1 Księga Królewska 14:7 – znaczenie i zastosowanie

Kiedy ludzie stawiają bożki i nadal oddają im cześć, a potem przychodzą do Pana po wskazówki, On odpowiada im stosownie do ich bożków, a nie do ich deklaracji, że Go szukają (Księga Ezechiela 14:4). Właśnie taką odpowiedź otrzymuje tutaj Jeroboam. Prorok przewiduje pytanie o dziecko i najpierw zapowiada zagładę domu Jeroboama z powodu jego nieprawości. Nikt inny nie odważyłby się przekazać takiej wiadomości. Sługa mógłby ją zataić, ale nikt nie podejrzewałby własnej żony o to, że życzy mu krzywdy.

Bóg mówi o sobie jako o Panu, Bogu Izraela. Chociaż Izrael odwrócił się od Niego, Bóg go nie odrzucił ani nie dał mu listu rozwodowego z powodu jego niewierności. Nadal jest Bogiem Izraela, dlatego osądzi człowieka, który wyrządził mu największą krzywdę: tego, który poprowadził go do grzechu i odwrócił od Boga. Jeroboamowi przypomina się o wielkiej łasce, jaką Bóg mu okazał, czyniąc go królem i wywyższając go spośród zwykłego ludu, aby panował nad Izraelem, ludem wybranym przez Boga. Bóg zabrał królestwo domowi Dawida i dał je Jeroboamowi. Bóg dokładnie pamięta o wszystkich swoich łaskach. Jeśli jesteśmy niewdzięczni, może nam je przypomnieć, ku naszemu zawstydzeniu. Jeśli jesteśmy wdzięczni, nie wypomina nam ich.

Jeroboam zostaje następnie oskarżony o grzech, odwrócenie się od Boga, a zwłaszcza o bałwochwalstwo: „Postępowałeś gorzej niż wszyscy, którzy byli przed tobą” (Pierwsza Księga Królewska 14:9). Saul, choć został odrzucony przez Boga, nigdy nie czcił bożków. Salomon dopuszczał się tego tylko od czasu do czasu, na starość, i nigdy nie poprowadził Izraela do takiego grzechu, jak zrobił to Jeroboam. Złote cielce Jeroboama miały rzekomo służyć oddawaniu czci Bogu Izraela, który wyprowadził lud z Egiptu, ale tutaj nazwane są innymi bogami, obcymi bogami. Stało się tak dlatego, że Jeroboam oddawał cześć Bogu w taki sposób, w jaki poganie czcili swoich fałszywych bogów. Zmienił też prawdę o Bogu w kłamstwo i przedstawił Go jako kogoś innego, niż jest naprawdę. Wielu prostych czcicieli prawdopodobnie poprzestawało na samym wizerunku i w ogóle nie zastanawiało się nad Bogiem Izraela.

Cielce były ze złota, ale to nie sprawiało, że podobały się Bogu. Przeciwnie, kosztowny kruszec tylko pogłębiał zniewagę. Jeroboam zamierzał uczcić Boga, a w rzeczywistości obraził Go pod pozorem oddawania Mu czci. Nie naśladował w tym Dawida (Pierwsza Księga Królewska 14:8). Dawid miał wady, niektóre poważne, ale nigdy nie porzucił oddawania czci Bogu ani nie stał się wobec niego obojętny i oziębły. Dzięki swojej nieustannej wierności Bogu zasłużył na zaszczytne miano człowieka, który z całego serca szedł za Panem. Stawiano go za wzór późniejszym królom. Ci, którzy nie postępowali tak jak Dawid, postępowali źle. Jeroboam nie stawiał też Boga przed sobą, lecz odrzucił Go za siebie: zaniedbywał Go, zapominał o Nim i stawiał własne plany ponad Jego przykazania (Pierwsza Księga Królewska 14:9).

Prorok zapowiada następnie całkowitą zagładę domu Jeroboama (Pierwsza Księga Królewska 14:10–11). Jeroboam sądził, że bałwochwalstwo umocni jego władzę, ale przez nie utracił królestwo i sprowadził zagładę na swoją rodzinę. Każdy mężczyzna z jego rodu, uwięziony czy wolny, żonaty czy nieżonaty, miał zginąć. Miała to być haniebna zagłada. Mieli zostać zmieceni jak gnój, coś nieczystego, czego ludzie chętnie się pozbywają. Jeroboam oddawał cześć nędznym, plugawym bożkom, a Bóg miał usunąć jego rodzinę jak stertę odpadków. Nawet królewskie rody nie mają w oczach Boga większej wartości, jeśli są niegodziwe.

Zagłada miała być również niezwykła. Ciała zmarłych miały stać się pokarmem dla psów na ulicy albo ptaków drapieżnych na polu (Pierwsza Księga Królewska 14:11). Zło nie przestaje ścigać grzeszników. Tak właśnie stało się później (Pierwsza Księga Królewska 15:29). Prorok zapowiada też rychłą śmierć dziecka (Pierwsza Księga Królewska 14:12–13). Z miłosierdzia dla niego Bóg miał zabrać je, zanim grzech ojca zdąży je skazić i wciągnąć w zagładę jego domu. O dziecku mówi się, że znalazła się w nim jakaś dobra rzecz wobec Pana, Boga Izraela, w domu Jeroboama. Troszczyło się o prawdziwe oddawanie czci Bogu i nie pochwalało kultu cielców.

