1 Księga Królewska 7:13 – znaczenie i zastosowanie

Oto opis prac z brązu przeznaczonych do świątyni. W samej świątyni nie użyto żelaza, chociaż Dawid wcześniej przygotował je na przedmioty z żelaza (1 Księga Kronik 29:2). Nie wiemy dokładnie, jakie to były przedmioty, ale wiele wyrobów z brązu opisano tutaj szczegółowo, a o pozostałych tylko wspomniano.

Rzemieślnikiem, któremu Salomon powierzył kierowanie tymi pracami, był Chiram, zwany też Churamem (2 Księga Kronik 4:11). Ze strony matki był Izraelitą z pokolenia Neftalego, a jego ojciec pochodził z Tyru, fenickiego miasta (1 Księga Królewska 7:14). Jeśli łączył tyryjskie umiejętności z izraelską miłością do domu Bożego, dobrze przygotowywało go to do tego zadania. Przy budowie przybytku wykorzystano bogactwa Egiptu, a przy budowie świątyni — umiejętności Tyru. Bóg często posługuje się zwyczajnymi zdolnościami ludzi, aby realizować swoje zamierzenia.

Użyto najlepszego dostępnego brązu. Wszystkie naczynia z brązu wykonano z jasnego, dobrej jakości brązu — najmocniejszego i najlepszego, jaki można było zdobyć (1 Księga Królewska 7:45). Bogu, który jest najlepszy, należy służyć tym, co najlepsze. Widać to w całej tej pracy, wykonanej starannie i z wielką dbałością o jakość.

Wyroby z brązu odlewano na równinie nad Jordanem. Tamtejsza ziemia była zwięzła i gliniasta, dzięki czemu nadawała się do formowania odlewniczych form z brązu (1 Księga Królewska 7:46). Salomon nie chciał, by tę brudną i dymiącą pracę wykonywano w Jerozolimie ani w jej pobliżu. Takie praktyczne rozwiązanie pomagało też utrzymać teren świątyni w czystości i przygotować go do oddawania czci Bogu.

Naczyń było tak wiele, że ich nie liczono. Sformułowanie z 1 Księgi Królewskiej 7:47 może oznaczać, że nie tylko ich nie ważono, lecz także nie zliczano, ponieważ przy takiej liczbie liczenie nie miałoby końca. Nie sprawdzano też ilości brązu przekazywanego rzemieślnikom. Nie świadczy to o niedbałości, lecz o uczciwości i wielkiej obfitości materiału. Salomon zasługuje na uznanie za to, że zapewnił go tak dużo.

Następnie opisano kilka elementów wykonanych z brązu. Pierwszymi były dwa brązowe filary ustawione w portyku świątyni (1 Księga Królewska 7:21), między świątynią a dziedzińcem kapłańskim. Nie wiadomo na pewno, czy stały pod dachem portyku, czy na otwartej przestrzeni. Nie podtrzymywały bram ani nie dźwigały ciężaru budynku. Pełniły wyłącznie funkcję ozdobną i symboliczną.

Były to piękne przedmioty, starannie zdobione motywami szachownicy, łańcuchów, sieci, lilii i rzędami granatów, a wszystko wykonano z lśniącego brązu. Ich kształt i proporcje świadczyły o kunszcie rzemieślników i cieszyły oko. Znaczenie miały także ich imiona: Jakin oznacza „On umocni”, a Boaz — „W nim jest moc” (1 Księga Królewska 7:21).

Niektórzy uważają, że filary przypominały o słupie obłoku i słupie ognia, które prowadziły Izraelitów przez pustynię. Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że miały przypominać kapłanom i czcicielom Boga, którzy przychodzili do Jego domu, iż w oddawaniu czci należy polegać wyłącznie na Bogu, a nie na własnych siłach. Gdy nasze serca błądzą, wiara powinna szukać pomocy w niebie. Jakin przypomina: „Bóg umocni to chwiejące się serce”. Dobrze jest, gdy serce zostaje umocnione przez łaskę.

