1 Księga Królewska 22:41 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment opowiada o Jehoszafacie, królu Judy. Więcej dowiemy się o nim z Drugiej Księgi Kronik, gdzie zobaczymy zarówno jego wielkość, jak i dobroć. Na jego zasługach cieniem kładła się jednak bliska przyjaźń z domem Achaba. Ten sojusz zaszkodził mu na kilka sposobów.

Współpraca z Achabem podczas wojny już wcześniej naraziła go na niebezpieczeństwo, a interes z Ochozjaszem, synem Achaba, nie zakończył się lepiej. Jehoszafat zaproponował, że razem z nim wyśle flotę statków handlowych, które przywiozą złoto z Ofiru, podobnie jak wcześniej statki Salomona (Pierwsza Księga Królewska 22:49). Gdy przygotowywano statki, burza poważnie uszkodziła je w Esjon-Geber. Później prorok wyjaśnił Jehoszafatowi, że była to Boża nagana za zjednoczenie się z niegodziwym Ochozjaszem (Druga Księga Kronik 20:37).

Kiedy więc Ochozjasz ponownie zaproponował wspólny handel, a nawet wysłanie swoich sług na statkach Jehoszafata, ten odmówił: „Jehoszafat nie chciał” (Pierwsza Księga Królewska 22:49). Boże skarcenie, wyjaśnione przez Jego słowo, całkowicie odciągnęło go od tego bezbożnego i nieszczęsnego władcy. Lepiej drogo zapłacić za mądrość, niż jej nie zdobyć. Głupich nazywa się głupcami, ponieważ nie chcą się uczyć, dopóki nie pouczy ich własne doświadczenie, zwłaszcza o niebezpieczeństwie zadawania się z niegodziwymi ludźmi.

Panowanie Jehoszafata nie trwało bardzo długo, ale należało do najlepszych. Rządził przez dwadzieścia pięć lat (Pierwsza Księga Królewska 22:42), w najlepszym okresie życia, od trzydziestego piątego do sześćdziesiątego roku życia. Gdy dodamy szczęśliwe czterdzieści jeden lat panowania jego ojca, zobaczymy, jak długo Juda cieszyła się rozkwitem królestwa i prawdziwą wiarą, mimo bardzo złej sytuacji w Izraelu. Jehoszafat nie panował tak długo jak jego ojciec, ale też nie zakończył rządów haniebnymi porażkami, które naznaczyły ostatnie lata jego ojca (Druga Księga Kronik 16:9; Druga Księga Kronik 16:10; Druga Księga Kronik 16:12). Lepiej, gdy człowiek znany z mądrości i godności umiera, póki jego dobre imię jest jeszcze żywe, niż gdyby miał żyć tak długo, że je przeżyje.

Jego panowanie należało do najlepszych zarówno pod względem pobożności, jak i pomyślności. Czynił to, co słuszne w oczach Boga (Pierwsza Księga Królewska 22:43). Przestrzegał Bożych przykazań, szedł śladami swojego dobrego ojca i pozostał wierny tej drodze. Miał jednak, jak każdy człowiek, pewną słabość: nie usunięto wyżyn, nawet na terenach Judy i Beniamina, choć plemiona te leżały blisko Jerozolimy i mogły bez trudu przynosić tam ofiary i kadzidło.

Stare, złe nawyki trudno wykorzenić, zwłaszcza gdy ludzie widzieli, że praktykowali je także dobrzy władcy. Z wyżyn korzystali Samuel, Salomon i inni, co utrudniało ich usunięcie. Jehoszafat dobrze radził sobie również w sprawach państwowych. Utrzymał pokój na dłużej i położył kres problemom, które wynikły z wojny z Izraelem (Pierwsza Księga Królewska 22:44). Pokój przyniósłby jeszcze większe błogosławieństwo, gdyby Jehoszafat na tym poprzestał i nie nawiązał później więzi rodzinnych z Izraelem.

Ustanowił też namiestnika w Edomie, dzięki czemu Edom płacił mu daninę (Pierwsza Księga Królewska 22:47). W ten sposób spełniło się proroctwo o Ezawie i Jakubie, że starszy będzie służył młodszemu. Pismo Święte wspomina też ogólnie o jego potędze i wojnach (Pierwsza Księga Królewska 22:45). Jehoszafat podobał się Bogu, a Bóg dał mu siłę i powodzenie. Wzmianka o jego śmierci zamyka jego historię (Pierwsza Księga Królewska 22:50), choć później pojawia się on ponownie w opisie dziejów królów Izraela (Druga Księga Królewska 3:7).

Następnie rozpoczyna się opowieść o Ochozjaszu, synu Achaba (Pierwsza Księga Królewska 22:51–53). Jego panowanie było bardzo krótkie, trwało niecałe dwa lata. Bóg czasem szybko wymierza grzesznikom karę. Opis Ochozjasza przedstawia go w bardzo złym świetle. Trwał przy bałwochwalstwie Jeroboama, a także nadal oddawał cześć Baalowi, choć słyszał o zagładzie rodu Jeroboama i widział, jak jego własny ojciec został doprowadzony do zguby przez proroków Baala, których wielokrotnie demaskowano jako fałszywych proroków.

Mimo to nie wyciągnął żadnej nauki ani ostrzeżenia. Naśladował przykład swojego niegodziwego ojca i słuchał rad jeszcze bardziej niegodziwej matki, Izebel, która wciąż żyła. To nieszczęście, gdy dzieci nie tylko dziedziczą po rodzicach grzeszną naturę, lecz także uczą się od nich, jak ulegać zepsuciu. A najbardziej nieszczęśliwe jest to, gdy rodzice pomagają sprowadzić dusze swoich dzieci na drogę zguby.