1 Księga Królewska 16:29 – znaczenie i zastosowanie

Rozpoczyna się tu opowieść o panowaniu Achaba. Dowiadujemy się o nim więcej niż o jakimkolwiek innym królu Izraela. Już w tym krótkim wprowadzeniu zostaje ukazany jako najgorszy z nich wszystkich, więc wiemy, czego się spodziewać po dalszym ciągu. Panował przez dwadzieścia dwa lata — wystarczająco długo, by wyrządzić wiele szkód.

Był gorszy od wszystkich królów przed nim i czynił więcej zła niż oni (1 Księga Królewska 16:30). Można by pomyśleć, że żywił szczególną nienawiść do Boga i Izraela, skoro nieustannie pobudzał do gniewu Pana, Boga Izraela, i ściągał na kraj sąd bardziej niż którykolwiek z wcześniejszych królów (1 Księga Królewska 16:33). Sytuacja była opłakana, skoro każdy kolejny król okazywał się gorszy od poprzedniego. Do czego w końcu miał doprowadzić taki lud?

Achab widział, jak upadali inni niegodziwi królowie i ich rody, ale niczego się z tego nie nauczył. Jego serce stawało się coraz twardsze, a on sam coraz bardziej buntował się przeciw Bogu. Uważał, że naśladowanie grzechów Jeroboama to drobnostka (1 Księga Królewska 16:31). Nie wystarczało mu złamanie przykazania zakazującego oddawania czci wizerunkom, więc poszedł dalej i złamał także przykazanie zakazujące służenia innym bogom. Nawet jego najmniejsze wykroczenie przeciw Bożym prawom miało większą wagę niż najcięższe grzechy Jeroboama. Kto lekceważy mniejsze grzechy, robi miejsce większym, a kto próbuje usprawiedliwiać grzechy innych, tylko pogłębia własne.

Achab poślubił też niegodziwą kobietę, wiedząc, że wprowadzi ona kult Baala. Wydaje się nawet, że właśnie po to ją pojął za żonę. Jakby naśladowanie grzechów Jeroboama było drobnostką, wziął sobie za żonę Izebel (1 Księga Królewska 16:31). Była oddaną bałwochwalczynią, z natury surową i okrutną, zajmowała się czarami i rozwiązłością (2 Księga Królewska 9:22) i pod każdym względem była niegodziwa. W Apokalipsie fałszywa prorokini nosi imię Izebel (Apokalipsa 2:20), bo trudno wyobrazić sobie gorsze imię dla niegodziwej kobiety. Później zobaczymy, jak wiele szkód wyrządziła i jaki sąd ostatecznie na nią spadł (2 Księga Królewska 9:33). Ta jedna cudzoziemka doprowadziła Izraela do większego zepsucia niż wszystkie cudzoziemskie żony Salomona.

Achab ustanowił następnie kult Baala. Odrzucił Boga Izraela i służył bogu Sydończyków, czyli bóstwu czczonemu przez ten lud. Jedni uważali Baala za słońce, inni — za ubóstwionego bohatera. Achab miał już dość złotych cielców i zdawał się uważać, że oddawano im cześć wystarczająco długo. Takie bożki są pustymi rzeczami, a nawet ci, którzy kiedyś je kochali, mogą się nimi znudzić. Jak cudzołożnicy, wciąż pragną czegoś nowego.

Na cześć tego fałszywego boga, którego imię znaczy „pan”, i aby ułatwić jego kult, Achab zrobił kilka rzeczy. Najpierw wzniósł świątynię Baala w Samarii, królewskim mieście, ponieważ prawdziwa świątynia znajdowała się w Jerozolimie, stolicy drugiego królestwa. Chciał, by świątynia Baala była blisko, żeby móc często do niej zaglądać, otaczać ją opieką i oddawać jej cześć. Następnie zbudował w niej ołtarz, na którym składano ofiary Baalowi — jakby chciano pokazać, że na nim polegają i zabiegają o jego przychylność. Jakież to głupie, że bałwochwalcy wydają tyle, by zyskać przychylność kogoś, kogo wcale nie musieli uczynić bogiem. Po trzecie, założył wokół świątyni gaj, sadząc cieniste drzewa albo tworząc coś na kształt gaju, jeśli na wzrost drzew trzeba by było zbyt długo czekać. Chodziło o to, by ukryć i osłonić haniebne czyny związane z plugawym kultem Baala. Zło miłuje ciemność, bo ten, kto postępuje źle, nienawidzi światła.

Jeden z poddanych Achaba, kierując się podobną zuchwałością, ośmielił się odbudować Jerycho, otwarcie lekceważąc klątwę, którą Jozue dawno wcześniej wypowiedział nad każdym, kto podjąłby się tego dzieła (1 Księga Królewska 16:34). Wspomniano o nim jako o kolejnym przykładzie tego, jak daleko rozplenił się grzech, zwłaszcza w Betel, gdzie stał jeden ze złotych cielców. Ów zuchwały grzesznik pochodził właśnie z tego miasta. Widać, jak wielka była jego niegodziwość. Podobnie jak Achan, przywłaszczył sobie to, co było poświęcone Bogu, i wykorzystał dla siebie. Zaczął budować mimo klątwy dobrze znanej w Izraelu. Być może traktował ją jak strach na wróble albo sądził, że z upływem czasu straciła moc, bo od wypowiedzenia jej przez Jozuego minęło już ponad pięćset lat (Księga Jozuego 6:26). Nie zaprzestał budowy nawet wtedy, gdy część klątwy już się spełniła. Gdy rozpoczął budowę, zmarł jego najstarszy syn, nadal budował, gardząc Bogiem i gniewem, który Bóg już okazał z powodu jego grzechu.

Widać też, jak źle na tym wyszedł. Odbudował Jerycho dla swoich dzieci, lecz Bóg pozbawił go potomstwa. Jego najstarszy syn zmarł na początku budowy, a najmłodszy — gdy ją zakończył; zapewne pozostali zmarli w międzyczasie. Ci, których Bóg przeklina, są naprawdę przeklęci. Nikt nigdy nie zatwardził serca wobec Boga i nie wyszedł na tym dobrze. Niech Bóg ustrzeże nas od grzechów zuchwałych, od wielkich i bezczelnych wykroczeń.