Człowiek jest dobry, jeśli jest w nim coś dobrego wobec Pana, Boga Izraela: dobre pragnienia, szlachetne zamiary i dobre uczucia wobec Niego. Bóg dostrzega nawet niewielką miarę takiego dobra. Szuka go i ma w nim upodobanie. Niewielka miara łaski wiele znaczy, zwłaszcza u osób wysoko postawionych. Rzadko zdarza się, by książęta troszczyli się o religię, dlatego gdy tak się dzieje, zasługują na szczególny szacunek. Pobożne uczucia są szczególnie piękne u młodych. Obraz Boga, nawet słabo zarysowany, ma w sobie szczególne piękno. Ci, którzy pozostają dobrzy w złych czasach i miejscach, jaśnieją przed Bogiem wyjątkowo mocno. Dobre dziecko w domu Jeroboama było cudem Bożej łaski. Pozostać tam nieskażonym było jak przejść przez ognisty piec i wyjść z niego bez szwanku.

Bóg troszczy się również o to, by oddać mu należny szacunek. Tylko on spośród całej rodziny Jeroboama umrze z honorem, zostanie pochowany i opłakany jako ktoś kochany. Tych, których naznacza swoją łaską, Bóg wyróżnia także w swoim opatrznościowym działaniu. To pełne nadziei dziecko umiera jako pierwsze w rodzinie, bo Bóg często wcześnie zabiera tych, których najbardziej miłuje. Niebo jest dla nich najlepszym miejscem, gdyż ziemia nie jest ich godna.

Dla rodziny była to zapowiedź nadchodzącej zagłady. Usunięty zostaje ten, przez którego mogła się ona odmienić. Sprawiedliwi często zostają zabrani, by uchronić ich przed złem nadchodzącym na ten świat i przenieść do dobra, które czeka w lepszym świecie. Złą oznaką dla rodziny jest sytuacja, w której jej najlepszy członek zostaje od niej zabrany przez śmierć, a to, co najcenniejsze, zostaje usunięte, podczas gdy reszta czeka na zagładę. Był to również aktualny powód do smutku dla rodziny i królestwa, które powinny były skorzystać z obecności takiego dziecka. Cierpienie matki było tym większe, że nie zdążyła nawet wrócić do domu, by zobaczyć syna żywego. „Gdy twoja stopa wejdzie do miasta, dziecko umrze”. Miało to być dla niej znakiem, że spełnią się również pozostałe ostrzeżenia (Pierwsza Księga Samuela 2:34).

Prorok zapowiada następnie, że nad Izraelem zapanuje inny ród (Pierwsza Księga Królewska 14:14). Tak też się stało za Baaszy z Issachara, który w drugim roku panowania Nadaba, syna Jeroboama, spiskował przeciwko niemu, zabił go i zniszczył cały jego ród. Nie miało to jednak nastąpić w odległej przyszłości. Było już blisko. Bóg czasami szybko działa przeciwko grzesznikom i tak właśnie postąpił z domem Jeroboama. Od wyniesienia Jeroboama do władzy do całkowitej zagłady jego rodu nie minęły nawet dwadzieścia cztery lata.

Prorok zapowiada też sądy, które miały spaść na Izraela za przyjęcie kultu ustanowionego przez Jeroboama. Gdy ślepy prowadzi ślepego, zarówno przewodnik, jak i ci, którzy za nim idą, wpadną do dołu. Zapowiedziano, że Izraelici nigdy nie zaznają w swojej ziemi trwałego osiedlenia ani prawdziwego spokoju, lecz będą wciąż kołysać się jak trzcina w wodzie (Pierwsza Księga Królewska 14:15).

Po rozpadzie domu Dawida królestwo nie pozostawało długo w rękach jednego rodu. Kolejni władcy obalali się nawzajem, co sprowadzało na lud wielki chaos i cierpienie. W ten sposób grzech niszczy rodziny i królestwa, zwłaszcza gdy przywódcy postępują niegodziwie. Jeroboam zgrzeszył i poprowadził Izraela do grzechu. Ludzie u władzy, gdy postępują źle, często wciągają wielu innych w winę i w pułapkę tego samego grzechu. Tacy przywódcy nie giną sami. Pociągają za sobą wielu, a ich sąd będzie surowszy z powodu krzywdy, jaką wyrządzili innym.

Żona Jeroboama nie miała odpowiedzi na słowo Pana, ale z ciężkim sercem wróciła do domu w Tircy. Tirca była przyjemnym, pięknym miejscem, a sama nazwa przywodzi na myśl piękno. Jednak śmierć może wkroczyć nawet do najpiękniejszego miejsca, splamić jego urodę i zamienić radość w gorycz. Przybyła tam, a opowieść pozostawia ją pogrążoną w żałobie po synu i stojącą w obliczu nadchodzącej zagłady swojej rodziny.

Dziecko umarło (Pierwsza Księga Królewska 14:17), a cały Izrael miał powód do żałoby. Stracił księcia, który zdawał się wiele obiecywać, a zarazem utracił ostatnią przeszkodę przed jeszcze surowszym sądem. Jego śmierć otworzyła drogę do dalszych kar Bożych. Sam Jeroboam umarł niedługo potem (Pierwsza Księga Królewska 14:20). Druga Księga Kronik mówi, że Pan dotknął go ciężką chorobą i że po dwudziestu dwóch latach panowania umarł w cierpieniu. Koronę pozostawił synowi, który wkrótce stracił zarówno tron, jak i życie, a reszta jego rodziny zginęła w ciągu dwóch lat.

Po więcej informacji o Jeroboamie odsyłano do zapisów dotyczących jego panowania, prowadzonych przez jego urzędników lub w publicznych kronikach królów Izraela. Zapisy te nie były natchnione przez Boga i dawno już zaginęły.