1 Księga Królewska 18:41 – znaczenie i zastosowanie

Izrael przeszedł tylko część drogi ku odnowie. Lud przyznał, że Pan jest Bogiem, i zgodził się zabić proroków Baala, aby ci fałszywi nauczyciele nie mogli już więcej sprowadzać go na manowce. To było dalekie od całkowitej przemiany serca, ale Bóg przyjął ich postawę taką, jaka była. Jeszcze tego samego wieczoru, jak się zdaje, otworzył niebiosa i zesłał na ziemię błogosławieństwo, aby umocnić ich w podjętej odnowie (Księga Aggeusza 2:18; Księga Aggeusza 2:19).

Eliasz najpierw polecił Achabowi, by poszedł jeść i pić z radością, bo Bóg przyjął dzieło Eliasza, a deszcz miał nadejść. Achab pościł przez cały dzień, być może w ramach dnia modlitwy albo dlatego, że wydarzenia nie pozwalały mu znaleźć czasu na posiłek. Teraz mógł jeść i pić, ponieważ Eliasz dzięki wierze słyszał szum obfitego deszczu, choć nikt inny nie dostrzegał jeszcze jego oznak (1 Księga Królewska 18:41). Bóg objawia swoje tajemnice sługom, prorokom, a nawet bez szczególnego objawienia możemy ufać, że gdy ludzkie rozeznanie dobiega kresu, Bóg okaże miłosierdzie. Deszcz jest jednym z darów, które Bóg przechowuje w swoim skarbcu (Księga Psalmów 65:9).

Następnie Eliasz oddalił się, by się modlić, bo choć Bóg obiecał deszcz, Eliasz nadal musiał o niego prosić (Księga Zachariasza 10:1). Dziękował też za odpowiedź Boga zesłaną przez ogień i teraz oczekiwał odpowiedzi przez wodę. Nie wiemy, jak dokładnie się modlił. Wszedł na szczyt Karmelu, na ustronne, wysoko położone miejsce, gdzie mógł być sam. Ci, którzy służą Bogu publicznie, nadal potrzebują osobistego czasu z Nim i powinni podtrzymywać tę cichą więź na osobności.

Tam Eliasz głęboko się uniżył. Padł na kolana, z twarzą między kolanami, okazując cześć, pokorę i żarliwą prośbę. W tej postawie zdawał się umniejszać samego siebie, świadomy własnej małości wobec wielkiego zaszczytu, którym Bóg go obdarzył. Jakby stanął też na wieży strażniczej i czekał na odpowiedź Boga (Księga Habakuka 2:1).

Potem Eliasz polecił słudze, by wypatrywał chmury wznoszącej się znad morza, czyli Morza Śródziemnego, widocznego z Karmelu. Sługa sześć razy sprawdzał, czy coś widać, ale nie dostrzegał żadnego znaku i nie przynosił dobrych wieści. Eliasz nie przestawał się modlić ani nie szedł sam sprawdzić. Całą uwagę skupiał na modlitwie i raz po raz wysyłał sługę, trwając w równie zdecydowanej wierze jak Jakub, który powiedział: „Nie wypuszczę Cię, dopóki mi nie pobłogosławisz”. Nawet gdy odpowiedź nie nadchodzi szybko, musimy wytrwale się modlić i nie ustawać, bo w końcu nadejdzie i nie zawiedzie.

Wreszcie pojawiła się mała chmura, nie większa niż dłoń człowieka. Szybko pokryła niebo i przyniosła ziemi deszcz (1 Księga Królewska 18:44; 1 Księga Królewska 18:45). Wielkie błogosławieństwa często zaczynają się od czegoś bardzo małego, a maleńka chmura może zapowiadać ulewny deszcz. Nie powinniśmy więc lekceważyć małych początków, lecz z nadzieją czekać na to, co Bóg może z nich wyprowadzić. Nie była to przelotna poranna chmura, jak krótkotrwała dobroć Izraela, lecz chmura, która przyniosła obfity deszcz i zapowiadała dalsze błogosławieństwa (Księga Psalmów 68:9).

Potem Eliasz pospiesznie wysłał Achaba do domu i sam ruszył z nim. Achab jechał wygodnie i z honorami w swoim rydwanie (1 Księga Królewska 18:45), podczas gdy Eliasz biegł przed nim pieszo. Gdyby Achab okazał Eliaszowi należny szacunek, zaprosiłby go do rydwanu, tak jak później urzędnik etiopski zaprosił Filipa. Eliasz zostałby wtedy uhonorowany przed starszyzną Izraela i mógłby dalej mówić o odnowie królestwa. Jednak grzeszne pragnienia Achaba były silniejsze niż jego przekonania i cieszył się, że pozbywa się Eliasza, podobnie jak Feliks, który odsunął Pawła i powiedział, że porozmawia z nim innym razem. Mimo że Achab nie zaprosił Eliasza do rydwanu, prorok biegł przed nim jak jeden z jego pieszych sług (1 Księga Królewska 18:46). Nie chciał sprawiać wrażenia, że wynosi się z powodu wielkiego zaszczytu, którym obdarzył go Bóg, ani okazywać królowi mniejszego szacunku, choć wiernie go upominał. Słudzy Boga powinni pokazywać, że choć z wielkim autorytetem przekazują Boże przesłanie, nie zabiegają o doczesny przepych. Ten przystoi królom ziemskim.