1 Księga Królewska 4:20 – znaczenie i zastosowanie

Takiego królestwa i takiego dworu, jakie opisano tutaj, nie miał żaden władca poza Salomonem. Po pierwsze, jego królestwo było niezwykłe. Korona Izraela nigdy nie lśniła tak wspaniale jak za panowania Salomona, ani za czasów Dawida, ani za rządów któregokolwiek późniejszego króla. Królestwo Salomona stało się również wyrazistym obrazem królestwa Mesjasza, a opis jego panowania odpowiada obietnicom zawartym w Psalmie 72, napisanym dla Salomona, ale wskazującym także na Chrystusa.

Władane przez Salomona ziemie były rozległe, a wiele narodów podlegało jego władzy. Spełniała się w ten sposób zapowiedź, że będzie panował od morza do morza (Księga Psalmów 72:8–11). Salomon rządził nie tylko całym Izraelem, który dobrowolnie uznał jego władzę, lecz także sąsiednimi królestwami, podbitymi siłą. Wszyscy władcy od Eufratu na północnym wschodzie po granice Egiptu na południowym zachodzie okazywali mu szacunek, przynosili dary i przyczyniali się do wzrostu jego bogactwa (Pierwsza Księga Królewska 4:21). Dawid podporządkował te ludy Izraelowi dzięki swoim wojnom, a Salomon, dzięki wielkiej mądrości, sprawił, że jego panowanie wydawało się słuszne i właściwe. Słusznie przecież człowiek nierozumny służy mądremu.

W zamian za przynoszone dary Salomon udzielał nauki. Wciąż dzielił się wiedzą, i to nie tylko z własnym ludem, lecz także z ludźmi z innych narodów. Mądrość jest cenniejsza niż złoto. Salomon zaznawał pokoju ze wszystkich stron (Pierwsza Księga Królewska 4:24). Żaden z podległych mu narodów nie próbował zrzucić jego władzy ani zakłócić spokoju. Przeciwnie, ludy te zdawały się z radością żyć pod jego opieką. Królestwo Salomona zapowiadało w ten sposób królestwo Mesjasza, bo Bóg obiecał, że Mesjasz otrzyma narody w dziedzictwo, a władcy będą oddawać Mu cześć (Księga Izajasza 49:6–7; Księga Izajasza 53:12).

Salomon miał licznych poddanych, którzy żyli w radości. Judyci i Izraelici byli bardzo liczni, a żyzna ziemia mogła ich wszystkich wyżywić (Pierwsza Księga Królewska 4:20). Było ich tyle, co piasku nad brzegiem morza. Wypełniła się tu obietnica Boga dana Abrahamowi dotycząca jego potomstwa (Księga Rodzaju 22:17), a także obietnica dotycząca ziemi i jej granic (Księga Rodzaju 15:18). Liczebność ludu była jego siłą i chlubą, przynosiła zaszczyt królowi, napawała wrogów lękiem i sprzyjała bogactwu narodu. Gdy w jakimś miejscu robiło się zbyt tłoczno, ludzie mogli przenosić się na ziemie podległe Salomonowi.

Mieszkali też bezpiecznie, ufając sobie nawzajem i ciesząc się pokojem (Pierwsza Księga Królewska 4:25). Nie podejrzewali króla ani jego urzędników. Nie byli podzieleni i nie obawiali się zagrożenia ze strony wrogów, ani z zewnątrz, ani wewnątrz kraju. Byli szczęśliwi i mieli tego świadomość. Każdy siedział pod własną winoroślą i figowcem. Salomon nie odbierał ludziom ich własności, jak czynili niektórzy królowie, zgodnie z ostrzeżeniem Samuela (Pierwsza Księga Samuela 8:14). Przeciwnie, chronił prawo każdego do korzystania z tego, co do niego należało. Ci, którzy mieli winorośl i figowce, mogli sami cieszyć się ich owocami, a pokój był tak wielki, że pod drzewami czuli się równie bezpiecznie jak za murami miasta. Winorośl często sadzono przy domach (Księga Psalmów 128:3), dlatego ten obraz pasuje również do zwyczajnego życia rodzinnego.

