziedzińca (Pierwsza Księga Królewska 8:64). Niektórzy sądzą, że przygotowano w tym celu tymczasowe ołtarze z ziemi lub kamienia, które rozebrano po zakończeniu uroczystości. Inni uważają, że ofiary składano bezpośrednio na ziemi. Ci, którzy chcą hojnie służyć Bogu, nie powinni się obawiać, że zabraknie im miejsca czy sposobności.

Po drugie, po święcie poświęcenia świątyni Salomon urządził ucztę, prawdopodobnie z okazji Święta Namiotów. Oba święta trwały łącznie 14 dni (Pierwsza Księga Królewska 8:65). Nikt jednak nie uznał tego za ciężar.

Z radością i zadowoleniem powrócili do swoich domów. Gdy zostali odprawieni, błogosławili królowi (Pierwsza Księga Królewska 8:66). W imieniu całego zgromadzenia chwalili go, podziwiali i dziękowali mu. Potem wrócili do swoich namiotów z radosnymi i rozradowanymi sercami, spokojni i zadowoleni. Źródłem ich radości była dobroć Boga i tak samo powinno być zawsze z nami.

Radowali się z Bożego błogosławieństwa dla rodziny królewskiej i całego królestwa. Podobnie powinniśmy wracać ze świętego zgromadzenia, ciesząc się dobrocią Boga dla naszego Pana Jezusa. Dawid, Jego sługa, był Jego zapowiedzią. Bóg ustanowił i umocnił tron Jezusa zgodnie z przymierzem odkupienia, a wierzącym, swojemu duchowemu Izraelowi, daje uświęcenie, czyli czyni ich świętymi, oraz pocieszenie zgodnie z przymierzem łaski. Jeśli nie radujemy się tym zawsze, wina leży po naszej stronie.