1 Księga Królewska 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu zarówno to, co w Salomonie było dobre, jak i to, co budzi wątpliwości.

Wiele było w nim niewątpliwie dobrego i za to należy go chwalić oraz brać z niego przykład. Kochał Pana (Pierwsza Księga Królewska 3:3). Bóg już wcześniej okazał Salomonowi miłość, nadając mu imię Jedidiasz, czyli „umiłowany przez Pana” (Druga Księga Samuela 12:24). Salomon odwzajemniał teraz tę miłość. Był mądry i bogaty, lecz najlepsze, co można o nim powiedzieć, mówi się także o wszystkich należących do Boga, nawet o najuboższych: kochał Pana.

Wszyscy, którzy kochają Boga, kochają też oddawać Mu cześć. Chcą Go słuchać, rozmawiać z Nim i cieszyć się bliskością z Nim. Salomon postępował również zgodnie z nakazami Dawida, swojego ojca. Mogło chodzić o polecenia, które Dawid przekazał mu pod koniec życia (Pierwsza Księga Królewska 2:2; Pierwsza Księga Królewska 2:3; Pierwsza Księga Kronik 28:9; Pierwsza Księga Kronik 28:10) albo o drogi Boże, którymi sam Dawid podążał. Salomon trzymał się Bożych przepisów i starannie ich przestrzegał. Ci, którzy naprawdę kochają Boga, uznają za swój obowiązek postępować Jego drogami.

Salomon okazywał Bogu także wielką hojność. Składał ofiary z królewską szczodrością, ofiarując tysiąc całopaleń (Pierwsza Księga Królewska 3:4). Gdy Bóg obficie kogoś błogosławi, oczekuje odpowiedniej odpowiedzi. Ci, którzy naprawdę kochają Boga i oddają Mu cześć, nie żałują tego, co kosztuje służba dla Niego. Można by zapytać, czy to nie było marnotrawstwo i czy tych zwierząt nie można było oddać ubogim. Nic jednak nie jest zmarnowane, jeśli zostaje przeznaczone na służbę Bogu.

Może się wydawać zaskakujące, że podczas jednej uroczystości, trwającej nawet siedem dni, można było spalić tak wiele zwierząt na jednym ołtarzu. Ogień na ołtarzu był jednak prawdopodobnie znacznie gorętszy i silniejszy niż zwykły ogień. Obrazuje on dotkliwy sąd Boży spadający na ofiary, dzięki czemu czciciele mogli go uniknąć. Nasz Bóg jest ogniem trawiącym. Biskup Patrick wspomina żydowską tradycję, według której dym z tych ofiar unosił się prosto ku górze w słupie i nie rozchodził na boki, bo inaczej zadusiłby stojących w pobliżu.

W życiu Salomona było też coś, co może budzić zastrzeżenia. Poślubił córkę faraona (Pierwsza Księga Królewska 3:1). Możemy założyć, że przyjęła wiarę, bo w przeciwnym razie to małżeństwo nie byłoby zgodne z prawem. Mimo to nie wydaje się ono mądrym wyborem. Człowiek, który kochał Pana, ze względu na Niego powinien był wybrać żonę spośród ludu Bożego. Takie nierówne małżeństwa między ludem Bożym a niewierzącymi często przynosiły wielką szkodę.

Niektórzy sądzą, że Salomon podjął tę decyzję za radą przyjaciół, a córka faraona naprawdę nawróciła się do Boga. Zwracają uwagę, że bogowie Egiptu nie zostali wymienieni wśród obcych bogów, którzy później sprowadzili na manowce pozostałe żony Salomona (Pierwsza Księga Królewska 11:5; Pierwsza Księga Królewska 11:6). Uważają również, że Pieśń nad Pieśniami i Psalm 45 mogły powstać z myślą o tym małżeństwie, czyniąc z niego obraz duchowego związku Kościoła z Chrystusem, zwłaszcza Kościoła złożonego z pogan.

Wątpliwości budziło także oddawanie czci Bogu na wyżynach, do czego Salomon zachęcał również lud (Pierwsza Księga Królewska 3:2; Pierwsza Księga Królewska 3:3). Abraham budował ołtarze na górach (Księga Rodzaju 12:8; Księga Rodzaju 22:2) i oddawał cześć Bogu w gaju (Księga Rodzaju 21:33). Zwyczaj ten wywodził się od niego i był dopuszczalny, dopóki Prawo Boże nie wyznaczyło jednego miejsca kultu (Księga Powtórzonego Prawa 12:5; Księga Powtórzonego Prawa 12:6). Dawid trzymał się blisko Arki i nie cenił wyżyn, lecz Salomon, choć w innych sprawach przestrzegał nakazów ojca, w tej kwestii nie dorównał mu wiernością.

Jego wielka gorliwość w składaniu ofiar jest oczywista, ale lepsze byłoby posłuszeństwo. Była to praktyka niezgodna z ustanowionym porządkiem. Chociaż świątynia nie była jeszcze zbudowana, istniał już namiot poświęcony imieniu Pana, a Arka powinna być centrum oddawania Mu czci. Tak postanowił Bóg. Wyżyny stanowiły odstępstwo od tego porządku. Bóg jednak łaskawie przymykał oko na ich słabość i przyjmował ich służbę, skoro oddawali cześć tylko Jemu i w pozostałych sprawach trzymali się Jego nakazów. W tym fragmencie czytamy, że Salomon kochał Pana, choć składał kadzidło na wyżynach, dlatego nie powinniśmy być surowsi niż sam Bóg.