1 Księga Królewska 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Świątynia była bogato zdobiona, ale bez Arki przypominała ciało bez duszy, lampę bez płomienia, a jeszcze trafniej — dom, w którym nikt nie mieszka. Wszystkie wydatki i trud włożone w budowę tego wspaniałego gmachu na nic by się zdały, gdyby Bóg go nie przyjął. Gdyby nie wybrał go na miejsce, w którym miał umieścić swoje imię, świątynia pozostałaby jedynie pustą skorupą. Kiedy więc zakończono wszystkie prace (Pierwsza Księga Królewska 7:51), pozostało jeszcze jedno: wprowadzić Arkę. Ten ostatni akt był prawdziwym zwieńczeniem dzieła, a opis tego wydarzenia ma uroczysty charakter.

Salomon przewodził tej uroczystości, tak jak Dawid przewodził sprowadzeniu Arki do Jerozolimy. Żaden z nich nie uważał za coś poniżającego, by iść za Arką ani prowadzić lud w oddawaniu jej czci. Salomon nazywa siebie kaznodzieją (Księga Koheleta 1:1), a także mistrzem zgromadzeń (Księga Koheleta 12:11). Zwołuje wielki tłum (Pierwsza Księga Królewska 8:1), a wszyscy gromadzą się wokół niego (Pierwsza Księga Królewska 8:2) podczas święta w siódmym miesiącu, Święta Namiotów, obchodzonego piętnastego dnia tego miesiąca (Księga Kapłańska 23:34). Dawid, jako dobry człowiek, przeniósł Arkę w odpowiednie miejsce, blisko siebie. Salomon, jako wielki król, umieścił ją w miejscu wspanialszym. Każdy powinien służyć Bogu darami, które otrzymał, a dzieci powinny kontynuować dzieło Boga tam, gdzie pozostawili je ich rodzice.

W uroczystości uczestniczył cały Izrael: sędziowie, przywódcy plemion i rodów oraz wszyscy urzędnicy cywilni i wojskowi. Takie zgromadzenie można słusznie nazwać zgromadzeniem całego Izraela. Ludzie przybyli z dwóch powodów. Po pierwsze, chcieli oddać cześć Salomonowi i podziękować mu za dobro, które wyświadczył narodowi. Po drugie, chcieli uczcić Arkę, okazać jej szacunek i wyrazić radość, że znalazła już stałe miejsce. Gdy Arka zyskuje większy zewnętrzny szacunek, czasem może to zwieść obłudnych naśladowców, ale może też służyć jej prawdziwej sprawie. Dlatego wszyscy, którzy ją miłują, powinni się radować, zachowując jednak ostrożność. Publiczne dobrodziejstwa wymagają publicznego dziękczynienia. Ci, którzy przybyli przed Pana, nie przyszli z pustymi rękami, lecz złożyli w ofierze niezliczone owce i woły (Pierwsza Księga Królewska 8:5). Ludzie za czasów Salomona byli zamożni, żyli w dostatku i radości, słuszne więc było, by ofiarowali Bogu i dla Jego chwały nie tylko swoją radość, lecz także część swojego majątku.

