1 Księga Królewska 15:9 – znaczenie i zastosowanie

O panowaniu Asy krótko wspomina ta księga, a jego dzieje szerzej opisuje Druga Księga Kronik 14:1-15, rozdział 15 oraz 16:1-14. Po pierwsze, Asa panował długo: przez czterdzieści jeden lat w Jerozolimie (Pierwsza Księga Królewska 15:10). Gdy przyglądamy się królom Judy, widzimy, że dobrych i złych było mniej więcej tyle samo. Pociesza jednak to, że dobrzy królowie zazwyczaj panowali dłużej, a źli krócej. Możemy dzięki temu dostrzec, że położenie ludu Bożego w tamtym okresie nie było aż tak złe, jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać.

Biblia mówi, że Asa czynił to, co słuszne w oczach Pana (Pierwsza Księga Królewska 15:11). To właśnie jest prawdziwą miarą tego, co słuszne i co podoba się Bogu. Asa naśladował swojego przodka Dawida, trwając blisko Boga i oddając Mu cześć w sposób, który Bóg ustanowił. Dzięki temu cieszył się dobrą opinią, bo pod względem wiary był podobny do Dawida, choć nie dorównywał mu takimi zdolnościami jak dar proroctwa czy pisanie psalmów.

Jeśli dorównujemy łaską i wiernością tym, którzy byli przed nami, Bóg uznaje to za wystarczający powód do pochwały, nawet gdy nie dorównujemy im zdolnościami. Asa był podobny do Dawida, choć nie był takim jak on zdobywcą ani pisarzem. Jego serce przez całe życie było w pełni oddane Panu (Pierwsza Księga Królewska 15:14). Oznacza to, że jego wiara była szczera i wytrwała. Wszystko, co czynił dla Boga, robił uczciwie i z jednym celem: aby oddać Bogu cześć.

Panowanie Asy było czasem reform. Zaczął od usuwania zła, bo właśnie od tego musi się zaczynać reforma. Najpierw zajął się niemoralnością. Usunął z kraju mężczyzn uprawiających nierząd kultowy, likwidując miejsca grzechu seksualnego. Naród nie może pomyślnie się rozwijać, jeśli toleruje tak haniebne i niebezpieczne praktyki. Następnie wystąpił przeciw bałwochwalstwu. Usunął wszystkie bożki, nawet te, które sporządził jego ojciec (Pierwsza Księga Królewska 15:12). Ponieważ to jego ojciec je wykonał, Asa czuł szczególną odpowiedzialność, by je usunąć i nie dopuścić, aby wina przeszła na niego i jego rodzinę.

Wykorzenił bałwochwalstwo nawet z rodziny królewskiej (Pierwsza Księga Królewska 15:13). Maaka, jego matka, a najprawdopodobniej babka, miała bożka w gaju. Wychowywała Asę w dzieciństwie i być może bardzo kochała tego bożka, ale Asa nie usprawiedliwił jej grzechu. Reforma musi zaczynać się w domu. Złe praktyki nigdy nie zostaną całkowicie wykorzenione w narodzie, jeśli będą chronione na dworze królewskim. Asa szanował matkę we wszystkim innym, ale bardziej kochał Boga. Podobnie jak Lewici w błogosławieństwie Mojżesza (Księga Powtórzonego Prawa 33:9), stawiał obowiązek wobec Boga ponad więzi rodzinne.

Wystąpił przeciw bożkowi matki na dwa sposoby. Najpierw zniszczył go publicznie i spalił nad potokiem Cedron, zapewne rozsypując tam popiół na wzór Mojżesza (Księga Wyjścia 32:20) i okazując w ten sposób nienawiść do bałwochwalstwa. Nie chciał pozostawić żadnego śladu bożka, któremu oddawano cześć na dworze. Następnie odebrał jej królewską pozycję, a przynajmniej zaszczytne miejsce na dworze. Odsunął ją od publicznego wpływu i sprawił, że żyła z dala od spraw państwowych.

Asa przywrócił także to, co dobre (Pierwsza Księga Królewska 15:15). Wniósł do domu Bożego przedmioty, które poświęcił z łupów zdobytych na pokonanych przez siebie Etiopczykach. Przekazał tam również to, co ślubował jego ojciec, choć ten zmarł, zanim zdążył wypełnić obietnicę. Nie wystarczy przestać czynić zło, trzeba też nauczyć się czynić dobro. Nie wystarczy odrzucić bożki grzechu, trzeba oddać siebie i wszystko, co mamy, na chwałę Boga. Gdy ludzie, którzy jako niemowlęta zostali oddani Bogu w chrzcie, później sami przyjmują to zobowiązanie i wiernie Mu służą, przynoszą do Jego domu poświęcone dary, które obiecali zarówno oni, jak i ich ojcowie. Po prostu oddają Bogu to, co już do Niego należy.