Filary przypominały Izraelitom również, że Bóg umocni i utrwali swoją świątynię pośród nich, jeśli pozostaną Mu wierni. Jeśli będą trwać blisko Boga i wiernie wypełniać swoje obowiązki, zachowają przywileje i godność. Obietnica pozostanie w mocy. Bóg umocni też swój Kościół, głoszący Ewangelię, i bramy piekielne nigdy go nie przemogą. Kiedy jednak świątynia została później zburzona, szczególnie odnotowano zniszczenie tych filarów (2 Księga Królewska 25:13, 2 Księga Królewska 25:17). Były znakami trwałości, ale nie mogły ochronić ludu, który porzucił Boga.

Kolejnym elementem było morze z brązu — ogromna misa o średnicy ponad 4,5 metra, mieszcząca ponad 500 beczek wody. Kapłani używali jej przede wszystkim do obmywania siebie i ofiar, a także do utrzymywania dziedzińców świątyni w czystości (1 Księga Królewska 7:23). Misa spoczywała wysoko na dwunastu brązowych wołach, więc aby zaczerpnąć z niej wody, trzeba było albo wejść po stopniach, albo skorzystać z kraników u dołu. Napełniali ją prawdopodobnie Gibeonici, zwani też Netinimami, czyli słudzy świątynni wyznaczeni do dostarczania wody dla domu Bożego.

Niektórzy uważają, że Salomon kazał sporządzić woły podtrzymujące tę wielką misę, aby w ten sposób zganić Izraelitów za kult złotego cielca. W takim wypadku przesłanie byłoby takie, że te figury nie są godne czci, lecz mogą jedynie służyć jako podpory. Nie powstrzymało to jednak Jerozolimy przed późniejszym wznoszeniem cielców jako fałszywych bogów. Na dziedzińcu przybytku znajdowała się tylko jedna brązowa misa do obmywań, natomiast na dziedzińcu świątyni było morze z brązu. Pokazuje to pełniejsze oczyszczenie, które przynosi Ewangelia Chrystusa w porównaniu z Prawem Mojżeszowym. Prawo miało misę, a tutaj jest morze — otwarte źródło (Księga Zachariasza 13:1).

Było też dziesięć brązowych podstaw, na których umieszczono dziesięć mis do obmywań. Umieszczone na nich misy zawierały wodę potrzebną do służby w świątyni, ponieważ morze z brązu nie mogło jednocześnie zaopatrzyć wszystkich. Podstawy opisano szczegółowo: były bogato zdobione i osadzone na kołach, by można było przesuwać misy w razie potrzeby (1 Księga Królewska 7:27, 1 Księga Królewska 7:39). Zwykle stały w dwóch rzędach, po pięć z każdej strony dziedzińca. Każda misa mieściła czterdzieści batów, czyli około dziesięciu beczek wody (1 Księga Królewska 7:38). Ci, którzy noszą naczynia Pana, powinni być bardzo czyści. W sensie duchowym kapłani i ofiary muszą zostać obmyci krwią Chrystusa oraz przez nowe narodzenie. Potrzebujemy częstego obmywania, bo wciąż ulegamy skażeniu. Bóg zapewnił wszystko, co potrzebne do pełnego oczyszczenia. Jeśli więc pozostajemy na zawsze nieczyści, odpowiedzialność za to spoczywa na nas.

Oprócz tych przedmiotów wykonano wiele brązowych kotłów do gotowania mięsa z ofiar wspólnotowych, które kapłani i czciciele Boga spożywali przed Panem (zob. 1 Księga Samuela 2:14). Były też łopaty do usuwania popiołu z ołtarza. Niektórzy sądzą, że chodzi o haki do wyjmowania mięsa z kotła. Wykonano również brązowe misy do zbierania krwi z ofiar. Należały one do wyposażenia używanego przy brązowym ołtarzu (Księga Wyjścia 38:3).

Podczas tych prac wykonano wiele takich elementów, aby zapas był pod ręką, gdy pierwsze z nich się zużyją i zniszczeją. W ten sposób Salomon, mając odpowiednie środki, zadbał o przyszłe pokolenia.