1 Księga Królewska 7:48 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw opisano wykonanie złotych przedmiotów dla świątyni. Wygląda na to, że zrobiono je na końcu, ponieważ wraz z nimi ukończono prace przy domu Bożym. Wszystkie przedmioty we wnętrzu były złote i nowe, z wyjątkiem Arki, jej przebłagalni i cherubów. Dawne przedmioty albo przetopiono, albo odłożono: złoty ołtarz, stół, świecznik oraz wszystkie ich części.

Ołtarz kadzenia pozostał jeden, ponieważ Chrystus i Jego wstawiennictwo stanowią jedność. Salomon wykonał jednak dziesięć złotych stołów (Druga Księga Kronik 4:8). Wspomniano tu tylko jeden stół, na którym leżały chleby pokładne (Pierwsza Księga Królewska 7:48). Można przypuszczać, że był większy od pozostałych, które stały obok niego niczym stoliki pomocnicze. Salomon wykonał też dziesięć złotych świeczników (Pierwsza Księga Królewska 7:49), co wskazywało na znacznie obfitszy pokarm duchowy i światło z nieba, jakie daje Ewangelia w porównaniu z tym, co mogło zapewnić Prawo Mojżeszowe.

Nawet zawiasy drzwi wykonano ze złota (Pierwsza Księga Królewska 7:50), aby wszystko było równie okazałe i świadczyło o hojności Salomona. Niektórzy sądzą, że świątynię Bożą urządzono tak wspaniale, by powstrzymać lud od oddawania czci bożkom, ponieważ żadna świątynia bożków nie była równie bogata i piękna. Skutek pokazał jednak, jak niewiele to pomogło.

Następnie przyniesiono dary poświęcone Bogu, które Dawid odłożył na ten cel (Pierwsza Księga Królewska 7:51). To, czego nie wykorzystano do budowy świątyni ani do jej wyposażenia, złożono w skarbcu, by służyło do napraw, zaspokajania nieprzewidzianych potrzeb i pokrywania stałych kosztów służby w świątyni. Dzieci nigdy nie powinny odbierać ani przywłaszczać sobie tego, co ich rodzice poświęcili Bogu. Powinny raczej z radością przeznaczać na kult i działalność dobroczynną to, co zostało na ten cel odłożone, aby wraz ze swoim majątkiem otrzymać Boże błogosławieństwo.