Ludzie cieszyli się tym, co mieli: jedli, pili i radowali się życiem (Pierwsza Księga Królewska 4:20). Salomon nie tylko zastawiał obfity stół dla siebie. Umożliwiał też poddanym, stosownie do ich pozycji, korzystanie z dostatku. Uczył ich, że Bóg obdarza człowieka obfitością po to, by mógł dobrze i z umiarem z niej korzystać, a nie gromadzić ją na zawsze. Nie ma nic lepszego dla człowieka niż spożywać owoce swojej pracy i cieszyć się nimi z wdzięcznym sercem (Księga Koheleta 2:24; Księga Koheleta 9:7). Dawid prowadził lud, za pośrednictwem Psalmów, ku radości wspólnoty z Bogiem. Salomon uczył go teraz z wdzięcznością korzystać z dobrych darów Boga w tym życiu.

To spokojne i dostatnie życie rozciągało się od Dan po Beer-Szebę. Żadna część kraju nie była narażona na poważne niebezpieczeństwo ani niepokoje. Pokój trwał przez cały czas panowania Salomona, bez poważniejszych przerw. Gdziekolwiek się udać, można było zobaczyć oznaki dostatku, pokoju i zadowolenia. Było to również zapowiedzią duchowego pokoju, radości i bezpieczeństwa, jakich zaznają wszyscy prawdziwie wierzący pod panowaniem Pana Jezusa. Królestwo Boże nie polega, jak królestwo Salomona, na jedzeniu i piciu, lecz na czymś o wiele lepszym: na sprawiedliwości, pokoju i radości w Duchu Świętym.

Po drugie, dwór Salomona trudno byłoby porównać z jakimkolwiek innym. O wielkiej liczbie jego sług i nieustannym ruchu w jego domu świadczą codzienne zapasy żywności na królewski stół. Mąki i kaszy wystarczało, by nakarmić tysiące ludzi, a mięsa przygotowywano odpowiednio dużo (Pierwsza Księga Królewska 4:22–23). Były to ogromne ilości wołowiny, jagnięciny, dziczyzny i najlepszego, tłustego mięsa.

Perski król Aswerus urządził kiedyś wielką ucztę, by pokazać bogactwo swojego królestwa (Księga Estery 1:3–4). Większym zaszczytem dla Salomona było jednak to, że przez cały czas utrzymywał obficie zastawiony stół. Nie pełen luksusowych, szkodliwych przysmaków, przed którymi sam przestrzegał (Księga Przysłów 23:3), lecz pożywnego jedzenia dla tych, którzy przychodzili słuchać jego mądrości. Chrystus przewyższył Salomona także pod tym względem: nakarmił tych, których nauczał, i to pięć tysięcy osób za jednym razem, więcej, niż mogło pomieścić królewskie przyjęcie Salomona. W Chrystusie wszyscy wierzący znajdują nieustanną ucztę. Przewyższa On Salomona jeszcze bardziej, bo karmi cały swój lud nie pokarmem, który przemija, lecz chlebem dającym życie wieczne.

Królestwo Salomona zyskiwało siłę i blask dzięki licznym koniom: przygotowano czterdzieści tysięcy stanowisk dla koni rydwanów i dwanaście tysięcy dla koni wierzchowych oraz wojska, a w każdym pokoleniu było około tysiąca jeźdźców, którzy pilnowali porządku (Pierwsza Księga Królewska 4:26). Bóg ostrzegł, że król nie powinien pomnażać liczby koni (Księga Powtórzonego Prawa 17:16). Biorąc jednak pod uwagę rozmiar i bogactwo królestwa Salomona, nie wydaje się, by miał ich więcej niż sąsiednie potęgi. Sami Filistyni wystawili do walki trzydzieści tysięcy rydwanów (Pierwsza Księga Samuela 13:5), a Syryjczycy mieli co najmniej czterdzieści tysięcy jeźdźców (Druga Księga Samuela 10:18). Ci sami urzędnicy, którzy zaopatrywali królewski dom, troszczyli się także o stajnie (Pierwsza Księga Królewska 4:27–28). Każdy znał swoje miejsce, obowiązki i czas ich wykonywania, dzięki czemu ten wielki dwór funkcjonował bez zamieszania. Salomon miał bardzo wysokie dochody, ale też ponosił ogromne wydatki. Być może myślał o sobie, gdy pisał, że człowiek powinien uważać, jak korzysta ze swojego majątku (Księga Koheleta 5:11).

Gdy rośnie majątek, przybywa też ludzi, którzy z niego żyją. Właścicielom przynosi on realną korzyść tylko wtedy, gdy mogą z radością wykorzystywać go do czynienia dobra, a nie jedynie na niego patrzeć.