1 Księga Królewska 8:54 – znaczenie i zastosowanie

Po swoim kazaniu w Księdze Koheleta Salomon podaje wniosek końcowy dotyczący całej sprawy. Podobnie postępuje tutaj po długiej modlitwie. Ta część nosi nazwę błogosławieństwa, którego udzielił ludowi (Pierwsza Księga Królewska 8:55). Mówił na stojąco, żeby lepiej go słyszano, a także dlatego, że udzielał błogosławieństwa z autorytetem. Jego słowa nie mogły być lepiej dobrane ani wypowiedziane w stosowniejszej chwili. Nigdy wcześniej tak liczne zgromadzenie nie rozchodziło się po słowach, które miały większą szansę dotrzeć do serc i w nich pozostać.

Najpierw oddaje Bogu chwałę za wielkie i dobre rzeczy, których dokonał dla Izraela (Pierwsza Księga Królewska 8:56). Wstał, by pobłogosławić lud (Pierwsza Księga Królewska 8:55), ale zaczął od wysławiania Boga, bo powinniśmy dziękować za wszystko. Jeśli mamy nadzieję, że Bóg będzie czynił dobro nam i naszym rodzinom, wykorzystujmy każdą sposobność, by mówić o Nim i o tym, czego dokonał. Salomon wysławia Boga za to, że dał Izraelowi odpoczynek. Nie wspomina o bogactwie, czci, potędze ani zwycięstwie, lecz o odpoczynku, jakby był on większym błogosławieństwem niż wszystkie pozostałe. Ci, którzy zaznają odpoczynku, nie powinni go lekceważyć, nawet jeśli brakuje im innych rzeczy.

Salomon zestawia Boże dary z Bożymi obietnicami, aby Bóg otrzymał chwałę za dotrzymanie słowa, które postawił ponad swoje imię. Przypomina obietnice dane za pośrednictwem Mojżesza, tak jak wcześniej nawiązywał do obietnic złożonych Dawidowi (Pierwsza Księga Królewska 8:15; Pierwsza Księga Królewska 8:24). Mojżesz przekazał Izraelowi zarówno obietnice, jak i nakazy. Minęło wiele czasu, zanim Bóg dał ludowi obiecany odpoczynek, ale w końcu Izrael go zaznał, po wielu próbach. Pewnego dnia duchowy Izrael Boga, Jego lud w Chrystusie, odpocznie od wszystkich swoich trudów.

Salomon jak gdyby dopisuje na odwrocie Bożych obietnic pełne pokwitowanie: żadna z dobrych obietnic Boga nie zawiodła. Wypowiada te słowa w imieniu całego Izraela, by na zawsze uczcić wierność Boga i dodać otuchy wszystkim, którzy ufają Jego obietnicom.

Następnie wypowiada błogosławieństwo nad sobą i zgromadzeniem, wyrażając żarliwe pragnienie i nadzieję dotyczącą czterech spraw. Pierwszą jest obecność Boga pośród nich. To ona jest wszystkim, czego potrzeba do szczęścia wspólnoty, narodu i każdego człowieka. Ten wielki tłum wkrótce się rozejdzie i prawdopodobnie już nigdy wszyscy nie spotkają się razem na tym świecie. Dlatego Salomon żegna ich błogosławieństwem: niech Pan będzie z nami, a to wystarczy nam za pociechę, gdy będziemy od siebie oddaleni. Niech Pan, nasz Bóg, będzie z nami, tak jak był z naszymi ojcami (Pierwsza Księga Królewska 8:57). Niech nas nie opuszcza. Niech dziś i na zawsze będzie dla nas i naszych dzieci tym, kim był dla tych, którzy żyli przed nami.

Drugą sprawą jest działanie Jego łaski w ich sercach. „Niech będzie z nami” — mówi Salomon — „nie po to, by tylko powiększył nasz kraj i pomnożył nasze bogactwo, lecz by zwrócił nasze serca ku Sobie, tak abyśmy chodzili Jego drogami i przestrzegali Jego przykazań” (Pierwsza Księga Królewska 8:58). Błogosławieństwa duchowe są najlepszymi błogosławieństwami i powinniśmy gorliwie o nie zabiegać. Nasze serca z natury odwracają się od obowiązków i oddalają od Boga. To Jego łaska je zwraca ku Niemu i o tę łaskę trzeba prosić w modlitwie.

Trzecią sprawą jest odpowiedź na modlitwę, którą Salomon właśnie zaniósł do Boga: „Niech moje słowa będą blisko Pana, naszego Boga, dniem i nocą” (Pierwsza Księga Królewska 8:59). Niech każda modlitwa zanoszona w tym miejscu spotka się z łaskawą odpowiedzią — wtedy będzie to trwała odpowiedź na tę modlitwę. To, o co Salomon prosi w odniesieniu do swojej modlitwy, nadal spełnia się dzięki wstawiennictwu Chrystusa, którego modlitwa Salomona była zapowiedzią. Potężne i skuteczne wstawiennictwo Chrystusa trwa przed Panem, naszym Bogiem, dniem i nocą. Nasz wielki Orędownik nieustannie czuwa nad tą sprawą. Możemy polegać na Nim, że będzie bronił naszej sprawy przed oskarżycielem, który dniem i nocą wnosi oskarżenia (Apokalipsa św. Jana 12:10). Będzie też orędował za swoim ludem, Izraelem, w każdej chwili i każdej potrzebie, dając nam właściwe słowo na każdy kolejny dzień. Od Niego otrzymujemy łaskę wystarczającą, odpowiednią i daną we właściwym czasie na każdą potrzebę.

Czwartą sprawą jest oddawanie czci Bogu przez rozszerzanie Jego królestwa wśród ludzi. Niech Izrael będzie błogosławiony i otoczony przychylnością, ale nie po to, by wszystkie narody mu podlegały — Salomon uważa, że jego królestwo jest już dość wielkie — lecz by wszyscy ludzie poznali, że Pan jest Bogiem i nie ma innego, oraz przyszli oddać Mu cześć (Pierwsza Księga Królewska 8:60). Tymi słowami kończą się modlitwy Salomona, podobnie jak modlitwy jego ojca, Dawida, syna Jessego (Księga Psalmów 72:19; Księga Psalmów 72:20): niech cała ziemia będzie pełna Jego chwały. Nie możemy zakończyć modlitwy lepszym podsumowaniem: Ojcze, uwielbij swoje imię.

Po trzecie, Salomon uroczyście napomina lud, by wytrwał w służbie Bogu i się od Niego nie odwracał. Najpierw przemówił do Boga w ich sprawie, a teraz przemawia do nich w imieniu Boga. Pełną korzyść z jego modlitw odniosą tylko ci, których jego nauczanie uczyniło lepszymi. Ostatnie napomnienie brzmi: „Niech wasze serca będą całkowicie oddane Panu, naszemu Bogu” (Pierwsza Księga Królewska 8:61). Niech wasze posłuszeństwo będzie pełne, bez podzielonego serca, szczere i pozbawione udawania, wytrwałe i niezmienne. Taka jest doskonałość ewangeliczna.