Asa mądrze sprawował też rządy. Sam wznosił miasta, by wspierać rozwój swojego ludu i przyciągać innych, zapewniając im bezpieczniejsze i wygodniejsze życie (Pierwsza Księga Królewska 15:23). Usilnie zabiegał również o to, by Basza nie mógł umocnić Ramy, ponieważ Basza chciał odciąć połączenie między Judą a Jerozolimą i uniemożliwić wiernym przybywanie tam na nabożeństwa. Nie należy pozwalać wrogowi, by w ten sposób umacniał miasto na granicy.

Asa nie był jednak bez winy. W obu sprawach, za które go chwalono, czegoś mu brakowało. Nawet najlepsi ludzie mają swoje niedostatki. Asa usunął bożki i dobrze zrobił, ale nie zlikwidował wyżyn (Pierwsza Księga Królewska 15:14). Na tym zakończyła się jego reforma. Zburzył posągi rywalizujące z prawdziwym Bogiem, ale pozostawił ołtarze na wyżynach. Składano tam ofiary, które powinny były być przynoszone na ołtarz w świątyni.

Być może uważał, że nie ma w nich nic szczególnie złego, skoro pobożni ludzie korzystali z takich miejsc, zanim powstała świątynia. Mógł też nie chcieć zrazić ludu, który lubił te miejsca i był do nich przywiązany z przyzwyczajenia oraz ze względu na wygodę. Jednak w Judzie i Beniaminie, plemionach podlegających Asie, pozostawienie wyżyn było tym mniej usprawiedliwione, że Jerozolima i świątynia znajdowały się tak blisko. Wyżyny sprzeciwiały się prawu Bożemu, które nakazywało oddawać cześć Bogu w jednym, wybranym przez Niego miejscu (Księga Powtórzonego Prawa 12:11). Osłabiały szacunek ludzi dla świątyni i ułatwiały powrót bałwochwalstwa. Nie było słuszne, że Asa, skoro rozpoczął reformę, nie usunął także wyżyn.

Mimo to jego serce było w pełni oddane Panu. To daje nam pocieszenie. Człowiek może być wobec Boga szczery i prawy oraz być przez Niego przyjęty, nawet jeśli nie czyni całego dobra, które powinien. W nowym przymierzu doskonałość, której wymaga Bóg, nie oznacza bezgrzeszności, bo wtedy nikt z nas nie mógłby się ostać. Chodzi o szczerość, prawdziwe i niepodzielone serce.

Dobrze, że Asa wniósł poświęcone dary do domu Bożego. Później jednak zabrał z powrotem to, co zostało przeznaczone dla Boga: wziął złoto i srebro ze skarbca świątyni i wysłał je jako łapówkę Ben-Hadadowi, królowi Syrii, aby skłonić go do zerwania układu z Baszą, królem Izraela. Ben-Hadad miał zaatakować Izrael i odciągnąć Baszę od budowy Ramy (Pierwsza Księga Królewska 15:18-19).

Asa zgrzeszył, postępując w ten sposób. Po pierwsze, namawiał Ben-Hadada do złamania traktatu, a więc do nadużycia zaufania publicznego. Jeśli postępek Ben-Hadada był zły, to złe było również nakłanianie go do niego przez Asę. Po drugie, Asa nie zaufał Bogu, który już wielokrotnie mu pomagał, że wybawi go z tej trudności bez nieuczciwych środków. Po trzecie, wziął złoto ze skarbca świątyni, choć powinno się go używać tylko w szczególnych sytuacjach.

Plan się powiódł. Ben-Hadad zaatakował Izrael, a Basza musiał opuścić Ramę wraz z całym swoim wojskiem (Pierwsza Księga Królewska 15:20-21). Dzięki temu Asa mógł zburzyć prace Baszy w tym miejscu, a drewna i kamieni użył do budowy własnych miast (Pierwsza Księga Królewska 15:22). Mimo wszystko plan nie podobał się Bogu. Asa uważał go za mądry sposób na zapewnienie sobie pokoju, ale prorok powiedział mu, że postąpił nierozsądnie i odtąd będzie toczył wojny (Druga Księga Kronik 16:7-9).

Głównym źródłem trudności podczas panowania Asy był Basza, król Izraela. Basza panował przez dwadzieścia cztery lata i przez cały ten czas, w takiej czy innej formie, prowadził wojnę z Asą (Pierwsza Księga Królewska 15:16). Był to jeden ze skutków podziału królestwa. Oba królestwa nieustannie zadawały sobie ciosy i wzajemnie się osłabiały, przez co stawały się łatwiejszym łupem dla wspólnego wroga.

Na starość Asa cierpiał także na podagrę, bolesną chorobę stóp. Choroba utrudniała mu zajmowanie się sprawami publicznymi i prawdopodobnie sprawiała, że był bardziej drażliwy wobec otoczenia.

Pozostałe czyny Asy zapisano szerzej w kronikach państwowych, do których nawiązuje ten fragment (Pierwsza Księga Królewska 15:23). Panował długo i zakończył swoje rządy z honorem. Tron objął po nim następca, który pod żadnym względem mu nie ustępował.