1 Księga Królewska 14:21 – znaczenie i zastosowanie

Historia Judy i historia Izraela splatają się w tej księdze. Jeroboam przeżył Roboama o cztery lub pięć lat, jednak jego dzieje przedstawiono najpierw, aby opowieść o panowaniu Roboama mogła zostać ujęta w całość. A jest to smutna opowieść.

Nie ma tu żadnej pochwały Roboama, króla Judy. Relacja zaczyna się jedynie od podania, że miał czterdzieści jeden lat, gdy objął władzę królewską. Oznacza to, że urodził się w ostatnim roku życia Dawida i dorastał w najlepszych latach panowania Salomona. Miał wszelkie przewagi, a jednak nie sprostał temu, co mu dano. Późniejsza niewierność Salomona bardziej go zepsuła, niż jego mądrość i pobożność ukształtowały go ku dobru.

Roboam panował przez siedemnaście lat w Jerozolimie, mieście, w którym Bóg umieścił swoje imię. Miał tam wszelkie możliwości, by poznać swoje obowiązki, gdyby tylko chciał być posłuszny. Jego matką była Naama, Ammonitka. Wspomina się o tym dwukrotnie (Pierwsza Księga Królewska 14:21, Pierwsza Księga Królewska 14:31). Dziwne, że Dawid pozwolił Salomonowi poślubić Ammonitkę, kiedy sam jeszcze żył. Możliwe, że Salomon ją kochał, bo imię Naama znaczy „piękno”, a Dawid nie chciał mu się sprzeciwiać. To małżeństwo przyniosło jednak bardzo złe skutki kolejnym pokoleniom.

Naama mogła być córką Szobiego Ammonity, który okazał życzliwość Dawidowi (Druga Księga Samuela 17:27). Być może Dawid chciał odwdzięczyć się za tę życzliwość, łącząc syna z tamtą rodziną. Nie sposób w pełni pojąć, jak długotrwałe i niszczące skutki może mieć małżeństwo zawarte wbrew woli Boga, zwłaszcza z osobą niewierzącą. Roboam prowadził też nieustanną wojnę z Jeroboamem (Pierwsza Księga Królewska 14:30), co musiało uczynić jego życie bardzo niespokojnym. Po zaledwie siedemnastu latach umarł i pozostawił tron synowi. Jego ojciec, dziadek i wnuk, którzy wszyscy dobrze rządzili, panowali po czterdzieści lat. Grzech często skraca życie człowieka i odbiera mu pokój.

Relacja mówi także wiele złego o poddanym mu ludzie, zarówno o jego postępowaniu, jak i położeniu. Ich niegodziwość została opisana w bardzo smutny sposób (Pierwsza Księga Królewska 14:22–24). Juda, jedyny lud na świecie otwarcie przyznający się do Boga, czynił zło w Jego oczach. Postępował tak, gardząc Bogiem i znakami Jego szczególnej obecności pośród nich. Pobudzał Go do zazdrości, jak niewierna żona, która łamie przysięgę małżeńską. Ich przodkowie byli wystarczająco źli, zwłaszcza za czasów sędziów, ale oni postępowali jeszcze gorzej.

Splendor świątyni, okazałość kapłaństwa i wszystkie zewnętrzne przywileje ich religii nie mogły zachować ich w wierności. Tylko wylanie Ducha Bożego z wysoka może utrzymać lud Boży przy Bogu. Opis grzechu Judy przypomina opis grzechu świata pogańskiego przedstawiony przez apostoła (List do Rzymian 1:21, List do Rzymian 1:24). W ten sposób ukazano, że zarówno Żydzi, jak i poganie pozostają pod władzą grzechu (List do Rzymian 3:9).

Ich myślenie o Bogu stało się jałowe, a Jego chwałę zamienili na wyobrażenie. Budowali wyżyny, stawiali święte słupy i sadzili gaje (Pierwsza Księga Królewska 14:23). Nadużywali imienia Boga, łącząc je z bożkami, i wypaczali Jego kult bałwochwalstwem. Głupio wyobrażali sobie, że oddają Bogu cześć, gdy składają Mu hołd na wysokich wzgórzach, i że podobają się Mu, czcząc go pod przyjemnym cieniem zielonych drzew.

Zostali też wydani na pastwę haniebnych namiętności, podobnie jak bałwochwalcy opisani w Liście do Rzymian 1:26–27. W kraju byli mężczyźni dopuszczający się grzechu seksualnego z innymi mężczyznami, co było tak niegodziwe, że nie należało o tym mówić lekko, a tym bardziej tego pochwalać. Jednym grzechem znieważali Boga, a wtedy Bóg wydał ich na pastwę kolejnego grzechu, przez który znieważali samych siebie. Nadużywali przywilejów świętego narodu, dlatego Bóg pozostawił ich własnym pragnieniom, aż zaczęli naśladować obrzydliwości przeklętych Kananejczyków. Pan postąpił sprawiedliwie. Jeśli zachowywali się jak narody, które zostały wypędzone, czego innego mogli się spodziewać, jeśli nie własnego wygnania?

Byli też słabi i ubodzy, co było skutkiem ich grzechu. Grzech zawsze naraża lud na niebezpieczeństwo, wyniszcza go i osłabia. Szeszonk, król Egiptu, wystąpił przeciwko nim i siłą albo przez ich kapitulację zawładnął nawet samą Jerozolimą. Zabrał skarby ze świątyni i królewskiego skarbca, bogactwa zgromadzone przez Dawida i Salomona (Pierwsza Księga Królewska 14:25–26). Prawdopodobnie to bogactwo skusiło go do najazdu. Być może Roboam oddał je, aby ocalić resztę, tak jak później uczynił Achab (Pierwsza Księga Królewska 20:4).

Szeszonk zabrał również złote tarcze wykonane za czasów Salomona (Pierwsza Księga Królewska 14:26). Wywiózł je jako trofea zwycięstwa, a Roboam zastąpił je tarczami z brązu. Jego strażnicy nieśli je przed nim, gdy w uroczystym orszaku udawał się do świątyni Pana (Pierwsza Księga Królewska 14:27–28). Pokazywało to, jak bardzo przygasła jego chwała. Grzech odbiera złotu blask, zmienia najczystsze złoto w brąz i sprowadza upadek tego, co niegdyś wydawało się bogate i potężne.

Możemy pochwalić Roboama za to, że udawał się do świątyni Pana, być może nawet częściej, odkąd został upokorzony. Nie należy go ganić za to, że przybywał tam w królewskim przepychu. Wielcy tego świata powinni czcić Boga, korzystając z otrzymanej godności, a czyniąc to, sami dostępują największego zaszczytu.