1 Księga Królewska 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Świątynia jest tu nazwana domem Pana (1 Księga Królewska 6:1) z dwóch powodów. Po pierwsze, sam Pan ją zaprojektował i wyznaczył jej plan. Jej prawdziwym architektem była nieskończona mądrość Boga, który przez Ducha przekazał wzór Dawidowi nie tylko ustnie, lecz także na piśmie, dla większej pewności i dokładności (1 Księga Kronik 28:11–12), podobnie jak wcześniej dał Mojżeszowi pisemny plan przybytku.

Po drugie, świątynia została poświęcona Panu i oddana na Jego chwałę, by służyć Jego dziełu. Żaden inny dom nie służył temu celowi w taki sposób, ponieważ Pan objawiał w nim swoją chwałę szczególnie, stosownie do tamtego czasu i przymierza. Gdy Bóg dał Izraelowi przepisy dotyczące zewnętrznych obrzędów, dał mu też ziemską świątynię, ziemskie miejsce święte (List do Hebrajczyków 9:1, 9:10). To nadawało świątyni piękno świętości. Była domem Pana, a to znaczyło więcej niż cały jej przepych.

Podano także dokładnie, kiedy rozpoczęto budowę świątyni. Nastąpiło to 480 lat po wyjściu Izraelitów z Egiptu. Jeśli policzymy czterdzieści lat Mojżesza, siedemnaście lat Jozuego, 299 lat sędziów, czterdzieści lat Helego, czterdzieści lat Samuela i Saula, czterdzieści lat Dawida oraz cztery lata panowania Salomona przed rozpoczęciem prac, otrzymamy 480 lat. Tyle czasu upłynęło od powstania tego świętego narodu do budowy tego świętego domu, który Nebukadnesar spalił przed upływem 430 lat od jego wzniesienia.

Tak długie oczekiwanie wynikało z tego, że Izraelici przez swoje grzechy okazali się niegodni takiego zaszczytu. Pokazywało też, że Bóg nie przywiązuje wielkiej wagi do zewnętrznego przepychu w oddawaniu Mu czci. Nie spieszył się z budową świątyni. Namiot Dawida, schludny i praktyczny, choć bez przepychu i bogactwa, a o ile wiadomo, nigdy uroczyście niepoświęcony, również nazywany jest domem Pana (2 Księga Samuela 12:20) i służył równie dobrze jak świątynia Salomona. Gdy jednak Bóg obdarzył Salomona wielkim bogactwem, wzbudził w nim pragnienie, by przeznaczyć je na ten cel, i łaskawie przyjął ten dar, zwłaszcza że świątynia miała zapowiadać lepsze rzeczy, które miały nadejść (List do Hebrajczyków 9:9).

Budowę świątyni rozpoczęto w czwartym roku panowania Salomona. Pierwsze trzy lata poświęcono na uporządkowanie spraw królestwa, aby zamieszanie nie przeszkodziło w pracy. Czas spędzony na porządkowaniu swoich spraw i uwalnianiu się od rozproszeń nie jest stracony, jeśli przygotowuje nas do służby Bogu.

W tym czasie Salomon nadal uzupełniał zapasy przygotowane przez jego ojca (1 Księga Kronik 22:14). Ciosał kamień, obrabiał drewno i przygotowywał wszystko, co było potrzebne. Nie należy więc go obwiniać za tak długie oczekiwanie. Prawdziwie służymy Bogu, gdy przygotowujemy się do Jego służby i czynimy się gotowymi do jej pełnienia.

Materiały dostarczano już przygotowane do miejsca, w którym miały się znaleźć (1 Księga Królewska 6:7). Były gotowe do tego stopnia, że podczas budowy nie było słychać w świątyni ani młota, ani siekiery. Salomon słusznie nauczał, że pracę należy najpierw przygotować w polu, a potem budować (Księga Przysłów 24:27). Tutaj przygotowania były wyjątkowo dokładne i staranne. Gdy elementy łączono, niczego nie brakowało i niczego nie trzeba było poprawiać.

Miała to być świątynia Boga pokoju, dlatego nie powinno tam być słychać żelaznych narzędzi. Cisza i spokój sprzyjają oddawaniu czci Bogu. Jego dzieło należy wykonywać jak najstaranniej i bez niepotrzebnego hałasu. Świątynię zburzono siekierami i młotami, a burzący ją ludzie ryczeli pośród zgromadzenia (Księga Psalmów 74:4, 74:6), ale zbudowano ją w ciszy. Hałas i przemoc często przeszkadzają w dziele Boga, nigdy mu zaś nie pomagają.

Podano również wymiary świątyni, zachowujące właściwe proporcje (1 Księga Królewska 6:2–3). Niektórzy sądzą, że jej długość i szerokość były dokładnie dwukrotnie większe niż wymiary przybytku. Gdy Izraelitów było już więcej, potrzebowali większego miejsca oddawania czci Bogu (Księga Izajasza 54:1–2). Byli też bogatsi, więc mogli pozwolić sobie na jego powiększenie. Ci, którym Bóg wiele daje, powinni wiele przeznaczać na Jego służbę.

Wspomniano także o oknach (1 Księga Królewska 6:4). Były szerokie od wewnątrz, a wąskie od zewnątrz. Nasze duchowe spojrzenie powinno być podobne: na siebie patrzmy uważniej niż na innych, wnikliwie badając własne serce i z większą powściągliwością oceniając braci i siostry. Wąskie okna ukazywały również ciemność dawnego przymierza w porównaniu ze światłem Ewangelii.

Opisano też pomieszczenia (1 Księga Królewska 6:5–6). Były to pokoje po bokach świątyni, służące między innymi jako składy. Starannie przechowywano w nich święte naczynia i przedmioty. Kapłani ubierali się tam do służby i przebierali po jej zakończeniu, pozostawiając w tych pomieszczeniach szaty, które nosili podczas posługi. W niektórych pokojach prawdopodobnie spożywali również święte pokarmy. Salomon nie troszczył się o wspaniałość budowli tak bardzo, by zaniedbać praktyczne potrzeby związane z jej funkcjonowaniem, dzięki czemu wszystko mogło odbywać się właściwie i w należytym porządku.

Zadbano także o to, by belki nie były osadzone w ścianach w sposób, który mógłby je osłabić (1 Księga Królewska 6:6). Nie wolno osłabiać Kościoła pod pretekstem upiększania go ani czynienia go wygodniejszym.