1 Księga Królewska 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Żaden król nie miał takiego talentu ani zdolności do budowania jak Salomon, a on dobrze je wykorzystał. Najpierw zajął się świątynią, budując dla Boga, a dopiero potem wznosił inne budowle, które zapewniały mu wygodę. Najpewniejszą drogą do trwałego dobrobytu jest stawianie Boga na pierwszym miejscu od początku (Ewangelia Mateusza 6:33).

Zbudował dom dla siebie (Pierwsza Księga Królewska 7:1), w którym mieszkał (Pierwsza Księga Królewska 7:8). Jego ojciec zbudował okazały dom, ale nie było nic złego w tym, że Salomon postawił jeszcze wspanialszy, odpowiedni do bogactwa, którym obdarzył go Bóg. Wiele wygód w życiu zależy od tego, czy ma się przyjemny dom. Budowę tego domu prowadził przez trzynaście lat, podczas gdy świątynię ukończył w nieco ponad siedem lat. Nie znaczy to, że staranniej pracował nad własnym domem. Był po prostu mniej gorliwy i mniej skupiony na jego budowie niż na wznoszeniu domu Boga. Nie spieszył się z ukończeniem pałacu, za to niecierpliwie czekał, aż świątynia będzie gotowa i będzie można z niej korzystać. My również powinniśmy stawiać cześć Boga ponad własną wygodę i przyjemności.

Zbudował także dom lasu Libanu (Pierwsza Księga Królewska 7:2). Niektórzy sądzą, że był to wiejski dom wypoczynkowy w pobliżu Jerozolimy, nazwany tak ze względu na przyjemne otoczenie i rosnące wokół drzewa. Bardziej prawdopodobne wydaje mi się, że był to dom w samym Libanie, do którego Salomon mógł często i wygodnie podróżować mimo znacznej odległości od Jerozolimy. Miał wiele rydwanów i koni, a miasta rydwanów rozsiane po kraju służyły mu za punkty postoju. Nie wydaje się, by tron Salomona znajdował się w domu lasu Libanu (Pierwsza Księga Królewska 7:7). Właśnie tam, niczym w składzie, mogły być przechowywane jego tarcze. Pismo wspomina o budowlach Salomona nie tylko w Jerozolimie, lecz także w Libanie (Pierwsza Księga Królewska 9:19). Wieża Libanu, zwrócona ku Damaszkowi (Pieśń nad Pieśniami 7:4), prawdopodobnie była częścią tego domu.

Szczegółowy opis tego domu podano dlatego, że znajdował się w Libanie, słynącym z cedrów. Z cedru wykonano więc wszystkie kolumny, belki i dach (Pierwsza Księga Królewska 7:2–3). Dom miał zapewniać szeroki widok, dlatego po każdej stronie znajdowały się trzy rzędy okien, naprzeciw siebie, a może — jak można rozumieć ten opis — jedno okno naprzeciw drugiego (Pierwsza Księga Królewska 7:4–5). Ci, którzy muszą mieszkać na wsi, mogą czerpać stąd pociechę: niektórzy z najpotężniejszych władców znajdowali najszczęśliwsze chwile w wiejskich domach wypoczynkowych.

Przed jednym ze swoich domów, w Jerozolimie albo w Libanie, zbudował także portyk z kolumnami, który cieszył się wielką sławą (Pierwsza Księga Królewska 7:6). Być może służył jako miejsce handlu, wartownia lub poczekalnia dla służby, a może miał po prostu świadczyć o przepychu i potędze. Salomon wspomina, że Mądrość zbudowała swój dom i wyciosała siedem kolumn (Księga Przysłów 9:1), by dać schronienie tym, którzy — jak czytamy — codziennie czuwają u jej bram i czekają u jej drzwi.

W swoim domu w Jerozolimie zbudował wielką salę, czyli portyk sądowy, gdzie ustawiono tron, niczym królewski sąd, aby rozpatrywać sprawy. Ludzie przynosili tam swoje spory, a całe wnętrze wyłożono cedrem od podłogi aż po sufit (Pierwsza Księga Królewska 7:7). Zbudował też drugi dziedziniec wewnątrz portyku, bliżej swojej rezydencji, w tym samym stylu, aby mogli się tam przechadzać jego słudzy (Pierwsza Księga Królewska 7:8).

Zbudował również dom dla swojej żony, w którym prowadziła własny dwór (Pierwsza Księga Królewska 7:8). Opisano go jako podobny do portyku, ponieważ — podobnie jak on — był zbudowany z cedru, choć miał inny kształt. Prawdopodobnie znajdował się niedaleko pałacu Salomona. Gdyby był położony tak blisko, jak powinien, Salomon być może nie pojąłby tylu żon.

Dokładnie opisano wielki przepych wszystkich tych budowli (Pierwsza Księga Królewska 7:9 i następne wersety). Użyte materiały były najlepsze w swoim rodzaju. Kamienie fundamentowe były kosztowne ze względu na rozmiar: miały około 3,7–4,6 m długości, a może nawet więcej (Pierwsza Księga Królewska 7:10). Kamienie użyte do budowy były kosztowne także ze względu na nakład pracy: ciosano je, piłowano i starannie obrabiano z każdej strony (Pierwsza Księga Królewska 7:9, 11). Dziedziniec pałacu Salomona przypominał dziedziniec świątyni (Pierwsza Księga Królewska 7:12; por. Pierwsza Księga Królewska 6:36). Tak bardzo podobał mu się układ dziedzińców Boga, że wzorując się na nim, urządził własny dziedziniec.