Kapłani również wypełnili swoją część zadania. Na pustyni Arkę nieśli Lewici, ponieważ kapłanów było wtedy zbyt mało. Tym razem jednak, gdy Arka miała zostać przeniesiona po raz ostatni, nieśli ją sami kapłani, tak jak nakazano im, gdy obchodzili Jerycho. Opis zwraca uwagę na trzy rzeczy. Po pierwsze, na to, co znajdowało się w Arce: tylko dwie kamienne tablice (Pierwsza Księga Królewska 8:9). Był to skarb o wiele cenniejszy niż wszystkie dary złożone przez Dawida i Salomona. Dzban z manną i laska Aarona znajdowały się obok Arki, ale nie w jej wnętrzu. Po drugie, na to, co przyniesiono razem z Arką: Namiot Spotkania (Pierwsza Księga Królewska 8:4). Możliwe, że do świątyni przeniesiono zarówno przybytek Mojżesza, który znajdował się w Gibeonie, jak i namiot, który Dawid rozbił na Syjonie. W pewnym sensie utraciły one swoją odrębną świętość i zostały włączone w większą świętość świątyni, która odtąd miała być miejscem, gdzie szukano Boga. Podobnie wszystkie święte rzeczy Kościoła na ziemi, będące teraz jego radością i chwałą, pewnego dnia zostaną zebrane w doskonałej świętości nieba. Po trzecie, na miejsce, w którym umieszczono Arkę: w pomieszczeniu przeznaczonym na jej spoczynek po wszystkich wędrówkach (Pierwsza Księga Królewska 8:6). Złożono ją w wewnętrznym sanktuarium świątyni, gdzie oczekiwano, że Bóg będzie do nich przemawiał, w Miejscu Najświętszym. Stała tam pod skrzydłami wielkich cherubów wykonanych przez Salomona (Pierwsza Księga Królewska 6:27). Było to znakiem szczególnej opieki aniołów nad oddawaniem czci Bogu i zgromadzeniami Jego ludu. Drążki Arki wysunięto na tyle daleko, by były widoczne spod skrzydeł cherubów. Wskazywały one arcykapłanowi drogę do przebłagalni nad Arką, gdy raz w roku wchodził tam, by pokropić ją krwią. Drążki nadal więc były użyteczne, choć Arki nie trzeba już było przenosić.

Bóg łaskawie okazał, że przyjął to, co zostało uczynione (Pierwsza Księga Królewska 8:10–11). Kapłani mogli wejść do Miejsca Najświętszego, dopóki Bóg nie objawił tam swojej chwały. Potem nikt nie mógł zbliżyć się do Arki, z wyjątkiem arcykapłana w Dniu Przebłagania, a nawet on ryzykował życie, gdyby wszedł tam niezgodnie z nakazem. Dlatego obłok chwały, Szechina, objął to miejsce dopiero po wyjściu kapłanów z wewnętrznego sanktuarium. Wypełnił nie tylko Miejsce Najświętsze, lecz całą świątynię, tak że kapłani palący kadzidło przy złotym ołtarzu nie mogli w niej pozostać. Przez ten widzialny przejaw swojej chwały Bóg uczynił kilka rzeczy. Uczcił Arkę i pokazał, że nadal jest ona znakiem Jego obecności. Jej chwała przez długi czas zdawała się przygaszona, bo często ją przenoszono, przechowywano w skromnych miejscach i wystawiano na widok wszystkich. Teraz Bóg pokazał, że nadal jest Mu droga i że chce, by ją czczono tak samo jak wtedy, gdy Mojżesz po raz pierwszy wniósł ją do przybytku. Okazał też aprobatę dla świątyni i jej wyposażenia jako dzieła służącego Jego imieniu i królowaniu wśród ludzi. Napełnił całe zgromadzenie świętą bojaźnią, a to, co ludzie zobaczyli, potwierdziło świadectwa z pism Mojżesza o objawieniach chwały Boga ich przodkom. Miało im to pomóc dochować wierności Bogu Izraela i uchronić ich przed bałwochwalstwem. Bóg pokazał również, że jest gotów wysłuchać nadchodzącej modlitwy Salomona. Co więcej, zamieszkał w tej świątyni, by zachęcić wszystkich modlących się do Niego ludzi, aby przychodzili tam do Niego.

Chwała Boga objawiła się w obłoku, ciemnym obłoku, co miało wskazywać na dwie rzeczy. Po pierwsze, pokazywało, jak mroczne było dawne przymierze w porównaniu ze światłem Ewangelii, dzięki któremu oglądamy chwałę Pana jakby w zwierciadle, z odsłoniętą twarzą. Po drugie, wskazywało, jak niedoskonałe jest nasze obecne życie w porównaniu z widzeniem Boga, które będzie naszą radością w niebie, gdzie Jego chwała objawi się w pełni. Teraz możemy jedynie powiedzieć, kim Bóg nie jest. Wtedy ujrzymy Go takim, jaki jest.