1 Księga Królewska 15:25 – znaczenie i zastosowanie

Teraz widzimy smutny stan Izraela, podczas gdy Juda cieszył się dobrymi rządami Asy. Bóg zapowiedział, że Izrael będzie jak trzcina kołysana na wodzie (1 Księga Królewska 14:15), i ta zapowiedź się spełniła. Za panowania Asy północne królestwo miało sześciu lub siedmiu różnych władców, jak pokazują ten i następny rozdział. Na początku panował Jeroboam, a na końcu Achab. W międzyczasie władzę zdobywali Nadab, Basza, Ela, Zimri, Tibni i Omri, którzy nawzajem się obalali.

Stało się tak, ponieważ porzucili zarówno dom Boży, jak i dynastię Dawida. Widzimy tu upadek rodu Jeroboama, dokładnie tak, jak Pan zapowiedział przez Achiasza. Miejsce Jeroboama zajął jego syn Nadab. Gdyby śmierć jego brata Abiasza naprawdę skłoniła go do pobożności, a cześć oddana Abiaszowi po śmierci zachęciła Nadaba do naśladowania jego dobrego przykładu, jego panowanie mogłoby być długie i pomyślne. Nadab jednak postępował tak jak jego ojciec (1 Księga Królewska 15:26), podtrzymywał kult cielców i nie pozwalał ludziom udawać się do Jerozolimy, by oddawać cześć Bogu. Grzeszył i prowadził Izraela do grzechu, dlatego Bóg szybko położył kres jego panowaniu, w drugim roku jego rządów.

Nadab oblegał Gibbeton, miasto odebrane Danitom przez Filistynów, i próbował je odzyskać. Gdy jego wojsko było tam zgromadzone, Basza i inni spiskowcy wystąpili przeciwko niemu i zabili go (1 Księga Królewska 15:27). Nadab miał tak niewielkie poparcie ludu, że jego wojsko nawet nie pomściło jego śmierci. Zamiast tego obwołało królem jego zabójcę. Nie wiemy, czy Baszą kierowała osobista nienawiść do Nadaba, chęć zemsty na rodzie Jeroboama, przekonanie, że uwalnia naród od złego władcy, czy zwykła ambicja zdobycia tronu. Zabił Nadaba i objął po nim władzę (1 Księga Królewska 15:28).

Gdy Basza został królem, najpierw zgładził cały ród Jeroboama, chcąc umocnić swoje bezprawne panowanie. Uznał, że nie wystarczy ich uwięzić ani wygnać. Wytępił ich do końca: nie pozostał nikt z męskich potomków, jak zapowiedziano (1 Księga Królewska 14:10), ani nikt z całego rodu. Postąpił okrutnie, ale Bóg pozostał sprawiedliwy. Grzech Jeroboama został ukarany (1 Księga Królewska 15:30), bo ci, którzy pobudzają Boga do gniewu, ściągają hańbę na samych siebie, jak mówi Jeremiasz (Księga Jeremiasza 7:19). Spełniło się proroctwo Achiasza (1 Księga Królewska 15:29), bo żadne słowo Boga nie zawodzi. Jego ostrzeżenia nigdy nie są pustymi groźbami.

Potem widzimy, jak Basza zdobył władzę. Bóg pozwolił mu przez pewien czas panować, podobnie jak wcześniej Jeroboamowi. Basza rządził przez dwadzieścia cztery lata (1 Księga Królewska 15:33), ale jego postępowanie pokazało, że nie zgładził rodu Jeroboama z nienawiści do jego grzechu. Kierowały nim złośliwość i ambicja. Usunął grzesznika, a potem sam trwał w tym samym grzechu i postępował tak jak Jeroboam (1 Księga Królewska 15:34), choć widział, dokąd prowadzi ta droga. Zwodnicza moc grzechu w niezwykły sposób zatwardziła jego serce.