1 Księga Królewska 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu Salomona zasiadającego na tronie (Pierwsza Księga Królewska 4:1). Został królem nad całym Izraelem, a nie tylko nad dwoma plemionami, jak jego następcy. Naprawdę sprawował władzę królewską, wypełniając obowiązki swojego urzędu dzięki mądrości, którą dał mu Bóg. Godność stanowiska zachowują ci, którzy dbają o związane z nim obowiązki i traktują je poważnie.

Widzimy też najważniejszych urzędników jego dworu, a mądrość Salomona widać w tym, jak ich dobrał. Niektórzy z nich służyli już za czasów Dawida. Sadok i Abjatar byli wtedy kapłanami (Druga Księga Samuela 20:25) i nadal pełnili tę funkcję, choć teraz wyższe stanowisko zajmował Sadok. Jehoszafat był kronikarzem, czyli urzędnikiem prowadzącym królewskie zapisy i strzegącym pieczęci, i nadal sprawował ten urząd. Benajasz zajmował się sprawami wojskowymi już za Dawida i pozostał na tym stanowisku za Salomona. Szisza był pisarzem Dawida, a później Salomonowi służyli jego synowie (Pierwsza Księga Królewska 4:3).

Choć Salomon był mądrym człowiekiem, nie próbował w tej sprawie być mądrzejszy od ojca. Kiedy synowie dziedziczą po ojcu majątek, zaszczyty i władzę, okazują szacunek, zachowując tych samych sług i zaufanych urzędników, jeśli można to zrobić właściwie. Wielu ludzi z dumą postępuje inaczej niż ich dobrzy rodzice. Salomon pokazuje tu, że wdzięczność i rozsądek mogą iść w parze.

Pozostali z tych mężczyzn byli synami kapłanów. Azariasz, syn kapłana Sadoka, pełnił funkcję najwyższego urzędnika państwowego Salomona. Dwóch innych urzędników najwyższej rangi było synami proroka Natana (Pierwsza Księga Królewska 4:5). Powierzając im te stanowiska, Salomon z wdzięcznością okazał szacunek ich dobremu ojcu, którego kochał jako proroka.

Czytamy też o ludziach, którzy zaopatrywali dom Salomona. Mieli dostarczać z różnych części kraju żywność na królewski stół i do spichlerzy (Pierwsza Księga Królewska 4:7), a także do stajni (Pierwsza Księga Królewska 4:27, 4:28). Dzięki temu w domu królewskim nie brakowało zaopatrzenia, a zakupy można było robić na możliwie najkorzystniejszych warunkach. Wielcy ludzie mogą się z tego nauczyć, jak dobrze zarządzać swoim domem: wydawać stosownie do swoich możliwości, a zarazem mądrze go zaopatrywać. O dzielnej kobiecie czytamy, że sprowadza żywność z daleka (Księga Przysłów 31:14), co znaczy, że potrafi dobrze zaopatrzyć swój dom.

Takie rozwiązanie oszczędzało Salomonowi i jego najbliższym współpracownikom wielu trosk. Mogli dzięki temu bardziej skupić się na sprawach królestwa, zamiast rozpraszać uwagę codziennymi zakupami. Przynosiło też pożytek całemu krajowi, bo korzystano z dóbr pochodzących ze wszystkich regionów, a pieniądze krążyły w każdej części królestwa. Rozwijałaby się przedsiębiorczość, a bogactwo rosłoby nawet w plemionach najbardziej oddalonych od dworu. Bóg troszczy się o wszystkie części swojego panowania (Księga Psalmów 103:22), a władcy powinni naśladować tę mądrą troskę.

Mądrze było również podzielić to zadanie między wiele osób. Dzięki temu żaden człowiek nie byłby nadmiernie obciążony ani nie wzbogaciłby się przesadnie dzięki swojemu urzędowi. Salomon miał też zaufanych ludzi w każdym okręgu, gotowych w razie potrzeby działać w jego interesie. Wymienieni tu urzędnicy odpowiadali za królewskie gospodarstwo, a nie za sprawy wojenne, ponieważ Salomon nie prowadził wojen. Niektórych wymieniono jedynie z określenia rodowego, na przykład Ben-Chura i Ben-Dekara, bo wielcy ludzie często w ten sposób nazywają swoich sług. Przy kilku podano również imiona.

Dwaj z tych urzędników poślubili córki Salomona: Ben-Abinadab (Pierwsza Księga Królewska 4:11) i Achimaas (Pierwsza Księga Królewska 4:15). Nie było to dla nich ujmą, ponieważ małżeństwa te wiązały ich z pożyteczną służbą. Lepiej było, by poślubili urzędników z dworu ojca, Izraelitów, niż obcych książąt, którzy nie należeli do przymierza obietnicy. Syn Gebera sprawował urząd w Ramot-Gilead, a sam Geber działał w regionie Sichona i Oga, obejmującym Ramot-Gilead i Machanaim (Pierwsza Księga Królewska 4:14, 4:19). Dlatego nazwano go jedynym urzędnikiem w tej krainie: dwaj pozostali urzędnicy podlegali mu i służyli pod jego zwierzchnictwem.