1 Księga Królewska 6:15 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu szczegółowy opis budowy świątyni.

Świątynię wyłożono deskami cedrowymi (Pierwsza Księga Królewska 6:15). Cedr był trwały, mocny i przyjemnie pachniał. Ściany ozdobiono misternie rzeźbionymi guzami, prawdopodobnie przypominającymi kształtem jajka lub jabłka, oraz kwiatami, zgodnie z ówczesnym zwyczajem (Pierwsza Księga Królewska 6:18).

Świątynię pokryto także złotem. Nie chodziło o lekkie pozłocenie: złotem wyłożono całe jej wnętrze, łącznie z podłogą (Pierwsza Księga Królewska 6:22; Pierwsza Księga Królewska 6:30). Nawet miejsce najświętsze wyłożono czystym złotem (Pierwsza Księga Królewska 6:21). Salomon nie szczędził kosztów, by świątynia była bogata i wspaniała pod każdym względem. Złota podłoga przystawała żywej świątyni, a jego tak wielka ilość sprawiała, że traciło na wartości.

Miejscem wyroczni, czyli miejscem, z którego przemawiano, było miejsce najświętsze. To tam Bóg przemawiał do Mojżesza i prawdopodobnie także do arcykapłana, gdy ten zwracał się do Niego za pomocą pektorału sądu. Właśnie tam umieszczono Arkę Przymierza (Pierwsza Księga Królewska 6:19). Salomon stworzył wszystko od nowa i uczynił jeszcze wspanialszym niż wcześniej, z wyjątkiem samej Arki. Pozostała ona tą samą Arką, którą sporządził Mojżesz, wraz z przebłagalnią i cherubami. Była znakiem obecności Boga, a ta obecność pozostaje niezmienna pośród Jego ludu, czy gromadzi się on w namiocie, czy w świątyni.

Ważną częścią wystroju były także cheruby. Oprócz cherubów nad przebłagalnią przykrywającą Arkę Salomon ustawił w miejscu najświętszym dwa bardzo duże cheruby, być może mające postać młodzieńców. Ich skrzydła wykonano z drewna oliwnego i pokryto złotem (Pierwsza Księga Królewska 6:23 i następne). Wewnętrzne pomieszczenie było znacznie większe niż to w przybytku, dlatego Arka mogła wydawać się w nim mała, a nieozdobiona ściana wyglądałaby skromnie. Salomon wyrzeźbił więc cheruby także na wszystkich ścianach świątyni (Pierwsza Księga Królewska 6:29). Poganie ustawiali wizerunki swoich bogów i oddawali im cześć, lecz te postacie miały przedstawiać sługi i dworzan Boga Izraela, świętych aniołów. Nie należało ich czcić. Miały ukazywać wielkość jedynego prawdziwego Boga.

Ozdobiono również drzwi. Składane drzwi prowadzące do miejsca wyroczni zajmowały jedną piątą ściany (Pierwsza Księga Królewska 6:31), a drzwi prowadzące do świątyni — jedną czwartą jej szerokości (Pierwsza Księga Królewska 6:33). Oba zestawy drzwi zdobiły wyrzeźbione cheruby (Pierwsza Księga Królewska 6:32; Pierwsza Księga Królewska 6:35).

Na wewnętrznym dziedzińcu znajdował się ołtarz z brązu, przy którym służyli kapłani. Wewnętrzny dziedziniec oddzielał od dziedzińca ludu niski mur z trzech warstw ciosanych kamieni, zwieńczony drewnianym gzymsem cedrowym (Pierwsza Księga Królewska 6:36). Dzięki temu ludzie mogli widzieć, co się dzieje, i słyszeć, co mówią do nich kapłani. Nawet w ramach tamtego przymierza lud nie pozostawał całkowicie w niewiedzy ani nie był zupełnie odsunięty na bok.

Budowa trwała siedem i pół roku — od położenia fundamentów do ukończenia świątyni (Pierwsza Księga Królewska 6:38). Jak na tak duży i piękny budynek, składający się z wielu potrzebnych pomieszczeń i elementów, był to krótki czas. Salomon gorliwie prowadził prace, miał wystarczające środki, nie rozpraszały go inne zajęcia i dysponował licznymi pracownikami. Ukończył świątynię, zadbał o jej wyposażenie i przygotował ją do wszystkich wyznaczonych zadań. Nie tylko wzniósł budynek, ale też przygotował służbę, do której miał on służyć.

Zastanówmy się teraz, na co wskazywała ta świątynia.

Chrystus jest prawdziwą świątynią. Sam mówił o świątyni swojego ciała (Ewangelia Jana 2:21). Bóg przygotował dla Niego ciało (List do Hebrajczyków 10:5). W Nim spotyka się cały duchowy Izrael Boży, a przez Niego możemy śmiało zbliżać się do Boga. Wszyscy aniołowie Boży, te błogosławione cheruby, są powołani, by oddawać Mu cześć.

Każdy wierzący jest także żywą świątynią, bo mieszka w nim Duch Boży (Pierwszy List do Koryntian 3:16). Również ciało jest taką świątynią ze względu na jedność z duszą (Pierwszy List do Koryntian 6:19). Bóg nie tylko wspaniale nas stworzył, lecz jeszcze wspanialej odnowił swoją łaską. Ta żywa świątynia jest budowana na Chrystusie, który jest jej fundamentem, i zostanie ukończona we właściwym czasie.

Kościół ewangelii jest świątynią duchową. Wzrasta, stając się w Panu świętą świątynią (List do Efezjan 2:21), ubogaconą i ozdobioną darami oraz łaskami Ducha, tak jak świątynia Salomona była ozdobiona złotem i drogocennymi kamieniami. Przybytek zbudowali sami Żydzi, lecz przy budowie świątyni dołączyli do nich poganie. Także przybysze i cudzoziemcy zostają wspólnie wzniesieni jako mieszkanie Boga (List do Efezjan 2:19; List do Efezjan 2:22). Świątynia miała miejsce święte i najświętsze, a jej dziedzińce — zewnętrzny i wewnętrzny. Podobnie istnieje Kościół widzialny i niewidzialny. Drzwi do świątyni były szersze niż drzwi do miejsca wyroczni. Wielu składa zewnętrzne wyznanie wiary, lecz nie dochodzi do zbawienia. Ta świątynia stoi mocno na skale i nie zostanie rozebrana, jak stało się z przybytkiem. Jej budowa wymagała czasu, ale w końcu została ukończona. Kiedyś kamień wieńczący budowlę Kościoła ewangelii zostanie przyniesiony wśród okrzyków. Smutne jest, gdy budowaniu Kościoła Chrystusa towarzyszy zgrzyt. Aniołowie są duchami służebnymi: otaczają Kościół i służą wszystkim jego członkom.

Niebo jest świątynią wieczną. Tam Kościół zostanie umocniony i nie będzie już przenosił się z miejsca na miejsce. Ulice nowego Jeruzalem, nawiązujące do podłogi świątyni, mają być z czystego złota (Apokalipsa św. Jana 21:21). Cheruby nieustannie służą tam tronowi chwały. Świątynię cechowały ład i harmonia, a niebo jest doskonałym pięknem i pokojem. W świątyni Salomona nie było słychać odgłosu siekier ani młotów. W niebie wszystko jest spokojne i ciche. Wszyscy, którzy mają stać się kamieniami tej budowli, muszą już teraz, w czasie próby i przygotowania, zostać ukształtowani i dopasowani przez Bożą łaskę, aby byli gotowi na swoje miejsce.